Πρότυπα{CR}

«Oποιος απολαμβάνει κίνητρα για να δράσει, αναλαμβάνει και υποχρεώσεις»: το είχε πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Θεσσαλονίκη προεκλογικά, στο Export Summit του Συνδέσμου Εξαγωγέων. Το επανέλαβε προχθές, στην πρώτη του ομιλία στη Θεσσαλονίκη ως Πρωθυπουργός: «Καμιά φιλοεπενδυτική πολιτική δεν μπορεί να εκληφθεί ως διαβατήριο για εργοδοτική ασυδοσία».

(Αυτό που, ευτυχώς, δεν επανέλαβε είναι οι κορόνες περί διεθνούς εκστρατείας επικοινωνίας «για την ανάδειξη της πραγματικής Μακεδονίας, της αληθινής Μακεδονίας, της αυθεντικής Μακεδονίας». Οσο πιο γρήγορα ξεχαστούν αυτές οι μαύρες στιγμές της προεκλογικής του εκστρατείας, τόσο το καλύτερο για τον ίδιο, για το κόμμα του και για τη χώρα.)

Ηταν αναμενόμενο ότι εκεί θα επικέντρωνε την κριτική της η αντιπολίτευση – δύσκολα άλλωστε θα έβρισκε κάτι άλλο. Για «νεοφιλελεύθερο όραμα» στα ζητήματα της εργασίας μίλησε ο ΣΥΡΙΖΑ, την «υποπροστασία των εργαζομένων» κατ’ εντολή του ΣΕΒ κατήγγειλε το ΚΙΝΑΛ. Τα συνθήματα αυτά είναι σκοπίμως αόριστα για να περιλαμβάνουν τα πάντα. Η αλήθεια είναι όμως ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν χρειάζεται να είναι μια «κλασική κυβέρνηση της Δεξιάς», όπως απροσδόκητα είπε πρόσφατα ο Γιώργος Καμίνης στα «ΝΕΑ», για να χάσει αυτό το στοίχημα.

Συνέβη και στη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ και έχει στοιχειώσει την «ούτε δεξιά ούτε αριστερή» κυβέρνηση του Εμανουέλ Μακρόν: δίνουμε φοροαπαλλαγές και άλλα κίνητρα στις επιχειρήσεις για να κάνουν επενδύσεις και προσλήψεις κι αυτές τα χρησιμοποιούν για να αυξήσουν την κερδοφορία τους. Οι ανισότητες μεγαλώνουν, οι εργαζόμενοι ξεσηκώνονται κι εμείς κουνάμε το κεφάλι μας απογοητευμένοι: μα τόσο αχάριστοι είναι οι καπιταλιστές;

Δεν είναι αχάριστοι. Απλώς ο πρωταρχικός τους σκοπός είναι το κέρδος, κι ας προσπάθησαν τον περασμένο μήνα 200 CEO’s να «εκσυγχρονίσουν» το μήνυμα. Οι επιχειρήσεις που προσέχουν τους εργαζομένους τους και σέβονται το περιβάλλον αποτελούν τη μειοψηφία, γι’ αυτό άλλωστε και κάθε φορά αποτελούν είδηση. Αυτό δεν δικαιολογεί φυσικά την καταστροφική δυσπιστία της προηγούμενης κυβέρνησης, στην πιο «αριστερή» της τουλάχιστον φάση, απέναντι στις επενδύσεις. Χωρίς επενδύσεις δεν υπάρχει ανάπτυξη. Παράλληλα, όμως, χρειάζεται και ενεργή παρέμβαση του κράτους προκειμένου να τηρούνται οι κανόνες και να εκπληρώνονται οι δεσμεύσεις.

Ορθώς λοιπόν λέει ο Πρωθυπουργός ότι η ελληνική επιχειρηματικότητα πρέπει να αλλάξει εργοδοτικά πρότυπα. Το επιχείρημα της δημιουργίας θέσεων εργασίας δεν μπορεί να αποτελεί πανάκεια. Το να δίνεις σε κάποιον δουλειά δεν αποτελεί φιλανθρωπική πράξη που απαιτεί ανταλλάγματα. Ούτε η μετατροπή της Ελλάδας σε έδρα μεγάλων πολυεθνικών, την οποία εξήγγειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη ΔΕΘ, μπορεί να συνοδευτεί από εκπτώσεις στα εργασιακά δικαιώματα.

Μήπως μετά τον πρώην πρόεδρο της Εσθονίας που ενέταξε ο υπερδραστήριος Κυριάκος Πιερρακάκης στο επιτελείο του, να καλούσε ο Γιάννης Βρούτσης και τον πρόεδρο του Οργανισμού Βιομηχανικής Ανάπτυξης της Ιρλανδίας για να ακούσει την πλούσια εμπειρία της δικής του χώρας με τις πολυεθνικές;