Ο Ελληνισμός της διασποράς

Θυμάμαι έντονα, ακόμη, την επιστροφή στο δικηγορικό μας γραφείο του συνεργάτη και φίλου Θανάση, μέσα στο καλοκαίρι. Οχι μια φορά αλλά πολλές. Κάθιδρος, εκνευρισμένος, αγχωμένος, αγωνιζόταν να εκδοθεί ελληνικό διαβατήριο στους βορειοηπειρώτες αθλητές της άρσης βαρών για να μπορέσουν να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και πώς αγαλλίασε η ψυχή του όταν έγινε αυτό κατορθωτό και έλαβαν αυτοί μέρος με τα γνωστά αποτελέσματα, που δόξασαν την Ελλάδα. Ή τις αποστολές στην Κάτω Ιταλία στα ελληνόφωνα χωριά της Απουλίας για την οργάνωσή τους, τη δημιουργία πυρήνων, το άνοιγμα σχολείων και τη μεταφορά αναγνωστικών βιβλίων, και τις καλοκαιρινές φιλοξενίες στις κατασκηνώσεις του Αγίου Ανδρέα, σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς.

Το σπουδαίο αυτό έργο το βίωσα και εγώ μια φορά στην Κάτω Ιταλία και εξεπλάγην από την οργανωμένη προσπάθεια σε ευρεία βάση του φίλου μου του Θανάση, το τεράστιο έργο που προσέφερε επί χρόνια, χωρίς να αποβλέπει σε οφέλη, ούτε κατά διάνοια. Η μόνη του ευχαρίστηση ήταν να βλέπει το έργο να προχωρά και να δημιουργούνται δεσμοί αλληλεγγύης και ανταλλαγών για τη διάσωση και προώθηση της Γκρεκάνικης γλώσσας, της κουλτούρας της χάριν του Ελληνισμού. Και πολλά άλλα. Ή τις προσπάθειες άλλων συναδέλφων όπως του Στέλιου, για τον Ελληνισμό της Ουκρανίας, της Οδησσού και τη διατήρηση των Ελληνικών στην περιοχή καθώς και ένα δάκρυ να κυλάει στα μάγουλά του, όταν προσφερθήκαμε να βοηθήσουμε προ την κατεύθυνση αυτή.

Η γλώσσα και μέσω αυτής ο Ελληνισμός φθίνει και το παρατηρούμε αυτό ακόμη και στην Αμερική, όπου οι Ελληνες δεύτερης γενιάς με δυσκολία μιλούν Ελληνικά. Ο,τι κατάφερε ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος, χάνεται, αποδυναμώνεται σε σημείο που ο Γιάννης Αντετοκούνμπο να απευθύνεται σ’ αυτούς στα Ελληνικά και αυτοί να του απαντούν στα Αγγλικά.

Προσφερθήκαμε, είναι η αλήθεια, να βοηθήσουμε και ως Δικηγορικός Σύλλογος στην ενίσχυση προγραμμάτων από την ΕΕ στις χώρες της πρώην Σοβιετίας αλλά και όπου αλλού υπάρχει Ελληνισμός με συγκεκριμένες θέσεις και απόψεις. Με κοιτούσαν αμήχανα και περίεργα, δεν τους καλάρεσε η ιδέα. Ιδιαίτερα ότι η προσφορά ήταν δωρεάν. Προτιμούσαν οι ενισχύσεις να δίδονται σε διάφορες ΜΚΟ και άλλες παρεμφερείς οργανώσεις, διαβόητες για την αναποτελεσματικότητά τους και την άντληση πολλαπλού οφέλους. Αυτή είναι η Ελλάδα. Τους τόνιζα δε ότι στη θέση όλων αυτών θα υπήρχε ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών που με το κύρος του και την εγνωσμένης αξίας μελών του, θα έδιναν τα φώτα τους.

Προτιμούν όμως τα φώτα αυτοπροβολής και των δεξιώσεων.

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών