Φοβούνται;

Από όσα έτρεξε η κυβέρνηση έως τώρα θα σταθώ στην αποκατάσταση της νομιμότητας και της ομαλότητας στον ευρύτερο χώρο της Δικαιοσύνης.

Η νέα ηγεσία του Αρείου Πάγου επιλέχθηκε χωρίς ενστάσεις και σε συνθήκες ευρύτατης συναίνεσης.

Το ίδιο συνέβη με την αποσυριζοποίηση της Επιτροπής Ανταγωνισμού και με τη συγκρότηση της νέας Εθνικής Αρχής Διαφάνειας.

[Μικρή διευκρίνιση. «Συναίνεση» ονομάζεται όταν κάποιος δεν απορρίπτει, ούτε καταψηφίζει μια επιλογή. Οταν κάποιος υπερψηφίζει τότε λέγεται «συμφωνία». Για να μην ακούω ανοησίες…]

Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ κρατάει μούτρα που εκπαραθύρωσαν τους δικούς του αλλά θα του περάσει. Κανένα «κράτος ΕΡΕ» δεν ανέτειλε φυσικά στον ορίζοντα. Και τίποτα από όσα συνέβησαν δεν επιβεβαιώνει «τον κίνδυνο διχασμού στο εσωτερικό της Δικαιοσύνης».

Το αντίθετο. Διχασμός ήταν το καθεστώς που κληροδότησε η προηγούμενη κυβέρνηση.

Τότε γιατί γκρινιάζουν;

Πρώτο (και κατανοητό) για να δείξουν ότι στηρίζουν τους ανθρώπους τους.

Δεύτερο (και βλακώδες) επειδή φοβούνται.

Κακώς φοβούνται. Η χρησιμοποίηση της Δικαιοσύνης ή των ελεγκτικών μηχανισμών στην πολιτική αντιπαράθεση επιχειρήθηκε κατά κόρον από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν το «δόγμα Πολάκη». Και απέτυχε.

Κανείς δεν έχει λόγο να μιμηθεί την αποτυχημένη πολιτική του αποτυχημένου προκατόχου του.

Προς το παρόν προέχει η αποκατάσταση της λειτουργίας της Δικαιοσύνης και των ελεγκτικών μηχανισμών ώστε να διερευνηθούν αξιόπιστα κι αμερόληπτα οι ανοιχτές ποινικές υποθέσεις, ακόμη κι όσες εμπλέκουν στελέχη ΣΥΡΙΖΑ ή φίλους τους.

Λογικό. Συχωροχάρτια μοιράζει μόνο ο Πάπας. Αντιθέτως η διερεύνηση σκανδάλων, μεθοδεύσεων ή σκευωριών αποτελεί τη φυσική λειτουργία της Δικαιοσύνης και φυσικά της Βουλής.

Ιδίως όταν αφορούν περιπτώσεις ουσιώδους δημόσιου ενδιαφέροντος όπως η ΔΕΗ, η Novartis, η υπονόμευση του κράτους δικαίου από παρακρατικές δραστηριότητες ή το παραδικαστικό κύκλωμα του «Ρασπούτιν» και της παρέας του.

Αυτά είναι τα αυτονόητα.

Από εκεί και πέρα νομίζω ότι έφτασε η στιγμή να κλείσουμε μια πληγή που στοίχισε πανάκριβα στην ελληνική κοινωνία: τη μετατροπή της πολιτικής σε δικαστήριο.

Να δεχτούμε δηλαδή το αυτονόητο.

Οτι οι πολιτικές διαφορές δεν λύνονται με τη διαστρέβλωση, τη σπίλωση και τη δίωξη του αντιπάλου.

Οτι η πολιτική δεν χωρίζεται σε έντιμους κι ανέντιμους, ηθικούς κι ανήθικους. Δεν είναι ένας κόσμος βρωμιάς, διαβολής και δυσοσμίας.

Οτι οι πολιτικοί δεν είναι εισαγγελείς, ούτε ντετέκτιβ να βγάζουν και να κραδαίνουν πορίσματα για τη λίστα Λαγκάρντ, τη Siemens ή το ΚΕΕΛΠΝΟ!

Κατά ευτυχή συγκυρία, το «δόγμα Πολάκη» ηττήθηκε στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ. Ξεμπλέξαμε με τη χυδαιότητα.

Καλό είναι να διασφαλίσουμε ότι δεν θα μπλέξουμε ξανά με τους Πολάκηδες.