Είμαι αντισυστημικός

Είμαι μέσα στο σύστημα, σάρκα από τη σάρκα του, ως τα μπούνια και άχρι θανάτου, είμαι εκδοχή του συστήματος, είμαι το ίδιο το σύστημα, αλλά είμαι αντι-συστημικός. Στην Ελλάδα όλοι είμαστε στο σύστημα, αλλά και όλοι είμαστε αντι-συστημικοί, αποτελώντας έτσι το πιο στέρεο σύστημα του αντι-συστήματος. Εδώ μέχρι και ο ΓΑΠ, όντας πρωθυπουργός, δήλωνε αντι-εξουσιαστής και πιθανώς να ήταν αντι-εξουσιαστής και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, να το πίστευε, όπως κάποιος άλλος δήλωσε: ευχαριστώ τον Θεό που είμαι άθεος.

Διαθέτουμε εν Ελλάδι τη μόνη ισορροπημένη ιδεολογία που βασίζεται στην αμφίπλευρη σχιζοφρένεια. Ζούμε μέσα στο αντίπαλο δέος του εαυτού μας, που όπως είπε κι ο Θουκυδίδης είναι «το μόνον πιστόν ες ξυμμαχίαν». Ο κάθε προνομιούχος απολαμβάνει τα πλούτη, την ισχύ και τα προνόμια, αλλά θέλει να μεταμφιέζεται και σε αριστερό, ώστε συνειδησιακά να αντιρροπεί κάπως το πράγμα, ενώ οι φτωχοί θέλουν να γίνουν πλούσιοι αλλά να παραμείνουν αριστεροί που ψηφίζουν Δεξιά κι έτσι, ό,τι και να είμαστε, να μας αποδέχονται όλοι – διότι ο προορισμός των άλλων, όλων, πλουσίων και φτωχών είναι να με θαυμάζουν. Γεννήθηκα θεά, δοξάστε με!

Το σύνδρομο της πριμαντόνας συνδυάζεται με το σύνδρομο της επιδειξιομανίας – βέβαια, πίσω από όλα αυτά κρύβεται πάντα κάτι τυπικά βαρετό: το «εγώ» του καθενός που στον χώρο του φαντασιακού του έχει μέγεθος Καναδά. Από εκεί προκύπτουν όλα τα δεινά και όχι απ’ τις ιδεολογίες, που, συνήθως, είναι ένας μηχανισμός ανάδειξης του εκάστοτε ναρκισσισμού ο οποίος θέλει να καταπιεί όλα τα υπόλοιπα «εγώ» που υπάρχουν και να μείνει μόνος του, ως απόλυτος βασιλεύς επί της γης. Και μάλιστα δηλώνοντας αντισυστημικός βασιλεύς. Αναρχικός άναξ. Αντι-εξουσιαστής. Αντιβασιλικός βασιλόφρων. Αυτοαναιρούμενος και αιωρούμενος σε ένα ιλιγγιώδες κενό νοήματος.

Ετσι συμβαίνει. Βέβαια αρκετοί θέλουν απλώς να πάρουν εκδίκηση για κάτι οδυνηρό που τους συνέβη κάποτε και γι’ αυτό μισούν τη χώρα, την Ευρώπη, τους πλούσιους, τους φτωχούς, τους όμορφους, τους άλλους εν γένει και νομιμοποιούν το μίσος τους διά της ιδεολογίας. Του δίνουνε κοινωνικο-αγωνιστικό περιεχόμενο και επαναστατικό πρόσχημα. Φορούν τη λεοντή και το καλσόν του φιλάνθρωπου, του φιλόπτωχου, του προοδευτικού κι έτσι βρίσκουνε και δουλειά και ρόλο και αποδοχή από ανάλογες περιπτώσεις,  αλληλοδοξαζόμενοι. (Τον ξέοντα αντιξύειν). Σκέψου και θαύμασε τον εαυτό σου: τι προοδευτικοί και αντισυστημικοί που είμαστε! Πόσο πολύ αγαπώ τον λαό! Είμαι τόσο αξιέπαινα ουμανιστής!

