Οι δύσκολες μάχες του αυτονόητου

Πολυτεχνείο που δεν είναι ακριβώς Πολυτεχνείο, αλλά ανωτατοποιημένο ΤΕΙ. Ασυλο ιδεών που ούτε αυτό ακριβώς είναι άσυλο ιδεών, ήταν παρανοημένο άσυλο, μάλλον ήταν άσυλο στη βία. Και αιώνιοι φοιτητές που δεν είναι πραγματικά φοιτητές και αφού δεν είναι πραγματικά φοιτητές πώς να είναι αιώνιοι;

Ισως ποτέ άλλοτε στο παρελθόν και πουθενά αλλού δεν έχει πέσει η Ανώτατη Εκπαίδευση θύμα τόσο πολλών παρανοήσεων. Και πουθενά αλλού δεν βρήκε η παρανόηση, ή μάλλον μια σειρά από παρανοήσεις, τόσους ένθερμους υποστηρικτές. Τι ακριβώς υπερασπίζεται όποιος υπερασπίζεται τους αιώνιους φοιτητές που εδώ και χρόνια ολόκληρα δεν είναι πραγματικά φοιτητές και άρα δεν είναι ούτε αιώνιοι; Ενδεχομένως το δικαίωμα, το δικό τους δικαίωμα, σε μια – έστω και φοιτητική – αιωνιότητα. Είναι όμως κι αυτή μια παρανόηση. Τα πανεπιστήμια δεν υπάρχουν για να προσφέρουν ψευδαισθήσεις αιωνιότητας στους παλιούς και τους νέους φοιτητές τους. Οπως το άσυλο δεν θεσμοθετήθηκε για να υπηρετεί τον ακριβώς αντίθετο από τον πρωταρχικό του σκοπό. Η ιδέα ήταν να εξασφαλίζει την απρόσκοπτη διακίνηση ιδεών και όχι για να εξορίζει από τον πανεπιστημιακό χώρο ιδέες που δεν είναι αρεστές στους διαχειριστές του ασύλου.

Είναι αυτονόητο ότι ένα άσυλο ιδεών που δεν είναι άσυλο ιδεών και αιώνιοι φοιτητές που δεν είναι φοιτητές και άρα ούτε αιώνιοι δεν έχουν θέση στα πανεπιστήμια. Οι πιο δύσκολες μάχες, όμως, είναι οι μάχες για την υπεράσπιση του αυτονόητου. Κι έτσι, έπειτα από μια σειρά υπουργών που επιχείρησαν να θέσουν τέλος στο καθεστώς των αιώνιων φοιτητών, ήρθε και η σειρά της υπουργού Κεραμέως να επιχειρήσει να λύσει το ίδιο πρόβλημα,  ένα πρόβλημα που κανονικά δεν θα ήταν ακριβώς πρόβλημα – ποιος διαφωνεί πραγματικά πως πρέπει να διαγράφονται από τα μητρώα των πανεπιστημίων οι φοιτητές που είναι ανενεργοί εδώ και χρόνια;

Κι όμως. Το εκπαιδευτικό ρεπορτάζ λέει πως η νιοστή ρύθμιση θα προβλέπει, πέρα από τις αυτονόητες εξαιρέσεις για λόγους υγείας ή άλλους ειδικούς λόγους, ένα μεταβατικό στάδιο εφαρμογής, μάλλον για να μην εξελιχθεί ένα πρόβλημα που δεν είναι ακριβώς πρόβλημα σε τεράστιο πρόβλημα για την υπουργό και την κυβέρνησή της.

Κάπως πιο περίπλοκο είναι το θέμα των πολυτεχνείων που δεν είναι ακριβώς πολυτεχνεία, αλλά ανωτατοποιημένα ΤΕΙ. Σύμφωνα με την κατατοπιστική ενημέρωση που μου παρείχε υπομονετικά για τις ανάγκες της στήλης η πρύτανης του εκπαιδευτικού ρεπορτάζ Μάρνυ Παπαματθαίου, ο πρώην υπουργός Παιδείας μετέτρεψε μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές τα πολυτεχνεία που δεν είναι ακριβώς πολυτεχνεία αλλά ανωτατοποιημένα ΤΕΙ σε πενταετούς από τετραετούς φοίτησης. Προ ημερών, οκτώ τμήματα από αυτά τα όχι ακριβώς πολυτεχνεία ζήτησαν το πτυχίο τους να έχει την ισχύ που έχει και εκείνο των πολυτεχνείων που είναι πολυτεχνεία. Να περιλαμβάνει δηλαδή αυτοδικαίως και ένα μάστερ λόγω της πενταετούς φοίτησης. Είναι αυτονόητο;

Μάλλον όχι ακριβώς. Κι έτσι, τη λύση θα δώσει η Αρχή Αξιολόγησης των ΑΕΙ, η γνωστή και ως ΑΔΙΠ, αλλά σε αναβαθμισμένη μορφή. Αυτή η αναβαθμισμένη Αρχή θα κρίνει εάν οι πτυχιούχοι των οκτώ τμημάτων των πολυτεχνείων που δεν είναι ακριβώς πολυτεχνεία θα είναι αυτοδικαίως και κάτοχοι των μάστερ όπως οι συνάδελφοί τους των πολυτεχνείων που ήταν πάντα πολυτεχνεία.

Ενδεχομένως να μην μπορούσαν να είναι διαφορετικές οι λύσεις των γρίφων μιας ανώτατης εκπαίδευσης που δεν είναι ακριβώς ανώτατη εκπαίδευση. Αλλά από την άλλη αυτά έχουν οι μάχες του αυτονόητου.