«Θέλω {LF}να παίξεις {LF}για μένα…»

Το Καμπ Νου κόχλαζε από οργή. Επαναληπτικός ημιτελικός του Τσάμπιονς Λιγκ του 2010. Μπαρτσελόνα – Ιντερ. Το κοινό περίμενε πώς και πώς τον μεγάλο εχθρό, τον Ζοζέ Μουρίνιο και τους παίκτες του για να τους συντρίψει με τις αποδοκιμασίες πριν τους δώσουν τη χαριστική βολή ο Μέσι, ο Τσάβι και ο Ιμπραΐμοβιτς.

Ο Μουρίνιο βγήκε από τη φυσούνα και διένυσε όσο πιο αργά μπορούσε την απόσταση μέχρι το κέντρο του εμβληματικού γηπέδου, για να μη διαφύγει κανενός την προσοχή. Το Καμπ Νου ξερνούσε μυκηθμούς, 90.000 άνθρωποι γιούχαραν με όλη τους τη δύναμη. Κάποια στιγμή ηρέμησαν και μόνο τότε ο Πορτογάλος επέστρεψε στα αποδυτήρια. Εκεί κάλεσε κοντά του τον Σάμουελ Ετό. Τον είχε διώξει μερικούς μήνες πριν η Μπαρτσελόνα για να τον αντικαταστήσει με τον Ιμπραΐμοβιτς. «Θέλω να παίξεις για μένα», του είπε ο Μουρίνιο. Τα έφερε έτσι η εξέλιξη του αγώνα και η Ιντερ έμεινε με δέκα παίκτες στο ημίωρο. Ο Μουρίνιο φωνάζει τον Ετό, ένα καθαρόαιμο σέντερ φορ και του λέει να παίξει στο δεξί άκρο της άμυνας.

Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία.
Η Ιντερ σάρωσε όλους τους τίτλους εκείνη τη χρονιά, αφήνοντας τον Μέσι και την παρέα του με την απορία.

Στο υψηλότερο επίπεδο, εκεί όπου το κίνητρο κάνει τη διαφορά, οι καλοί προπονητές ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους γιατί δημιουργούν τα ερεθίσματα στους παίκτες για να κινήσουν βουνά.

Οι τεχνικές αναλύσεις και τα συστήματα πάνε περίπατο αν ο αθλητής δεν πιστεύει τον προπονητή του.

Ο Γιώργος Δώνης βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Ξέρει πως αύριο το βράδυ ή θα αποχαιρετήσει τους παίκτες του και φεύγοντας θα κλείσει την πόρτα ή θα κάνει μια νέα αρχή.

«Θέλω να παίξεις για μένα», θα πει στους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού πριν από το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Ποιοι θα κάνουν πράξη την επιθυμία του; Ποιοι θα τον στηρίξουν και ποιοι θα του τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια; Σε λίγες ώρες θα ξέρουμε.