Και όλοι είμαστε υπέρ του προλεταριάτου, αλλά όλοι θέλουμε να γίνουμε αστοί, γιατροί, δικηγόροι, καθηγητές, αρχιτέκτονες και να ‘χουμε δίπατο εξοχικό στη Βουρβουρού.  Αγαπούμε τους εργάτες, κυρίως εφόσον εργάτες παραμένουν οι άλλοι. Γι’ αυτό πρέπει να τους διδάσκουμε ταξική συνείδηση ώστε να παραμένουν εργάτες κι αφισοκολλητές και να μπορούμε εμείς να νοιαζόμαστε για τα συμφέροντά τους – διότι αν γίνουνε και αυτοί αστοί και αποκτήσουνε μεζονέτα στο Ζαγόρι, εμείς θα μείνουμε ναρκισσιστικά (ή και πολιτικά) άνεργοι. Επιπλέον τα παιδιά τους θα πηγαίνουνε σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία (και μετά για σπουδές στην ιμπεριαλιστική Αμερική), όπως του Τσίπρα, που κι αυτός, προχθές, στο κανάλι CNBC δήλωσε «αντι-συστημικός». Λογικό. Ολοι αντι-συστημικοί είμαστε, αν και έτσι προκύπτει ένα πρόβλημα: δεν μπορούμε να βρούμε ποιοι στο διάβολο είναι το σύστημα. Σαν να ψάχνεις τα γυαλιά σου ενώ φοράς φακούς επαφής.

Πάντως το εξοχικό είναι καλό πράγμα. Διότι το μυστικό είναι να πουλάς πρόοδο και να αγοράζεις ακίνητα, όντας, βέβαια, κατά της ιδιοκτησίας. Αντι-συστημικός, πάντα. Να μισείς τις τράπεζες, αλλά να έχεις στείλει δυο-τρία εκατομμύρια σε διάφορες banks του Λουξεμβούργου. Κι έτσι σε αγαπούν όλοι: και ο λαός και οι τράπεζες. Ολοι σε υπηρετούν ενώ φαίνεται πως τους υπηρετείς εσύ. Τι πιο επιδέξιο; Είμαι αντι-συστημικός και μάλιστα από σύστημα.

Ρωγμή δεν υπάρχει. Σαν τον αναρχικό τραπεζίτη του Πεσόα. Που σημαίνει πως το μυστικό πάντα είναι ένα: λύσσα για εξουσία φορώντας αντι-εξουσιαστικό εκμαγείο. Το νιτσεϊκό «εγώ» της κυρα-Νίτσας, που θέλει μεν σημαιοφόρους στα σχολεία έπειτα από κλήρωση, αλλά δεν θέλει αρχηγό στο κόμμα της με το ίδιο σύστημα που ίσως έβγαζε ηγέτη τον Μιχελογιαννάκη, ή την κυρία Τασία. Οχι, εκεί στο κόμμα  δεν θέλει κλήρωση, αλλά  πατερούλη νιτσεϊκής επιλογής, αρκεί να δηλώνει αντι-συστημικός. Διότι χωρίς τη δέουσα δόση σχιζοφρένειας, τίποτε δεν ευδοκιμεί στη χώρα του ανορθολογισμού, που μάλιστα επικαλείται και τον ορθολογισμό του Διαφωτισμού.

Είμαστε για τα κάγκελα; Σίγουρα, αλλά αυτό θα είχε νόημα αν δεν τα συγχέαμε με την καγκελαρία. Και βέβαια όλα αυτά διεκπεραιώνονται με την κλασική τακτική της σχάσης ανάμεσα στον Λόγο και στην Πράξη. Μπορείς να κάνεις ό,τι θες αλλά να λες αφορολόγητα το εντελώς αντίθετο. Η πραγματικότητα ούτε υπάρχει, ούτε σε επηρεάζει – εκτός αν ευκαιριακά τύχει να ταιριάζει με την εμμονή. Ξανάβλεπα προχθές τη σειρά για τον μέγα ναρκέμπορο της Κολομβίας, τον Εσκομπάρ. Μπορούσε να δολοφονήσει με βόμβα πενήντα ανθρώπους και το επόμενο λεπτό να ισχυρίζεται πειστικά πως δεν το έκανε. Να δώσει εντολή να ανατινάξουν επιβατικό αεροπλάνο με 110 αθώα άτομα, και ύστερα από δύο λεπτά να λέει πως το έπραξε κάποιος άλλος. Αμέσως μετά να δηλώνει σοβαρά πως ο ίδιος είναι το πιο σημαντικό πρόσωπο στον κόσμο μετά τον Πάπα της Ρώμης. Η μεγαλομανία πάντα συνδυάζεται με τη μυθομανία-ψευδολογία και με το «σύνδρομο του σωτήρος». Της σωτηρίας του λαού. Των άλλων. Και βέβαια ο Εσκομπάρ δήλωνε κι αυτός αντι-συστημικός και αφού σκότωνε καμιά διακοσαριά, μετά βοηθούσε με ολίγα από τα κλεμμένα και τους φτωχούς – είναι το σύστημα του κατσαπλιά Γιαγκούλα. (Για την ψυχή της μάνας του).

Σε κάθε περίπτωση, δεν ξέρω τι άποψη έχετε, πάντως κι εγώ είμαι αντι-συστημικός. Και μάλιστα εκ συστήματος. Κανείς hypocrite lecteur δεν μπορεί να μου στερήσει αυτήν την αντι-εξουσιαστική αυτοπαρηγορία.