Η εξαίρεση και {LF}η δικαιοσύνη

Φυσικά δεν μπορώ να υπεισέλθω στα κριτήρια και στην στρατηγική του κ. Μητσοτάκη να εξαιρέσει από την προκαταρκτική ανακριτική Επιτροπή τον κ. Τσίπρα. Απλώς έχω διαφορετική άποψη, διότι πιστεύω ότι αυτή η μετριοπαθής πρακτική καθόλου δεν βοηθάει στο επιδιωκόμενο ήπιο κλίμα, αλλά συνήθως σε περιπτώσεις ατόμων ή ομάδων που ασέλγησαν κατά των θεσμών, της Δικαιοσύνης και της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού πρέπει να επιδεικνύεται η δέουσα αυστηρότητα και να αποδίδεται δικαιοσύνη.

Αν και ο πρώην υφυπουργός Δικαιοσύνης – παρά το κριτήριο αθωότητας – φέρεται ένοχος για την ανάμειξή του «στο μεγαλύτερο σκάνδαλο της ελληνικής ιστορίας από συστάσεως ελληνικού κράτους», ηθικός αυτουργός για τις συγκεκριμένες πράξεις κατά την κοινή λογική δεν μπορεί παρά να είναι ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας. Και κατά την κρατούσα διεθνή πρακτική το αξίωμα ενός πολίτη δεν τον απαλλάσσει από τη βάσανο της ανάκρισης. Οταν μάλιστα ήταν εμφανώς συνένοχος της διαπόμπευσης 10 πολιτικών του αντιπάλων, στήνοντας μάλιστα και δέκα διαφορετικές κάλπες, χρησιμοποιώντας κουκουλοφόρους μάρτυρες και ανοίγοντας του Λογαριασμούς τους, ως πολίτες, ύποπτους για τη διάπραξη ποινικών αδικημάτων και άλλα τινά.

Αυτή η ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή «τους πρωθυπουργούς δεν τους πας στα δικαστήρια» όχι μόνον πεπαλαιωμένη φαντάζει, αλλά είναι και σαφώς αντισυνταγματική. Αντιθέτως η λαϊκή έκφραση «τους κρεμάσανε στα μανταλάκια» αποδίδει με ευστοχία τα πραγματικά γεγονότα.

Εχουμε γνωρίσει πολύ καλώς την πολιτική πρακτική του κ. Τσίπρα και ευτυχώς η τελευταία ετυμηγορία του ελληνικού λαού άνοιξε καινούργια σελίδα στην ελληνική ιστορία. Μια σελίδα όμως που συνοδεύεται από ένα πολύ ανησυχητικό ποσοστό 31,5%.

Ο κ. Τσίπρας με τη θολή και συνεχώς εναλλασσόμενη ιδεολογία του, την υποκρισία του και την ανωριμότητά του, δίχασε τον ελληνικό λαό σε μεγάλης σημασίας θέματα, όπως αυτό των Πρεσπών και του απαρχαιωμένου πλέον διαχωρισμού των Ελλήνων σε «προοδευτικούς» (δήθεν αριστερούς ριζοσπάστες – λέξη που σπανίως χρησιμοποιεί την τελευταία περίοδο) και σε δεξιούς (δήθεν νεοφιλελεύθερους – λέξη που δεν χρησιμοποιείται πια και δεν αντιστοιχεί σε καμιά άλλη χώρα σε εφαρμοσμένη πολιτική ή ιδεολογία).

Ο Κυριάκος Παπαϊωάννου είναι ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