Αντισυστημικότητα

Δημοσίευσε στο κομματικό έντυπο ένα μακροσκελές κείμενο υπό τον τίτλο «ο ΣΥΡΙΖΑ του 31,5%: Εμπνευση και δουλειά μυρμηγκιού». Εκεί ο Ευκλείδης Τσακαλώτος εξηγεί γιατί υπάρχουν οι αντικειμενικές – όπως επί λέξει γράφει – συνθήκες για να χτίσουν μια νέα ηγεμονία. Επισημαίνει, ωστόσο, «δυο μεγάλα κενά» στην πολιτική τους. Το πρώτο στην προσέγγιση των γυναικών ψηφοφόρων, ένα target group το οποίο θεωρεί προνομιακό. Επειδή «η εμπειρία των τελευταίων χρόνων σε όλο τον δυτικό κόσμο λέει ότι οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη αντισυστημικότητα από τους άνδρες. Ακριβώς γιατί έχουν πιο άμεσες προσλαμβάνουσες για τις συνέπειες των κυρίαρχων πολιτικών, στους χώρους δουλειάς, στο σπίτι, στις γειτονιές. Οι ανισότητες – οικονομικές, περιφερειακές, πρόσβασης σε κοινωνικά αγαθά και αλλά πολλά – εξηγούν αυτή την αντισυστημικότητα που στρέφεται και δεξιά και αριστερά». Ας αφήσουμε στην άκρη – ως τουλάχιστον υποκειμενική – την ανάλυση που θέλει το ΣΥΡΙΖΑ αντισυστημικό. Είναι, πράγματι, ο αντισυστημισμός θέμα φύλου;

Εξαίρεση
Τα στοιχεία των δύο τελευταίων εθνικών αναμετρήσεων δεν φαίνεται να επιβεβαιώνουν την τσακαλώτεια προσέγγιση. Για τον απλό λόγο πως οι γυναίκες παρουσίασαν τελείως διαφορετική εκλογική συμπεριφορά. Σύμφωνα με έμπειρο εκλογολόγο «τον Σεπτέμβριο του 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ συγκέντρωσε το 39,7% της γυναικείας ψήφου και το 32,7% της ανδρικής. Τον Ιούλιο του 2019 η ΝΔ πήρε 0,7% περισσότερο στις γυναίκες απ’ ό,τι στους άνδρες – κάλυψε μάλιστα πολύ μεγάλη διαφορά από την προηγούμενη φορά, όταν η ψήφος γένους θηλυκού είχε κατευθυνθεί κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ». Με άλλα λόγια, το καλοκαίρι οι γυναίκες επέλεξαν το πιο μέινστριμ κόμμα. Η παραπάνω πηγή τονίζει δε ότι τον Σεπτέμβριο του 2015 η γυναικεία προτίμηση στον ΣΥΡΙΖΑ είχε ερμηνευθεί ως «συναισθηματική ψήφος. Τον είχαν στηρίξει γιατί ήταν «το καημένο το παιδί, που είχε βρεθεί αντιμέτωπο με όλη την Ευρώπη»». Αυτό το χάσμα στην ψήφο των δύο φύλων – της τάξης των 7 μονάδων –, συμπληρώνει, «έχει παρατηρηθεί μόνο στη συγκεκριμένη κάλπη. Ποτέ άλλοτε στην ελληνική περίπτωση». Είναι δηλαδή η εξαίρεση, όχι ο κανόνας.