Οργάνωση

Η πρόταση τριάντα βουλευτών της ΝΔ για τη «σύσταση ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής προς διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης» κατά του Δ. Παπαγγελόπουλου ή «Ρασπούτιν» αφορά τέσσερα αδικήματα.

Σοβαρά αδικήματα. Αλλά, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι αυτό το πιο σοβαρό.

Πιο σοβαρό είναι η αίσθηση και η υποψία που προκύπτει από την πρόταση κι από τις μαρτυρίες δικαστικών και πολιτικών ότι το διάστημα 2015-2019 δρούσε ένα παραδικαστικό κύκλωμα με κανόνες και μεθόδους εγκληματικής οργάνωσης.

Στο κύκλωμα αυτό μετείχαν υπουργοί (υπουργός, για την ακρίβεια…), δικαστές κι εισαγγελείς, εκδότες και δημοσιογράφοι.

Αν επιβεβαιωθεί η υποψία, είναι η πρώτη φορά από το 1974 που η ελληνική Δημοκρατία βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πραγματικό παρακράτος.

Η εξάρθρωση του οποίου και η τιμωρία των υπαιτίων δεν είναι υπόθεση διαφθοράς ή διαφάνειας. Είναι υπόθεση δημοκρατίας. Και γι’ αυτό η εξιχνίαση των γεγονότων αποτελεί πολιτικό καθήκον της Βουλής και πολιτειακό καθήκον της Δικαιοσύνης.

Αν όσα περιγράφονται από τους μάρτυρες κι όσα έχουμε ακούσει από άλλους εμπλεκομένους είναι αληθή, τότε η δράση του κυκλώματος ξεπερνάει κάθε φαντασία. Η Novartis δεν είναι παρά η κακοστημένη κορυφή ενός παγόβουνου.

Ακριβώς όμως επειδή έχουμε να κάνουμε με μια ολόκληρη οργάνωση, η εξιχνίαση δεν θα είναι απλή. Οπως συνέβαινε και με την κανονική Μαφία, οι εμπλεκόμενοι προστάτευαν και προστατεύονταν.

Είχαν διασυνδέσεις, στηρίγματα και δοσοληψίες με ένα ευρύ πολιτικό, δικαστικό και εκδοτικό φάσμα.

Συνεπώς η αποκατάσταση του κράτους δικαίου προϋποθέτει επιμονή, προσήλωση, μεθοδικότητα και θάρρος. Προϋποθέτει κυρίως ότι η αλήθεια θα λάμψει και οι ευθύνες θα αποδοθούν χωρίς πολιτικούς ή άλλους συμψηφισμούς, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος.

Θέλω να ελπίζω ότι όλοι θα συμπράξουν σε αυτό.

Αντιλαμβάνομαι φυσικά τη δυσκολία του ΣΥΡΙΖΑ. Στο κάτω κάτω ο Παπαγγελόπουλος ήταν υπουργός τους. Εφτασαν χθες σε σημείο να λένε διάφορες ανοησίες για κουκουλώματα της Novartis, όταν η υπόθεση προφανώς δεν αφορά ούτε τα φάρμακα ούτε τις τιμές τους. Αφορά κάτι σημαντικότερο και κάτι ευρύτερο.

Αν κρίνω όμως κι από την ταυτόχρονη δυσφορία τους να συνταχθούν και με το ύποπτο κύκλωμα που ερευνάται (τρεις μέρες τώρα η σιωπή της «Αυγής» είναι εκκωφαντική…), θέλω να ελπίζω ότι οι δυσκολίες τους θα ξεπεραστούν και ότι θα λάβουν μέρος στη διερεύνηση.

Μου είναι δύσκολο να διανοηθώ ότι ένα κόμμα της δημοκρατικής Αριστεράς θα δεχτεί να φορτωθεί στην πλάτη του το πρώτο παρακράτος της Μεταπολίτευσης.

Και η έμπρακτη συγγνώμη στην πολιτική είναι πάντα καλύτερη λύση από μια ανήθικη ταύτιση.