Η μάχη για τη διαδοχή του Κόρμπιν

«Οι Εργατικοί είναι κόμμα του remain», δήλωσε το βράδυ του Σαββάτου ο Σαντίκ Καν, ο δήμαρχος του Λονδίνου, σε μία αίθουσα στο Μπράιτον που εξερράγη. Η Εμιλι Θόρνμπερι έφτασε στη συγκέντρωση του People’s Vote φορώντας ένα μπλε τοπ και κολιέ από χρυσά αστέρια, ζητώντας να γίνουν οι Εργατικοί το κόμμα του remain. Ο Κιρ Στάρμερ, ο Τζον Μακντόνελ, η Νταϊάν Αμποτ, ο Κλάιβ Λιούις, ο Τομ Ουότσον: όλα τα υψηλόβαθμα μέλη του σκιώδους υπουργικού συμβουλίου είναι ανοιχτά υπέρ του remain. Ενα 90% των προτάσεων που έχουν κατατεθεί στο κομματικό συνέδριο για το Brexit ζητούν να κάνει το κόμμα ξεκάθαρα εκστρατεία υπέρ του remain. Ολο αυτό έχει τα χαρακτηριστικά μιας μετωπικής σύγκρουσης όχι ανάμεσα στην ηγεσία και τα μέλη αλλά ανάμεσα σε έναν πολύ μικρό στενό πυρήνα – ο οποίος δεν περιλαμβάνει πλέον τον Μακντόνελ, τον σκιώδη υπουργό Οικονομικών – και όλους τους άλλους.

Ο Τζέρεμι Κόρμπιν πρέπει να εύχεται να υπήρχε κάποιος τρόπος να μπορούσε να αναστείλει τη λειτουργία του ίδιου του του συνεδρίου – ίσως εμπλέκοντας κάπως τη βασίλισσα. Εμφανίστηκε στην εκπομπή του Αντριου Μαρ στο BBC την Κυριακή παρουσιάζοντας κατηγορηματικά τη στάση των Εργατικών για το Brexit πριν καν αυτή συζητηθεί στο συνέδριο. Η θέση αυτή ήταν ξεκάθαρη και εξαιρετικά περίπλοκη ταυτόχρονα. Καταρχήν, θα γίνονταν γενικές εκλογές, στις οποίες οι Εργατικοί θα θριαμβεύσουν – αυτή ήταν μια υπόθεση την οποία ο Κόρμπιν συζήτησε και ανέπτυξε με χαρά. Επειτα θα επαναδιαπραγματευόταν μια συμφωνία με την ΕΕ, σύμφωνα με πέντε πυλώνες. Κατόπιν θα παρέδιδε τη συμφωνία αυτή στην κρίση των πολιτών, με δημοψήφισμα, και εναλλακτική επιλογή την παραμονή στην ΕΕ. Το ποια πλευρά θα στήριζε ο ίδιος, του είναι αδύνατο να μαντέψει, είπε στον Μαρ, γιατί πρόκειται για μία υπόθεση. Το Εργατικό Κόμμα, στο μεταξύ, δεν θα αποφάσιζε την οριστική του θέση μέχρις ένα «έκτακτο συνέδριο», παρότι βρίσκεται εν μέσω του ετήσιου συνεδρίου του.

Στο μεταξύ, η εθνική εκτελεστική επιτροπή του κόμματος προσπαθούσε να εξασφαλίσει συμφωνία επί αυτής της περίπλοκης, αμφισβητούμενης και αμφιλεγόμενης θέσης με μία ψηφοφορία μέσω mail. Μέλη της ομάδας του Κόρμπιν πηγαινοέρχονταν στον χώρο του συνεδρίου σε μία απέλπιδα προσπάθεια να εξασφαλίσουν στήριξη. Πριν από έναν χρόνο, όλα αυτά θα έμοιαζαν με γραφειοκρατική παρακώλυση του χειρίστου είδους, σχεδιασμένη να ακυρώσει την ίδια τη σημασία της δημοκρατικής διαδικασίας. Φέτος, οι μηχανορραφίες είναι τόσο υποτονικές, τόσο αβέβαιες που απλώς δίνουν στον μηχανισμό άσχημη εικόνα. Το ερώτημα δεν είναι πλέον ποια είναι η θέση των Εργατικών όσον αφορά την ΕΕ: γνωρίζουμε τον προορισμό των Εργατικών. Το ερώτημα είναι ποιος θα επιβιώσει της προσγείωσης και σε ποια κατάσταση θα βρίσκεται.

Μπορεί οι Εργατικοί να μοιάζουν διχασμένοι και το συνέδριό τους ένα χάος, με τις πολιτικές εξαγγελίες να δίνουν μάχη με τους καυγάδες για μια θέση στα πρωτοσέλιδα. Παραδόξως, όμως, οι διχασμοί αυτοί δεν υποδηλώνουν αβεβαιότητα: είναι επειδή η αβεβαιότητα γύρω από το Brexit έχει αρθεί, η εποχή της «στρατηγικής αμφισημίας» έχει παρέλθει και η τελευταία πράξη, η μάχη για τη διαδοχή του Τζέρεμι Κόρμπιν, έχει ξεκινήσει.