Ζητούνται 17 δισ. ευρώ για ανανεώσιμες πηγές

Επενδύσεις ύψους 17 δισ. ευρώ στην πράσινη ενέργεια απαιτούνται στα επόμενα 10 χρόνια προκειμένου η Ελλάδα να πετύχει τους στόχους που έχει αναλάβει για τη διείσδυση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.

Υπενθυμίζεται ότι η δέσμευση που έχει αναλάβει η χώρα μας μέσα από το Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και την Κλιματική Αλλαγή (ΕΣΕΚ) είναι οι ΑΠΕ να έχουν μερίδιο 55% στον ηλεκτρισμό.

Ο γενικός διευθυντής της Ελληνικής Επιστημονικής Ενωσης Αιολικής Ενέργειας (ΕΛΕΤΑΕΝ) Παναγιώτης Παπασταματίου έκανε γνωστά τα προαναφερόμενα στοιχεία στη διάρκεια ημερίδας που διοργάνωσε πρόσφατα το Ελληνογερμανικό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο. Οπως σημείωσε, η Ελλάδα μπορεί να γίνει μία ακόμη «μπαταρία» για την Ευρώπη και να στηρίξει την ενεργειακή της ανεξαρτησία. Υπογράμμισε δε, ότι «για να πάμε σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) στη χώρα μας και να πετύχουμε τους στόχους του 2030, για 55% ΑΠΕ στον ηλεκτρισμό, απαιτούνται επενδύσεις ύψους 17 δισ. ευρώ».

Κλιματική αλλαγή. Ο ίδιος περιέγραψε τη διεθνή τάση για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και την πλήρη απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα και συγκεκριμένα τον άνθρακα. Οπως σημείωσε, οι «σχεδόν οι μισές αναπτυγμένες χώρες της ΕΕ έχουν ανακοινώσει κάποιο χρονοδιάγραμμα απεξάρτησης».

Στον αντίποδα, «η Ελλάδα ακολουθεί μια πολιτική ήπιας προσαρμογής. Αυτή θα αποτύχει. Πρέπει η χώρα μας να πάει γρήγορα στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Αντ’ αυτού, εμείς προσπαθούμε να διατηρήσουμε τους λιγνίτες, να τους δώσουμε ζωή και επιδοτήσεις. Αυτό όχι μόνο κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση έναντι αυτής που πρέπει να ακολουθήσουμε, αποτελεί ταυτόχρονα και μια αντιοικονομική πολιτική που θα τη δούμε στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού μας ρεύματος» είπε και πρόσθεσε:

«Πρέπει να κάνουμε δύο πράγματα. Πρώτα πρέπει να σταθούμε μαζικά στις ΑΠΕ και να τις συνδυάσουμε με την αποθήκευση. Ενα σύστημα ΑΠΕ και αποθήκευσης μπορεί να οδηγήσει στην προοπτική του 2040 και 2050, σε 100% Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και (δεύτερον) πλήρη απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα και τον άνθρακα που πρέπει να γίνει γρήγορα, ενώ ακολουθεί το φυσικό αέριο μεσοπρόθεσμα».

«Η πολιτική των ορυκτών καυσίμων είναι ακριβότερη» και ο γενικός διευθυντής της ΕΛΕΤΑΕΝ εκτιμά ότι «οι επενδύσεις των περίπου 17 δισ. ευρώ που απαιτούνται για νέες εγκαταστάσεις ΑΠΕ και ηλεκτρικά δίκτυα έως το 2030 θα έχουν ένα πολλαπλασιαστικό αναπτυξιακό αποτύπωμα, πέραν του ότι θα διαθέτουμε φθηνότερη μορφή ενέργειας».

Οι λόγοι για τη στροφή σε ΑΠΕ είναι κατά τον ίδιο περιβαλλοντικοί, οικονομικοί (φθηνότερο ρεύμα) και αναπτυξιακοί (νέες θέσεις εργασίας), αλλά «υπάρχει και ο γεωστρατηγικός πυλώνας. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει η “μπαταρία” της Ευρώπης και να στηρίξει την ενεργειακή ανεξαρτησία της… Ας ψάχνουμε για υδρογονάνθρακες τα επόμενα 10-20 χρόνια. Μπορεί και να υπάρχουν. Απλώς επισημαίνω ότι εδώ έχουμε μπροστά μας τον 100% επιβεβαιωμένο ενεργειακό πόρο, τον οποίο μπορούμε να αξιοποιήσουμε σήμερα, με την τεχνολογία που υπάρχει σήμερα, και με οικονομικό τρόπο σήμερα, και να τον εξάγουμε στην Ευρώπη».

Επενδύσεις. Ο ίδιος συμπλήρωσε ότι «ο στόχος των 17 δισ. ευρώ μέχρι το 2030 είναι εφικτός και ρεαλιστικός και αυτό γιατί οι επενδύσεις στις ΑΠΕ είναι ασφαλείς επενδύσεις και επομένως ελκύουν χρηματοδοτήσεις και από τον τραπεζικό τομέα και από ιδιωτικά κεφάλαια». «Απόδειξη αποτελεί», κατά τον ίδιο, «το γεγονός ότι στην Ελλάδα της κρίσης, την περίοδο 2010-2018, οι επενδύσεις στις ΑΠΕ ανήλθαν στο ποσό των 7 δισ. ευρώ και αφορούσαν κυρίως αιολικά και φωτοβολταϊκά».

Η οικονομική κρίση στη χώρα μας έκανε τους επενδυτές να είναι πιο συγκρατημένοι και προσεκτικοί και να επενδύουν με μεγαλύτερη ασφάλεια, αναλαμβάνοντας μικρότερο ρίσκο. «Οι ΑΠΕ είναι μια σχετικά ασφαλής επένδυση. Οι τράπεζες παρά τα προβλήματά τους ποτέ δεν σταμάτησαν να χρηματοδοτούν επενδύσεις σε ΑΠΕ, ακόμη και τα έτη 2012 και 2015 και μάλιστα το 2011 και το 2016 αποτέλεσαν χρονιές-ρεκόρ σε νέες εγκαταστάσεις αιολικών πάρκων στην Ελλάδα και στα φωτοβολταϊκά οι χρονιές 2012 και 2013.

Χρηματοδοτήσεις υπάρχουν. Αυτό που πρέπει να σκεφτόμαστε και να μας απασχολεί είναι τα θεσμικά εργαλεία που απαιτούνται, οι αλλαγές στην αδειοδότηση και το χωροταξικό που πρέπει να κάνουμε, έτσι ώστε να αξιοποιήσουμε όλα αυτά που μπορούμε», σημείωσε.

Ο Παναγιώτης Παπασταματίου ανέφερε επίσης ότι «οι πολιτικές που θα πρέπει να υιοθετηθούν για τη μετάβαση στις ΑΠΕ δεν είναι απαραίτητα συγκρουσιακές», επισημαίνοντας ενδεικτικά ότι «οι σταθμοί φυσικού αερίου χρειάζονται ως γέφυρα μέχρι να διεισδύσουν οι ΑΠΕ και επομένως καθίσταται σαφές ότι οι επενδύσεις που γίνονται σήμερα και λειτουργούν είναι απαραίτητες και πρέπει να είναι βιώσιμες».