Χωρίς επαφή με την πραγματικότητα…

Μπήκα χθες το μεσημέρι στον ιστότοπο της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, όχι από διαστροφή (έχω αρκετά περισσότερα και σοβαρότερα πράγματα να κάνω), αλλά γιατί ήθελα να δω αν υπήρχε κάποια αντίδραση για την επίθεση που δέχτηκε η ομάδα των παιδιών των ακαδημιών του Ολυμπιακού στη Θεσσαλονίκη από κάποιες δεκάδες κάφρους, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ και την τοπική Αστυνομία. Δεν περίμενα φυσικά κάποια πρόταση της ομοσπονδίας για το πώς δεν θα επαναληφθούν τέτοιου τύπου καταστάσεις: θα ήταν και κωμικό οι άνθρωποι μιας ομοσπονδίας που τιμωρείται γιατί τα παιχνίδια της εθνικής ομάδας δεν αρχίζουν στην ώρα τους, να έκαναν υποδείξεις στο υφυπουργείο Αθλητισμού ή στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Αλλά μία ανακοίνωση καταδίκης των γεγονότων ομολογώ ότι περίμενα να τη διαβάσω, γιατί έγινε επίθεση στα μικρά παιδιά και τους γονείς τους σε ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου. Αν θυμάμαι καλά η ομοσπονδία υπάρχει πρώτα από όλα για να προστατεύει το άθλημα.

Αποστολή

Θυμάμαι ότι όταν πέρυσι κάποιοι νταήδες χτύπησαν τον διαιτητή Τζήλο η ΕΠΟ διέκοψε το πρωτάθλημα και έκανε συσκέψεις με τους αρμόδιους υπουργούς και τους διευθυντές της Αστυνομίας. Πολύ καλά έκανε διότι ο ξυλοδαρμός του διαιτητή υπήρξε πράξη επαίσχυντη. Παραβλέπω το γεγονός ότι ποτέ δεν αποδείχθηκε ότι ο Τζήλος έφαγε ξύλο για κάποια διαιτησία του, αλλά κατανοώ την ευαισθησία της ομοσπονδίας. Ομως, διάβολε, στη Θεσσαλονίκη η επίθεση στους πιτσιρικάδες δεν ήταν ένα απλό μεμονωμένο περιστατικό: έγινε από εκατοντάδες κάφρους, που κινήθηκαν με οργάνωση στρατιωτικών σωμάτων, που εκτελούν αποστολή. Είναι δυνατόν αυτό να μην απασχολεί κανέναν στην ομοσπονδία, ώστε έστω να το καταδικάσει; Είναι δυνατόν η ομοσπονδία που παίρνει θέση για τη χρήση του VAR να καταπίνει τη γλώσσα της μπροστά σε ένα πρωτοφανές περιστατικό βίας, τόσο εξαιρετικά οργανωμένο; Η ΕΠΣ Μακεδονίας τουλάχιστον έβγαλε μια ανακοίνωση. Γελοία αλλά την έβγαλε. Είναι δυνατόν κάτι που σχολιάστηκε από μια ΕΠΣ να μην ενδιαφέρει την ομοσπονδία;

Τελευταίες

Κοιτούσα από περιέργεια ποιες είναι οι τελευταίες ανακοινώσεις της ομοσπονδίας. Μία αφορά τη συνέντευξη Τύπου του ολλανδού ομοσπονδιακού προπονητή Τζον Φαν’τ Σιπ μετά το ιστορικό παιχνίδι της Εθνικής με το Λιχτενστάιν. Μία άλλη κάνει γνωστή την κλήση του ποδοσφαιριστή Δημήτρη Λημνιού από τους προπονητές της Εθνικής Ελπίδων. Η τρίτη ανακοίνωση αφορά τις ημερομηνίες του τρίτου γύρου του Κυπέλλου Ελλάδος. Και η τέταρτη έχει να κάνει με την έναρξη του πρώτου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου για άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας. Η ΕΠΟ χαιρετίζει αυτό το γεγονός και συγχρόνως μας επιτρέπει να αναρωτιόμαστε για την ψυχική υγεία των παραγόντων της, που διοικούν το ελληνικό ποδόσφαιρο και που δεν τολμούν να καταδικάσουν πράξεις αθλιότητας μην τυχόν και στεναχωρηθούν οι φίλοι τους! Να τους χαιρόμαστε πραγματικά και εμείς και οι κρατικοί λειτουργοί που τους θεωρούν και σοβαρούς συνομιλητές τους…

