Οι σκελετοί στα ντουλάπια

Μιλώντας στη ΔΕΘ, ο Μητσοτάκης είπε ένα σωστό πράγμα. Οι εξεταστικές κι οι προκαταρκτικές επιτροπές, η διερεύνηση σκανδάλων ή άλλων αμφιλεγόμενων υποθέσεων, η άσκηση διώξεων κι η διενέργεια ανακρίσεων, δεν είναι δουλειά του ίδιου, των υπουργών και της κυβέρνησής του.

Για την ακρίβεια δεν είναι δουλειά κανενός Πρωθυπουργού, κανενός υπουργού και καμίας κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση κυβερνά τη χώρα. Δεν είναι σερίφης, ούτε εισαγγελέας, ούτε ανακριτής.

Αν θεωρεί κάτι επιλήψιμο το στέλνει στη Δικαιοσύνη. Κι αν η Δικαιοσύνη θεωρεί ότι στην υπόθεση εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα το στέλνει στη Βουλή.

Κατά το Σύνταγμα. Κι εξ όσων γνωρίζω εξακολουθούμε να ζούμε σε συνταγματικό καθεστώς.

Η διευκρίνιση Μητσοτάκη είναι λοιπόν μια αποκατάσταση της τάξης των πραγμάτων. Προφανώς όμως δεν είναι προάγγελος των πραγμάτων. Οπως μια κυβέρνηση δεν μπορεί να ενοχοποιεί, έτσι δεν μπορεί και να αθωώνει.

Περιέργως άλλωστε και σχεδόν ταυτόχρονα την εκδοχή Μητσοτάκη πιστοποίησε και ο Τσιπρας.

Μιλώντας για τη Novartis είπε: «Εφτασε μια δικογραφία στη Βουλή. Τι έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση; Να τη θάψει;» («Εφημερίδα των Συντακτών», 9/9).

Πολύ σωστά.

Υπό μια προϋπόθεση φυσικά. Οτι η δικογραφία που έφτασε στη Βουλή δεν συγκροτήθηκε κατ’ εντολή ή κατόπιν υποδείξεων στελεχών της κυβέρνησης. Αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο, τότε είναι τα συγκεκριμένα στελέχη που θέτουν υποψηφιότητα για πρωταγωνιστικούς ρόλους στην επόμενη δικογραφία.

Εξ αυτού, άλλωστε, συνάγω πως ο πρώην πρωθυπουργός με την ίδια ακριβώς λογική θα αντιμετωπίσει τη δικογραφία που θα στείλει «αμελλητί» η Δικαιοσύνη στη Βουλή για τα πολιτικά πρόσωπα που μετείχαν (όπως καταγγέλλεται) στο στήσιμο της Novartis.

Δεν θα δεχτεί δηλαδή να ταφεί η δικογραφία, ακόμη κι αν εμπλέκεται ο ίδιος ή κάποιοι υπουργοί του.

Στην ίδια συνέντευξη πάντως και για το ίδιο περίπου ζήτημα ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίζει κάποια σημάδια σύγχυσης.

Λέει, για παράδειγμα, ότι «πρώτη κοινοβουλευτική πρωτοβουλία της κυβέρνησης» ήταν «να στείλει τον Πολάκη σε δίκη επειδή ξεσκέπασε τις αμαρτίες τους στο ΚΕΕΛΠΝΟ».

Μια περίεργη αναφορά που σε δεκαεπτά λέξεις περιέχει πέντε ανακρίβειες, θα πρέπει να αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ.

Πρώτο, δεν ήταν κοινοβουλευτική πρωτοβουλία κανενός αλλά επιβεβλημένη κοινοβουλευτική διαδικασία ύστερα από δύο δικογραφίες που έστειλε ο εισαγγελέας στη Βουλή.

Δεύτερο, οι δικογραφίες δεν είχαν σχέση με την κυβέρνηση, αφού αφορούσαν μηνύσεις πολιτών κατά του Πολάκη. Υποθέτω ότι οι νέοι Ποινικοί Κώδικες δεν έχουν απαγορεύσει να μηνύεται ο Πολάκης.

Τρίτο, κανείς δεν έστειλε σε δίκη τον Πολάκη. Αρθηκε η βουλευτική ασυλία του σε δύο υποθέσεις για τις οποίες δεν συνέτρεχε λόγος ασυλίας.

