{T16}Σου βγάζουνε τα συκώτια{T16}{CR}

Γιορτάζει σήμερα το Γεώργιος Καραϊσκάκης. Champions League, γαρ. Να κουνηθεί το σεντόνι. Φοράς τα καλά σου και τραβάς για το γήπεδο. Ολυμπιακός – Τότεναμ. Οπως στο θέατρο. Δύο – τρεις φορές τον χρόνο. Και αν. Με την κατηφόρα που έχει πάρει το ελληνικό ποδόσφαιρο, δεν είναι δεδομένη η συμμετοχή. Πρέπει να τραβήξεις το ζόρι των προκριματικών. Και να το αντέξεις. Με τον Ολυμπιακό να το αντέχει και με το παραπάνω. Πέντε νίκες, μία ισοπαλία σε έξι ματς, 13-1 συντελεστής τερμάτων. Να σ’ το λέγανε, δεν θα το πίστευες με τίποτα. Τα έχουμε ξαναπεί. Το Champions League είναι το παντεσπάνι. Είναι το φιλέτο. Είναι η διαφυγή από τη μιζέρια του πρωταθλήματος και του πρωταθλητισμού, όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια στη Σούπερ Λίγκα. Να βρούμε, ντε και καλά, αφορμή για να τσακωθούμε. Να απευθύνεται ο Γ. Σαββίδης στον υφυπουργό Αθλητισμού για το λάθος της στατιστικής υπηρεσίας που χρέωσε κίτρινη κάρτα στον Ομάρ.

Εκδρομή

Το Champions League είχε τη δική του διαδρομή και εξέλιξη. Πειραματικά με δύο ομίλους των τεσσάρων ομάδων πριν από 28 χρόνια. Θυμάμαι το Σαμπντόρια – Παναθηναϊκός τον Απρίλιο του 1992. 1-1 το ματς. Είχε ανοίξει το σκορ ο Μαραγκός, ισοφάρισε ο Μαντσίνι. Για εκδρομή είχαμε πάει με κάτι φίλους. Οχι για δουλειά. Δεν είναι μακριά από τη Γένοβα το Μιλάνο. Piazza del Duomo κ.λπ.

Η ατμόσφαιρα στο γήπεδο πρωτόγνωρη. Φανατισμός μηδέν. Οι κηπουροί με τις τσουγκράνες στο ημίχρονο να τακτοποιούν το χορτάρι. Τα μεγάφωνα να παίζουν Beatles. «Yellow Submarine» κ.λπ. Το Champions League στα σχεδόν 30 αυτά χρόνια εξελίχθηκε. Στις Τετάρτες προστέθηκαν και οι Τρίτες. Τα παιχνίδια σπάσανε σε περισσότερες ημερομηνίες. Το πάγιο 21.45 έσπασε στα δύο. Ωρα έναρξης στις 19.55 και στις 22.00. Ο τελικός από Τετάρτη πήγε Σάββατο. Βήμα βήμα η εξέλιξη για την καλύτερη δυνατή εκμετάλλευση του προϊόντος.

Μπάτζετ

Εχουμε κι ένα παιχνίδι βέβαια σήμερα. Σε μια διοργάνωση που τα έχουμε δει όλα. Κι αναφέρομαι στον Ολυμπιακό. Να χάνει στο Καραϊσκάκης από τη Ρόζεμποργκ. Αλλά να κερδίζει 3-2 την Ατλέτικο Μαδρίτης. Την ποδοσφαιρική μηχανή του Ντιέγκο Σιμεόνε. Φρέσκα κουλούρια, φωνάζει ο κουλουράς. Αυτόν τον Ολυμπιακό που εμφανίζει φέτος ο Πέδρο Μαρτίνς δεν τον φοβάσαι. Συμπαγής στην άμυνα, αποτελεσματικός στην επίθεση, με ωριμότητα και αυτοπεποίθηση. Κι από παιχνίδι σε παιχνίδι να ανεβαίνει. Στο ποδόσφαιρο, ωστόσο, δεν παίζεις μόνος σου. Παίζει και ο άλλος. Και ο άλλος στην προκειμένη περίπτωση είναι η Τότεναμ. Ο περσινός φιναλίστ. Η ομάδα που τερμάτισε τρίτη πίσω από Σίτι, Λίβερπουλ στην Πρέμιερ Λιγκ. Με τη χρηματιστηριακή αξία του ρόστερ της, βάσει transfermarkt, στα 984 εκατ. ευρώ. Και του Ολυμπιακού στα 83,05. Τα μπάτζετ δεν παίζουν ποδόσφαιρο, αλλά η διαφορά του ένα προς δέκα (κι ακόμα παραπάνω) κάτι λέει.

Μεγέθη

Τελειώνοντας η σεζόν, η Τότεναμ δεν έχασε ούτε έναν βασικό ποδοσφαιριστή της. Αντιθέτως, ενισχύθηκε. Τα 170 εκατ. ευρώ που διατέθηκαν αποτελούν ρεκόρ. Κι από αυτά τα 72 στη Λυών για τον 22χρονο Εντομπελέ. Είναι ένα ζήτημα πώς θα αντιμετωπίσει το ματς ο Ποτσετίνο. Τι ενδεκάδα θα κατεβάσει. Αλλά είναι εμφανές ότι πρόκειται για εντελώς διαφορετικά μεγέθη. Αυτό που υπολόγιζα πάντα στις εγγλέζικες ομάδες είναι ο ρυθμός. Η πίεση που ασκούν. Η δύναμη στις προσωπικές μονομαχίες. Το συνεχές πάνω – κάτω. Αυτό που λέμε «σου βγάζουνε τα συκώτια». Από την άλλη, αν εξαιρέσεις τις ομάδες top επιπέδου, βγάζουν μια επιπολαιότητα στη διαχείριση του αποτελέσματος. «Πιάνονται κορόιδο» δηλαδή. Μπορείς ωστόσο να πεις ότι η Τότεναμ δεν είναι ομάδα από το πάνω ράφι; Πάντως παίζει και ο Ολυμπιακός. Ενας Ολυμπιακός που δεν τον φοβάσαι και δεν έχει να φοβηθεί κανέναν. Οψόμεθα.

Για την τρέχουσα σεζόν, Δώνης και συνεργάτες έχουν λαμβάνειν 700.000 ευρώ.
Για την επόμενη 900.000.

–  Ομπσέρβερ