Σε ποιο σινεμά παίζεται αυτό το έργο;

Το «τι να κάνουμε» του Βλαντίμιρ Ιλιτς Ουλιάνοφ – Λένιν (φωτογραφία) ανατρέχει στο 1901. Σχετικά με «το αυθόρμητο των μαζών και τη συνειδητότητα της σοσιαλδημοκρατίας» ενόψει της επανάστασης. Σαν ίδιας βαρύτητας και ιστορικής σημασίας εμφανίζεται το «τι να κάνουμε» του Αλέξη. Ενόψει της επόμενης μέρας του ΣΥΡΙΖΑ. Πλήρης επαναστατικών νοημάτων και προβληματισμού, η τελευταία τοποθέτησή του. «Αυτό που υπάρχει στο τραπέζι είναι ο προβληματισμός, η αγωνία, αν θέλετε, για το μοντέλο δημοκρατικής λειτουργίας που πρέπει να έχει ένα κόμμα σύγχρονο, μαζικό, αποτελεσματικό, ριζωμένο σε κάθε γωνία της ελληνικής κοινωνίας». Να μας πει, λοιπόν, ο Αλέξης σε ποιο σινεμά παίζεται αυτό το έργο, να πάμε να το δούμε κι εμείς.

Πενηνταράκια
Να το επαναλάβουμε για μία ακόμα φορά. Ο ΣΥΡΙΖΑ σαν κόμμα, σαν αριστερό κόμμα, με επιρροή και απήχηση στο μαζικό λαϊκό κίνημα (στον βαθμό που υπάρχει αυτό σήμερα) δεν υφίσταται. Στη νεολαία, στους φοιτητές, σε δήμους – περιφέρειες και συνδικάτα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απών. Δεν υπάρχει. Τα ποσοστά του είναι μονοψήφια και στα μικρά νούμερα μάλιστα. Ο ΣΥΡΙΖΑ (έστω και κατ’ επίφαση) αριστερό κόμμα τελείωσε το 2015. Το τιμόνι έστριψε δεξιά και κάργα μάλιστα. Μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Στην οικονομία, στην εξωτερική πολιτική, παντού. Να τα κάνουμε λοιπόν πενηνταράκια. Μια χαρά τούς ήρθε το 31,5%. Και γι’ αυτό το πανηγύρισαν δεόντως και το πανηγυρίζουν ακόμα. «Καθιερωθήκαμε σαν ο ένας από τους πόλους του δικομματισμού».

Επίχρισμα
Κι από δω και μπρος βουρ στον πατσά, να λεηλατήσουμε ό,τι έχει απομείνει από το ΠΑΣΟΚ. Ψηφοφόρους και στελέχη. Και σχετικά με τα στελέχη άλλο που δεν θέλουνε. Ετοιμοι είναι να την κάνουν, είτε από δω είτε από κει. Ο δρόμος που άνοιξαν Χρυσοχοΐδης – Ραγκούσης είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα. Το να βγουν λοιπόν στον ΣΥΡΙΖΑ και να πουν στα ίσα «Νο 1 στόχος να καταπιούμε το ΠΑΣΟΚ» δεν γίνεται. Πρέπει να βρουν ένα ιδεολογικό επίχρισμα. Ενα αφήγημα. Για το κόμμα της επόμενης μέρας. Δήθεν ότι προβληματίζονται. Δήθεν ότι συζητάνε. Δήθεν ότι διαφωνούν. Με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο να δίνει τα ρέστα του. «Θα ήμουν αφελής ή ανιστόρητος αν δεν φοβόμουν από την πασοκοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ». Εδώ είναι που, όπως έχει πει ο Ζωρζ Πιλαλί, «τον χαιρετάς και φεύγεις» Οπως η τοποθέτηση – λογοπαίγνιο του συντρόφου γραμματέα, «θέλουμε τη λαϊκότητα του ΠΑΣΟΚ, αλλά όχι τον λαϊκισμό του ΠΑΣΟΚ».

Αχταρμάς
Ο σύντροφος Ευκλείδης, λοιπόν, δεν φοβήθηκε τους Κουρουμπλήδες. Δεν τρόμαξε όταν έβλεπε τον Καμμένο και τους λοιπούς ακροδεξιούς των ΑΝΕΛ στο Υπουργικό Συμβούλιο. Δεν σκιάχτηκε όταν είδε τις αγκαλιές και τα φιλιά του Αλέξη (φωτογραφία) με τον Θύμιο Λυμπερόπουλο. Δεν είχε κανένα πρόβλημα ν’ ανοίξει την αγκαλιά του για να υποδεχθεί τη Μαριλίζα και τον Θεοχαρόπουλο. Δεν τράβηξε κανένα ζόρι με τον αχταρμά των ευρωβουλευτών. Από Πέτρο Κόκκαλη μέχρι Ελενα Κουντουρά. Δεν δίστασε να εφαρμόσει τη στυγνή πολιτική των υπερπλεονασμάτων. Κι έρχεται τώρα να μας πει ότι φοβάται την πασοκοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ. Επαναλαμβάνω: Σε ποιο σινεμά παίζεται αυτό το έργο; Να πάμε να το δούμε κι εμείς.