Τέταρτο, ο Πολάκης δεν εγκαλείται επειδή «ξεσκέπασε αμαρτίες στο ΚΕΕΛΠΝΟ» αλλά επειδή συκοφάντησε ή ηχογράφησε παράνομα δύο ανθρώπους.

Πέμπτο, το «ξεσκέπασμα αμαρτιών» του κάθε ΚΕΕΛΠΝΟ δεν είναι αρμοδιότητα κανενός Πολάκη.

Στάθηκα λίγο παραπάνω από όσο αξίζει στο συγκεκριμένο περιστατικό γιατί είναι ενδεικτικό εκείνου που (λέει ότι) δεν θέλει ο Μητσοτάκης και δεν πρέπει να γίνεται στη δημοκρατία μας.

Διότι στη δημοκρατία, η πολιτική δεν είναι ποινική υπόθεση. Πολύ ταλαιπωρήθηκε η χώρα τα τελευταία είκοσι χρόνια από αυτήν την άθλια αντίληψη που διεκπεραίωσαν κάθε λογής «Ρασπούτιν» και Πολάκηδες.

Να γυρίσουμε όμως στο σήμερα. Ο Μητσοτάκης είπε ότι δεν έχει την πρόθεση να γεμίσει τη Βουλή εξεταστικές επιτροπές.

Καμία αντίρρηση. Αντιλαμβάνομαι για παράδειγμα ότι θεωρεί πως η προεκλογική δέσμευση να ερευνήσει τα πεπραγμένα του 2015 έχει χάσει την επικαιρότητά της. Κι ότι η διερεύνηση ίσως ανακινήσει ζητήματα (όπως π.χ. ο ρόλος του Γιούνκερ) που θα ήθελε να αποφύγει η σημερινή κυβέρνηση. Πολλοί έβαλαν το χεράκι τους στην καταστροφή.

«Αφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς…» λέει κάπου ο Ιησούς σύμφωνα με τον Ματθαίο και προφανώς κάτι θα ξέρει ο αρμόδιος της μετά θάνατον ζωής.

Προσωπικά όμως δεν είμαι βέβαιος ότι το θέμα έχει ξεπεραστεί. Μπορεί να μοιάζει παλιό και πολυσυζητημένο, μπορεί η καταδίκη των πρωταγωνιστών να έχει εκδοθεί από τις κάλπες, υποψιάζομαι όμως ότι το 2015 παραμένει ένα ανοιχτό τραύμα στην ψυχή του ελληνικού λαού το οποίο ακόμη και σήμερα ξεσηκώνει πάθη, αντιδικίες και θυμό. Μάρτυράς μου, η ταινία του Γαβρά.

Αντιλαμβάνομαι λοιπόν τη διάθεση του Μητσοτάκη να αφήσει τους νεκρούς στους νεκρούς, να γυρίσει την πλάτη του στις πομπές μιας σιχαμερής δεκαετίας και να ανοίξει ένα κεφάλαιο κατευνασμού.

Αλλά δεν ξέρω αν είναι εύκολο να συμβεί.

Αφενός επειδή η Δικαιοσύνη κάνει τη δουλειά της κι αυτό κανείς πρωθυπουργός δεν μπορεί να το αποτρέψει – ευτυχώς, λέω!..

Αφετέρου επειδή όπως η πολιτική δεν αποτελεί ποινική υπόθεση έτσι κι οι ποινικές υποθέσεις δεν διευθετούνται πολιτικά. Η στοιχειώδης πολιτική σωφροσύνη απαγορεύει τα συχωροχάρτια.

Διότι το ζητούμενο τελικά δεν είναι να αποτραπεί το δικαίωμα της δημοκρατίας στη μεγαλοψυχία και τη λήθη. Αλλά να μην εκληφθεί η λήθη ως αδυναμία της δημοκρατίας απέναντι στους εχθρούς ή τους υπονομευτές της.

Ξέρετε γιατί; Επειδή μια δημοκρατία μπορεί να αντέξει συγκρούσεις, αντιθέσεις, διαφωνίες, ακόμη και φανατισμούς.

Σίγουρα όμως δεν μπορεί να αντέξει σκελετούς στο ντουλάπι της.