Δημήτρης Βερβεσός

Τα πάντα στη ζωή μου είναι διαφορετικά το Σαββατοκύριακο… Ακόμη και ο καφές με τον οποίο ξεκινά η μέρα: σαν μια ανάμνηση από το παρελθόν, το Σάββατο θα πιω φραπέ – και θα είναι πάντα μέτριος με μαύρη ζάχαρη και γάλα.

Μετά τον πρωινό καφέ θα βγω με τη σύζυγό μου για τα απαραίτητα ψώνια της εβδομάδας. Κι όταν φτάσει μεσημέρι θα συνεχίσουμε με φαγητό: για ταβέρνα θα βρεθώ στο Χαλάνδρι, τη γειτονιά όπου γεννήθηκα. Για ιταλικό στην Κηφισιά και αν έχουμε όρεξη για πιο κάτι γκουρμέ, στο Νέο Ψυχικό – η περιοχή είναι μια καλή ευκαιρία για να πετύχεις κάποιον ακόμη και χωρίς ραντεβού. Δεν αποκλείεται, όμως, να προτιμήσουμε την παραλία ή και να ανεβούμε στην Πεντέλη.

Τα απογεύματα του Σαββάτου είναι για μένα μια «νεκρή ζώνη» που συνήθως την αφιερώνω… στα δικόγραφα. Κλείνω όσες εκκρεμότητες υπάρχουν και πάντα κρατώ ένα για να το γράψω, αφού είναι μια ασχολία που την απολαμβάνω ιδιαίτερα! Τα Σαββατόβραδα ακολουθεί σινεμά – κλειστό ή θερινό – βόλτα στην παραλία, κοινωνικές έξοδοι, ενώ κάποιες ώρες της ημέρας καταλαμβάνει πάντα η ανάγνωση εφημερίδων. Και μου αρέσει να παρακολουθώ τις ειδήσεις από κάθε μέσο: Ιnternet, social media, Google News.

Τα πρωινά της Κυριακής συνήθως με βρίσκουν έξω. Η Φιλοθέη είναι αγαπημένο μέρος για πρωινό κυριακάτικο καφέ, ενώ το μεσημέρι το σκηνικό αλλάζει: ένα τραπέζι με καλομαγειρεμένο σπιτικό φαγητό, με την οικογένεια μαζεμένη γύρω από αυτό – τη μητέρα μου, την πεθερά μου, τα παιδιά – είναι μια αγαπημένη συνήθεια, μια εικόνα από τα παλιά που μας φέρνει κοντά.

Τα απογεύματα, όμως, περιλαμβάνουν σταθερά… μπάλα. Ως μέλος της ποδοσφαιρικής ομάδας του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Κυριακή παρά Κυριακή γυρνώ τα γήπεδα ανά την Αττική – ενίοτε και την επαρχία – για να παίξω σε αγώνες. Το πρωτάθλημα διαρκεί από τον Γενάρη μέχρι τα τέλη Ιουνίου και τελειώνει με ένα μεγάλο πανηγύρι: περίπου 200 παίκτες από 16 ομάδες συμμετέχουν σε αυτή τη γιορτή που μου ξυπνά μνήμες από τα φοιτητικά μου χρόνια. Κι όταν δεν έχω αγώνα, τότε θα δω ποδόσφαιρο στο γήπεδο ή στην τηλεόραση, συνήθως μαζί με τον γιο μου.

Εχω συνδέσει τις Κυριακές με το ποδόσφαιρο. Από την παιδική μου κιόλας ηλικία, τότε που κάθε Κυριακή ο πατέρας μου – όταν δεν εφημέρευε ως γιατρός – με έπαιρνε μαζί του στο γήπεδο. Ηταν μια ολόκληρη ιεροτελεστία: ξεκινούσαμε μία ώρα νωρίτερα και καθόμασταν με τους φίλους του για καφέ. Εκεί μιλούσαμε για τις ομάδες, σχολιάζαμε τα παιχνίδια κι εγώ ένιωθα ότι συμμετείχα έτσι στην κοινωνία των μεγάλων…

Αυτό που παραμένει ίδιο από τότε μέχρι σήμερα είναι μάλλον η χειρότερη στιγμή του Σαββατοκύριακου: η ώρα που ακούγονται οι τίτλοι της «Αθλητικής Κυριακής». Η ώρα που σηματοδοτεί το τέλος του Σαββατοκύριακου και που συνοδεύεται από μια μελαγχολία. Είναι κάτι που έχει σχεδόν ενσωματωθεί στο γονιδίωμά μας. Γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια ζητώ από τη σύζυγό μου να κάνουμε τα κυριακάτικα βράδια κάτι ανατρεπτικό: να βγούμε έξω το βράδυ της Κυριακής αντί για το Σάββατο. Να πάμε σινεμά Κυριακή βράδυ, να καλέσουμε φίλους στο σπίτι ή να ακούσουμε μαζί τους ζωντανή μουσική. Οτιδήποτε, για να φέρουμε τούμπα αυτή τη μελαγχολία. Και αυτό έγινε τελικά κάτι σαν συνήθειά μας τα τελευταία χρόνια…

Κάπως έτσι κυλούν τα Σαββατοκύριακά μου επί τουλάχιστον μια δεκαετία. Ενας απαράβατος κανόνας αυτού του 48ώρου είναι να μην πηγαίνω στο γραφείο. Οι ιλιγγιώδεις ρυθμοί της καθημερινότητας χαλαρώνουν. Κι αυτή η ηρεμία και η επαφή με την οικογένειά μου μού αρέσουν. Είναι μια άλλη – μια τελείως διαφορετική – πραγματικότητα από όσα ζω την υπόλοιπη εβδομάδα.