Ευπρέπεια

Είναι αλήθεια πως ο Μπόρις Τζόνσον έχει πλούσιο λεξιλόγιο, ιδίως όταν θέλει να προσβάλει κάποιον. Πάρτε τους δύο χαρακτηρισμούς που εκτόξευσε μόνο χθες στη Βουλή των Κοινοτήτων εναντίον του Κόρμπιν: ο ένας ήταν «χλωριωμένο κοτόπουλο» και ο άλλος κάτι σαν «γυναικούλα», αλλά ακόμη πιο σεξιστικό ή, εν πάση περιπτώσει, διεστραμμένα βρετανικό.

Η χωρίς τέλος περιπέτεια του Brexit έχει γενικά απελευθερώσει τα στόματα των συνήθως φλεγματικών Βρετανών. Ακόμη κι έτσι, όμως, είναι απόλαυση να τους ακούει κανείς, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με τις κραυγές «Order! Order!» του χαρισματικού προέδρου της Βουλής. Είναι η γλώσσα, είναι η παράδοση, είναι το στυλ. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν, ακόμη κι όταν τη χώρα την κυβερνά «ο Μπόρις ο παλιάτσος». Ισως μάλιστα ακριβώς το γεγονός αυτό να κάνει καλό τελικά στη δημοκρατία, να συσπειρώνει και να πεισμώνει αυτούς που την υπερασπίζονται, να προσφέρει επιτέλους το περιζήτητο αντίδοτο στον λαϊκισμό.

Το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει και στην Ιταλία. Η χώρα αυτή ήταν έτοιμη να παραδοθεί στον Σαλβίνι και να αποκτήσει την πρώτη ακροδεξιά κυβέρνηση στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Αυτός ακριβώς ο εφιάλτης έφερε κοντά δύο κόμματα που ως τώρα είχαν εχθρικές σχέσεις, αλλά δεν έπαψαν να συμφωνούν σε μερικές βασικές αρχές. Και οδήγησε σε μια κυβέρνηση που μπορεί να μην είναι ακριβώς προοδευτική, μπορεί να έχει υπουργό Εξωτερικών τον ανεκδιήγητο Ντι Μάιο, αλλά έχει έναν ευπρεπή πρόεδρο, το ένα τρίτο των μελών της είναι γυναίκες και ο υπουργός Οικονομικών είναι ένας καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας που παίζει με την κιθάρα του στην τηλεόραση το Bella ciao γιατί το θεωρεί παγκόσμια κληρονομιά…

Αυτή είναι η μία εκδοχή του μέλλοντος. Στην άλλη πρωταγωνιστούν άνθρωποι όπως ο αρχηγός της Λέγκας, που δήλωσε χθες πολύ «παρμένος» (ή κάτι χειρότερο) και αποφασισμένος να πάρει τη χώρα «του» πίσω, ή ο πρώην πρόεδρος ενός αθηναϊκού νοσοκομείου, που χαρακτήρισε έναν ιρανό μετανάστη «πίθηκο». Ευτυχώς το κόμμα του έδειξε άμεσα αντανακλαστικά και τον διέγραψε.

Η μάχη στη συνέχεια θα δοθεί κατ’ εξοχήν στο πεδίο της ευπρέπειας. Κι αυτό δεν έχει σχέση με τη νίκη και την ήττα. Πάρτε τον κοντινότερο στο βρετανικό κλίμα έλληνα πολιτικό, τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, γνωστό για τις ιστορίες με τις φυματικές σαρανταποδαρούσες και τις συγκρίσεις των αριστερών με τους παοκτσήδες. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών έχει χάσει εκείνη την παλιά αντιπαθητική αλαζονεία. Είναι και άτυχος βέβαια, πάει να κάνει χιούμορ με την κυβέρνηση που θα ζητήσει μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων μόνο αν βρεθεί ο πρίγκιπας να φιλήσει την ωραία κοιμωμένη για να ξυπνήσει, κι έρχεται η Λαγκάρντ και του το χαλάει. Διατηρεί όμως το κέφι του, ακόμη κι αν είναι αναγκασμένος να πίνει πρωινό καφέ με την Ξενογιαννακοπούλου, τον Ραγκούση και τον Μπίστη.

Κι από την άλλη υπάρχει ο Βαρουφάκης.