Σχέδιο Β’ για Τουρκία

Εχω κουραστεί, όπως και πολλοί άλλοι Ελληνες φαντάζομαι, να ακούω για την επιθετικότητα της Τουρκίας και για τη διπλωματική απομόνωση στην οποία βρίσκεται. Σε όλη αυτή την αφήγηση, παρά τον «ηρωισμό» που προβάλλεται, εύκολα μπορεί να διακρίνει κάποιος ανησυχία, αμηχανία και νευρικότητα…

Ο ελληνικός σχεδιασμός είναι ολοφάνερο πως εξαρτάται από τις κινήσεις και τις τελικές πρωτοβουλίες των ξένων τρίτων. Ενας λαός που συνέχεια ξορκίζει την ξενοκρατία, εξαρτά την ασφάλειά του από την αγαθή προαίρεση των συμμάχων του. Από τους ξένους, δηλαδή.

Υπάρχει κάποιος όμως που ειλικρινά μέσα του να πιστεύει πως την κρίσιμη στιγμή θα παρέμβουν στρατιωτικά οι σύμμαχοι για να εξασφαλίσουν την ασφάλεια και την εδαφική μας ακεραιότητα;

Τι Σχέδιο Β’ λοιπόν υπάρχει για την αντιμετώπιση της Τουρκίας; Εχει πραγματικά επεκτατικές τάσεις η Τουρκία; Από πού προκύπτει ένα τέτοιο συμπέρασμα; Τα τελευταία 150 χρόνια η Τουρκία συρρικνώνεται. Δεν επεκτείνεται. Οι όποιες επιθετικές προς τα έξω κινήσεις της προκύπτουν από την ανασφάλεια για τη μελλοντική της πορεία. Αισθάνεται μη αγαπητή και σε ενδεχόμενη αντιπαράθεση με όλους.

Στο ζήτημα των γεωτρήσεων στην Κύπρο, εκτιμώ πως μπορεί να βρεθεί λύση. Και δεν έχει δηλωθεί πρόθεση παρέμβασης με γεωτρύπανο στην ελληνική υφαλοκρηπίδα (ΑΟΖ δεν έχουμε κηρύξει).

Οφείλουμε πάντως πάντα να σκεφτόμαστε πως ΠΟΤΕ η Δύση δεν άφησε την Τουρκία να συνταυτίσει τις τύχες της με τη Ρωσία. Γιατί μετά, το άλμα επιρροής της Μόσχας προς Μ. Ανατολή και Β. Αφρική είναι ευκολότατο. Θα το επιτρέψει τώρα; Εχω πολλές επιφυλάξεις. Μπορεί να υπάρξει ένα νέο Ναυαρίνο; Δύσκολο μου φαίνεται…

Η επαμφοτερίζουσα στάση του Προέδρου Τραμπ στο ζήτημα  κάτι υποδηλώνει. Επιβάλλεται ιδιαίτερη προσοχή στις κινήσεις μας. Η ιστορία και των δυο μας είναι γεμάτη πικρές κι αιματηρές αναμνήσεις. Που εύλογα δηλητηριάζουν τις ψυχές των λαών μας.

Υπάρχουν εκτιμώ διέξοδοι στις μεταξύ μας σχέσεις. Ρεαλιστικές κι ορθολογικές. Που να φέρουν τις δύο χώρες κοντά. Με αφετηρία τη γνήσια φιλική διάθεση των δύο λαών. Χωρίς την ανάμειξη ξένων. Με στόχο τη δημιουργία μιας πλατφόρμας συνεννόησης κι ευημερίας ανάμεσα στις δύο χώρες. Το παρελθόν της φιλίας Βενιζέλου – Ατατούρκ κάτι τέτοιο υποδηλώνει. Και μάλιστα στο ιστορικό τότε  πλαίσιο της τραγικής Μικρασιατικής Καταστροφής.

Ενα Σχέδιο Β’ σήμερα ακόμη φαίνεται να απουσιάζει. Που να είναι όμως ρεαλιστικό κι εφικτό για το μέλλον.