Βεβαιότητες

Πριν αρχίσει το Μουντομπάσκετ της Κίνας υπήρχαν σε αυτό που ονομάζουμε «κόσμο του μπάσκετ» (και που περιλαμβάνει παράγοντες, νυν και πρώην αθλητές, δημοσιογράφους αλλά και απλούς φίλους του σπορ) δυο βεβαιότητες. Η μία ήταν ότι η Εθνική μας θα αγωνιστεί στα προημιτελικά της διοργάνωσης και πιθανότατα θα κυνηγήσει και κάποιο μετάλλιο. Η δεύτερη ότι η Εθνική Σερβίας είναι παντοδύναμη και δύσκολα δεν θα αγωνιστεί τουλάχιστον στον τελικό. Υπήρχε μάλιστα και κάποιος προβληματισμός για το γεγονός ότι η Ελλάδα και η Σερβία, αν τα πράγματα εξελίσσονταν με βάση τη λογική (μας), θα έφταναν να αγωνιστούν στον ημιτελικό. Θυμάμαι και εκτιμήσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές για το πόσο δύσκολο μπορεί να είναι τελικά αυτό το ματς, στο οποίο θα κρίνονταν όλα. Η Εθνική μας ως γνωστόν αποκλείστηκε στους 16 αλλά χθες εγκατέλειψε το τουρνουά και η Σερβία, γνωρίζοντας μία καθαρή ήττα από την αήττητη Αργεντινή – θυμίζω ότι η Σερβία προηγουμένως είχε χάσει και από τους Ισπανούς.

Πραγματικότητα

Γιατί τα υπογραμμίζω αυτά; Γιατί πιθανότατα ένα από τα προβλήματα που έχουμε είναι ότι κινούμαστε στη δική μας πραγματικότητα – μία πραγματικότητα παράλληλη με αυτή στην οποία βρίσκεται ο κανονικός κόσμος. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, πιστεύουμε ότι «δεν υπάρχει προπονητής Σέρτζιο Σκαριόλο», μολονότι αυτός με την Εθνική Ισπανίας έχει κερδίσει τα πάντα, ενώ θεωρούμε ότι η Ευρωλίγκα είναι μία τρομερά σημαντική διοργάνωση, ενώ σε αυτή αγωνίζονται σχεδόν αποκλειστικά οι σκάρτοι του NBA. Πιστεύω πως ακόμα κάνουμε κρίσεις για τις δυνατότητες των ομάδων στο μπάσκετ σαν να βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’80 και του ’90. Με τόσο φτωχή αντίληψη της πραγματικότητας πώς μπορεί να περιμένουμε ότι θα εμφανιστεί σε μία μεγάλη διοργάνωση μία Εθνική με χαρακτηριστικά μοντέρνας ομάδας;

Από την άλλη, η έλλειψη επαφής της χώρας με την πραγματικότητα δεν αφορά μόνο τον κόσμο του μπάσκετ: αφορά, σε πολλές περιπτώσεις, τη χώρα ολόκληρη.

Καλό είναι να το έχουμε στα υπόψη μας…

Αντίο

Σήμερα το απόγευμα οι φίλοι του και οι γνωστοί του θα αποχαιρετήσουν τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 63 χρονών. Ανακοινώσεις με τις οποίες τον αποχαιρέτησαν εξέδωσαν εκτός από τον Παναθηναϊκό, του οποίου ο τραγουδοποιός υπήρξε οπαδός, και ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ. Δεν μου έκανε εντύπωση.

Καρδιά

Ο Μαχαιρίτσας δεν ανήκε στην κατηγορία των επώνυμων φιλάθλων που ψάχνουν εισιτήρια για τα ματς της ομάδας τους στο ποδόσφαιρο ή στο μπάσκετ, όταν τα πράγματα πάνε καλά. Δεν ανήκει επίσης στον στρατό των χιλιάδων «μαϊντανών» που τρέχουν στα ματς των εθνικών ομάδων όταν αυτές είναι της μόδας: ο Μαχαιρίτσας ήταν λάτρης του γηπέδου – έτρεχε σε αυτό σε κάθε ευκαιρία, «με βροχές και χιόνια» που λένε. Ηταν επίσης τρελός με τον Παναθηναϊκό: μπορούσε να τσακωθεί μαζί σου για το οτιδήποτε είχε να κάνει με την ομάδα. Το γνωρίζω εκ πείρας, που λένε. Ομως αυτό το πάθος του είχε κάτι πολύ καθαρό: ομολογώ ότι πάντα ζήλευα το πώς ο άνθρωπος αυτός μπορούσε να παθιάζεται τόσο για την ομάδα του. Σε αυτό το πάθος έβλεπα πάντα την προσπάθειά του να μείνει για πάντα νέος. Φυσικά και τη μεγάλη του καρδιά που στο τέλος τον πρόδωσε.

Πάντα

Δεν είναι τυχαίο ότι έβγαλαν ανακοινώσεις και ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ: οι δυο ομάδες έδειξαν σεβασμό στο πάθος του. Κανείς δεν έχει πρόβλημα με τους ανθρώπους που αγαπάνε και το δείχνουν κι ο Μαχαιρίτσας ήταν Παναθηναϊκός και ήθελε και να το δείχνει. Χάσαμε έναν σπουδαίο τραγουδοποιό, αλλά κι έναν ανιδιοτελώς παθιασμένο οπαδό. Οποιος έχει σιγοψιθυρίσει τα τραγούδια του δεν θα τον ξεχάσει ποτέ. Αλλά και όποιος έχει τσακωθεί μαζί του για τα της μπάλας, πιστεύω θα τον θυμάται πάντα με αγάπη…