Ακρασία

O βρετανός πρωθυπουργός αγαπάει πολύ τους αρχαίους Ελληνες. Οταν τον ρώτησαν τον περασμένο Ιούνιο ποιος είναι ο πολιτικός του ήρωας, απάντησε «ο Περικλής». Αλλά και στο βιβλίο του για τον Τσώρτσιλ επικαλείται τους Ελληνες, όταν γράφει πως συμφωνεί μαζί τους ότι ο χαρακτήρας είναι το πεπρωμένο.

Πράγματι, το βασικό χαρακτηριστικό του Μπόρις Τζόνσον έχει συζητηθεί σε βάθος από τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και ιδιαίτερα τον Αριστοτέλη στα «Ηθικά Νικομάχεια». Είναι η ακρασία. Το να γνωρίζεις δηλαδή τι είναι καλό, για σένα και για τους άλλους, αλλά να πράττεις το κακό. Γιατί; Επειδή έχει πλάκα. Ο Τζόνσον δεν αρνείται ότι είναι ένας τέτοιος τύπος. Το απέδειξε στις 21 Φεβρουαρίου του 2016, όταν έγραψε δύο εκδοχές της στήλης που θα δημοσιευόταν την επομένη στην Daily Telegraph: μία παθιασμένη υπέρ του Brexit και μία παθιασμένη εναντίον (τελικά έδωσε την πρώτη). Το περιγράφει στο μοναδικό μυθιστόρημα που έχει γράψει, τις «Εβδομήντα δύο παρθένες», όταν γράφει για τον πρωταγωνιστή και άλτερ έγκο του ότι «υπήρχε κάτι λάγνο στον τρόπο με τον οποίο ήθελε να διαβάσει για την καταστροφή του, όπως υπήρχε κάτι περίεργο στον τρόπο με τον οποίο είχε πάρει τον δρόμο που είχε πάρει. Ισως να μην ήταν πραγματικά ακρατής. Ισως να ήταν ακριβέστερο να πει κανείς ότι είχε μια παρόρμηση για τον θάνατο».

Αλλοι, πάλι, συνδέουν ευθέως τις πολιτικές επιλογές του βρετανού πρωθυπουργού με τη σεξουαλική του ζωή. Ο Τζόνσον αρνήθηκε να πληρώσει τα ιατρικά έξοδα όταν μια ερωμένη του έκανε άμβλωση. Κι άφησε τον φίλο μιας άλλης ερωμένης του να πληρώσει τα έξοδα για τη γέννηση ενός παιδιού που κατά πάσα βεβαιότητα ήταν δικό του. Με την πολιτική ισχύ συμβαίνει ό,τι και με το σεξ, γράφει ο ιρλανδός δημοσιογράφος Φίνταν Ο’ Τουλ στο New York Review of Books. Κατακτώντας την Ντάουνινγκ Στριτ 10, ο Τζόνσον εκπλήρωσε τη μεγαλύτερή του επιθυμία. Το τι θα έκανε στη συνέχεια είναι δευτερεύον.

Αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται σήμερα στο τιμόνι του Ηνωμένου Βασιλείου. Αυτός εκβιάζει την Ευρωπαϊκή Ενωση, κρατώντας το πιστόλι στραμμένο προς τον κρόταφό του (η παρόρμηση για τον θάνατο). Αυτός θα κλείσει τη Βουλή για πέντε εβδομάδες, προκαλώντας ένα Brexit όχι μόνο χωρίς συμφωνία, αλλά και χωρίς συζήτηση. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που εκείνη τη μοιραία ημέρα του 2016 είχε πει στον Ντέιβιντ Κάμερον δύο πράγματα. Πρώτον, ότι το Brexit δεν θα κέρδιζε ποτέ. Δεύτερον, ότι στην απίθανη περίπτωση που θα τα κατάφερνε, θα έβγαζε τη χώρα από την ΕΕ, αλλά θα κρατούσε τη θέση της στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Και θα εξακολουθούσε να συναποφασίζει για τις τύχες της Ευρώπης.

«Ω Θεέ μου, ω Θεέ μου, γιατί το έκανε;» αναρωτιέται ο ήρωας των «Εβδομήντα δύο παρθένων». Μα επειδή κάποιοι τον ψήφισαν, φυσικά.