{T16}Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του..{T16}.

Δεν είναι κακός άνθρωπος ο Σαλβίνι. Που κάνει τη ζωή των μεταναστών κόλαση. Ας γυρίσουμε όμως 30 χρόνια πίσω. Στην πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Του συμβόλου του Σιδηρού Παραπετάσματος για να χρησιμοποιήσουμε την ψυχροπολεμική φρασεολογία. Το αν κέρδισε η Ευρώπη και η ανθρωπότητα στο σύνολό της από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, την απάντηση την έχει δώσει η ίδια η ζωή. Η ανατροπή της ισορροπίας, αρνητικά λειτούργησε παρά θετικά. Επί του πρακτέου όμως. Ποια είναι σήμερα η συμπεριφορά του «ελεύθερου κόσμου» σ’ αυτούς που αναζητούν την ελευθερία τους; Για να γλιτώσουν από τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Να σώσουν τις οικογένειές τους από τη φρίκη του πολέμου. Που δεν έχουν προκαλέσει αυτές καθαυτές οι χώρες της Αφρικής. Αλλά οι «παρεμβάσεις» Ευρωπαίων και Αμερικανών. Αν το Τείχος του Βερολίνου ήταν 167,8 χιλιόμετρα, οι φράχτες σήμερα ξεπερνούν τα 12.500. Με ηλεκτροφόρα καλώδια, παρακαλώ.

Σύνορα

Πρόκειται για μια Ευρώπη φρούριο. Η Ελλάδα έφτιαξε φράχτη κατά μήκος του Εβρου. Τα Σκόπια στην Ειδομένη για να αποφύγουν τις εκροές από την Ελλάδα. Στα σύνορα Βουλγαρίας – Τουρκίας ο φράχτης εκτείνεται σε μήκος 30 χιλιομέτρων. Η Ουγγαρία στα σύνορά της με τη Σερβία και την Κροατία. Η Αυστρία στα σύνορα με τη Σλοβενία. Η Σλοβενία στα σύνορα με την Κροατία, η Κροατία στα σύνορα με τη Σερβία. Συν τα «θαλάσσια τείχη» μεταξύ Αφρικής και Λαμπεντούζας. Κι όσοι τα καταφέρνουν, ή οδηγούνται πίσω ή στοιβάζονται σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Γιούνκερ (φωτογραφία πάνω) σε μία κρίση ειλικρίνειας το έχει ομολογήσει.

«Η Ευρώπη μπορεί να στεγάσει τη δυστυχία όλου του κόσμου». Για ποιους λόγους όμως αυτοί οι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι; Ποιες είναι οι γενεσιουργές αιτίες αυτών των αθρόων μεταναστευτικών κυμάτων; Η απάντηση είναι προφανής. Είναι τα τουλάχιστον είκοσι ανοιχτά πολεμικά μέτωπα.

Ειρήνη

Σε Μέση Ανατολή, Κεντρική Ασία, Αφρική. Που δεν έχουν προκύψει τυχαία. Ποιος τους τροφοδοτεί με όπλα; Ποιος εγκαθιδρύει, στηρίζει και εξοπλίζει αιμοσταγείς δικτάτορες; Είναι η Δύση. Με στόχο την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Κι όσο οι γενεσιουργές αιτίες δεν εξαλείφονται, τόσο οι ορδές των εξαθλιωμένων και απελπισμένων θα μπαίνουν στις βάρκες κι όπου τους βγάλει. Δεν είναι κακός άνθρωπος ο Σαλβίνι (φωτογραφία κάτω). Απλά εφαρμόζει κατά γράμμα την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Με πρόσχημα τη διαφύλαξη της εσωτερικής ειρήνης και ασφάλειας. Οταν ο συνολικός αριθμός των μεταναστών δεν αντιστοιχεί ούτε στο 0,5% του συνολικού πληθυσμού της Ευρώπης. Παίζοντας κορόνα-γράμματα τις ζωές των οικογενειών τους. Για ποιο λόγο όμως κάποιος αφήνει την πατρίδα του και γίνεται πρόσφυγας; Το περιγράφει σε ποίημά της η Ουαρσάν Σαΐρ. Γεννημένη στην Κένυα, μεγαλωμένη στην Αγγλία.

Ταξίδι

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του, εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία. Τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη. Οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα με την ανάσα ματωμένη στον λαιμό τους… Αφήνεις την πατρίδα μόνο όταν η πατρίδα δεν σε αφήνει να μείνεις. Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά… Δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στον λαιμό σου. Κι ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο ανάμεσα στα δόντια σου και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων… Κανένας δεν βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά. Κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού τρώγοντας εφημερίδες. Εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι. Κανένας δεν σέρνεται κάτω από φράχτες.

Φυλακή

Κανένας δεν θέλει να τον δέρνουν, να τον λυπούνται. Κανένας δεν διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων ή τη φυλακή. Επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη

από μια πόλη που φλέγεται. Κανένας δεν θα άντεχε να ακούσει τα: γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι, πρόσφυγες, βρωμομετανάστες, ζητιάνοι ασύλου που ρουφάτε τη χώρα μας, αράπηδες με τα χέρια απλωμένα μυρίζετε περίεργα, απολίτιστοι, κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε να κάνετε και τη δική μας… Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα, αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία. Πατρίδα είναι η κάννη ενός όπλου και κανένας δεν θα άφηνε την πατρίδα, εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές, εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα, να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου, να συρθείς στην έρημο, να κολυμπήσεις ωκεανούς, να πνιγείς

να σωθείς, να πεινάσεις, να εκλιπαρήσεις, να ξεχάσεις την υπερηφάνεια, η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

Πατρίδα

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι μια ιδρωμένη φωνή στο αφτί σου που λέει φύγε, τρέξε μακριά μου τώρα, δεν ξέρω τι έχω γίνει αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού θα είσαι πιο ασφαλής απ’ ό,τι εδώ».