Σαν παλιό σινεμά

Πιο κλισέ από τον τίτλο δεν γίνεται. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο αυτό που διαπίστωσα διαβάζοντας τη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες – κατά τους συντάκτες της  Guardian – του 21ου αιώνα. Είχα την εντύπωση λοιπόν ότι σε αυτόν τον κατάλογο θα κυριαρχούν, με κάποιον τρόπο, ταινίες με σούπερ ήρωες, ταινίες φανταστικών περιπετειών βασισμένες σε κόμικς. Από αυτές που πρέπει να «σκάψεις» πολύ για να βρεις το συναίσθημα (διότι ιστορία χωρίς καθόλου συναίσθημα δεν στέκει ούτε σε καρτούν). Και όμως, δεν υπάρχει σχεδόν καμιά. Οσο και αν η επιλογή έγινε από Βρετανούς, εξού και η πριμοδότηση των ευρωπαϊκών παραγωγών, που σνομπάρουν τις λεγόμενες «αμερικανιές», φαίνεται ότι η σχέση μας με την 7η Τέχνη διατηρείται στους παλιούς άξονές της. Σε αυτό το «Σινεμά ο Παράδεισος» αέναης διάρκειας, συγκινούμαστε πάντα από τους γενναίους, τους πολύ ερωτευμένους και τους «ιερούς τρελούς».

Το «Θα χυθεί αίμα», για παράδειγμα, που φιγουράρει στην πρώτη θέση είναι ακριβώς, ακριβώς όμως, το «1900» του Μπερτολούτσι στην πολιτική, κινηματογραφική και ιδεολογική «γλώσσα» της εποχής μας. Το τίμημα της επιτυχίας όπως του «Λύκου της Wall Street» (43η θέση) θα μας συμφιλιώνει, μικρόψυχα, με τις αποτυχίες μας. Η «Οικογένεια Τενεμπάουμ» (33η θέση) θα μας θυμίζει, με το πικρό της χιούμορ, ότι υπάρχουν και χειρότερα. Το «Να με φωνάζεις με το όνομά σου» (95η θέση) μου θύμισε στο «Καλοκαίρι του ’42» κι ας πρόκειται για μια εντελώς άλλη εκδοχή του πρώτου εφηβικού έρωτα.

Να πω την προσωπική μου γνώμη; Θεωρώ το «Μπρόουκμπακ Μάουντεν» (66η θέση) μια συντηρητική ταινία αφού τελικά και οι καουμπόηδες μελαγχολούν και συμβιβάζονται. Λατρεύω το «Περσέπολις» (στην 79η θέση) διότι καταγγέλλει χωρίς να κραυγάζει. Χαίρομαι που η ωραιότερη ταινία του Λάνθιμου, ο Κυνόδοντας, είναι στην 67η θέση. Και θυμάμαι πως, όταν είδα τη «Βαρύτητα» (32η θέση) ήθελα να πέσω στη γη, να μυρίσω και να γευτώ το χώμα.