«Δεν πρόλαβα {LF}να πω “ευχαριστώ”»

Ανάμεσα στην αντισυμβατική και σκοτεινή ιστορία της «Λούλου» του Φρανκ Βέντεκιντ, που θα ενσαρκώσει στη σκηνή του Ιδρύματος Κακογιάννη, και την ανάπαυλα της θερινής ραστώνης, η Αλκηστις Πουλοπούλου αναζητά τις κλωστές του παρελθόντος που συνδέονται με το παρόν της.

Μου είπατε ότι πήρατε τρεις εβδομάδες διακοπές. Από πού παίρνουν άδεια οι ηθοποιοί;

Από τον εαυτό μου! Ουσιαστικά είναι ο χρόνος μέχρι να ξαναμπώ σε διαδικασία προβών. Γύρισα λίγο στα νησιά, πήγα και στη Γαλλία, όπου εκεί μένει η οικογένειά μου. Η μαμά μου και η αδελφή μου μένουν εκεί ακόμη.

Απ’ ό,τι έχω διαβάσει, δεν ήταν η μοναδική χώρα όπου έχετε ζήσει. Ταξιδεύατε συνέχεια.

Ναι, αλλά δεν ήταν ακριβώς τόσο ειδυλλιακά όπως θα μπορούσε ίσως να φανταστεί κανείς. Γεννήθηκα στην Ελλάδα. Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής Πυρηνικής Φυσικής. Η υγεία του όμως είχε αρχίσει να κλονίζεται. Ηταν μανιοκαταθλιπτικός. Οταν άρχισαν οι έντονες κρίσεις, η μητέρα μου με έστειλε στη γιαγιά μου και στον παππού μου που ζούσαν στην Αμερική. Τα ταξίδια μου δηλαδή ξεκίνησαν από ανάγκη.

Δύσκολη μετάβαση για ένα παιδί. Πώς δικαιολογήσατε ως παιδί αυτή την αλλαγή;

Βρέθηκα σε άλλη κατάσταση. Ημουν τόσο μικρή, που δεν μπορούσαν να μου εξηγήσουν τον λόγο. Για να είμαι ειλικρινής – επειδή πρώτη φορά το λέω αυτό -, είναι ένα κενό κομμάτι που έχω μέσα μου. Το έζησα πολύ βαριά γιατί ένιωσα εγκατάλειψη. Αυτό το αίσθημα γεννήθηκε σε εκείνη την τρυφερή ηλικία και βέβαια δύσκολα μπορούσα να δω ότι αυτή η μετατροπή στη ζωή μου είχε και κάποια θετικά.

Ποια ήταν αυτά;

Ο παππούς μου και η γιαγιά μου ήταν άνθρωποι λιγότερο χαοτικοί από τους γονείς μου, οι οποίοι ήταν μποέμ. Αρχισα να ζω δηλαδή μια κανονική και σταθερή ζωή που έχουν ανάγκη τα παιδιά. Αρα είχα μια ισορροπία. Θυμάμαι όμως ότι κλεινόμουν στο δωμάτιό μου και έκλαιγα χωρίς λόγο. Ενιωθα ένα τεράστιο κενό γιατί ποτέ δεν πήρα μια εξήγηση. Αυτό το τεράστιο ερωτηματικό που δημιουργήθηκε τότε συνεχίζει να υπάρχει μέσα μου και σήμερα. Με ακολουθεί και σαν κλωστή ενώνει τα κομμάτια της ζωής μου.

Οι σχέσεις σας με τους γονείς σας πώς διαμορφώθηκαν;

Για πάρα πολλά χρόνια ένιωθα ότι η κατάσταση του πατέρα μου ήταν κάτι φυσιολογικό. Μπαινόβγαινε στις κλινικές γιατί είχε κρίσεις. Επαιρνε φάρμακα και ταυτόχρονα έπινε. Εγώ πίστευα ότι αυτό συμβαίνει με όλους τους πατεράδες. Ο,τι σου εισάγει ο γονιός πιστεύεις ότι είναι το κανονικό.

Πότε συνειδητοποιήσατε ότι αυτό δεν είναι το φυσιολογικό;

Οταν άρχισα να ζω στο εξωτερικό, να βλέπω τους μπαμπάδες των συμμαθητών μου και βέβαια όταν ήρθα σε επαφή και με άλλα οικογενειακά συστήματα. Αλλά μέχρι τότε πίστευα αυτό. Οι γονείς μου χώρισαν πολύ νωρίς, αλλά διατήρησαν μια παθιασμένη σχέση διότι ο πατέρας μου διεκδικούσε τη μαμά μου. Θυμάμαι ότι λυπόμουν τον πατέρα μου, αγνοώντας τι έχει αντιμετωπίσει η μητέρα μου. Την έβλεπα ως την κακιά της ιστορίας και τον πατέρα μου το θύμα. Αργότερα συνειδητοποίησα τι ακριβώς συνέβαινε.

Πώς το αντιληφθήκατε;

Οταν κατάλαβα τι σημαίνει για έναν άνθρωπο να είναι μανιοκαταθλιπτικός και φυσικά κάνοντας ψυχοθεραπεία. Δεν τη γλίτωσα.

Κάτι θετικό που εντοπίσατε;

Ημουν πολύ τυχερή που είχα αυτόν τον πατριό. Βέβαια ποτέ δεν ήθελα να τον κάνω μπαμπά μου. Τον απέρριπτα γιατί ήθελα να κρατήσω τον πατέρα μου ζωντανό μέσα μου. Ηταν εκεί για μένα. Με αγάπησε, με φρόντισε και αυτό ήταν μεγάλη σωτηρία για μένα. Τότε δεν μπορούσα να το εκτιμήσω και είναι από τα πράγματα που μετανιώνω στη ζωή μου – γιατί τον έχασα και τον πατριό μου. Θα ήθελα να του πω ένα «ευχαριστώ» για το πόσο γενναιόδωρος υπήρξε μαζί μου.

Οι δυσκολίες αυτές εξηγούν την εξέλιξη της ζωής σας; Το πώς επιλέγουμε να ζήσουμε, καθρεφτίζει τι αντιμετωπίσαμε στο παρελθόν;

Ναι, βέβαια. Επέστρεψα το 2004, δεν είχα σκοπό να μείνω μόνιμα. Μιλούσα πολύ σπαστά – ακόμα παλεύω με τη γλώσσα – γιατί στο σπίτι μιλούσαμε γαλλικά. Κάποια στιγμή, όταν πέθανε ο πατέρας μου, ήρθε και η μητέρα μου με τον γάλλο σύντροφό της, ο οποίος δούλευε και στον Καναδά και στη Γαλλία. Μείναμε δύο χρόνια και έπειτα μετακομίσαμε μόνιμα στη Γαλλία, όπου τελείωσα το σχολείο και συνέχισα και τις σπουδές μου. Αλλά για να επιστρέψω στην ερώτησή σου τώρα, στη «Λούλου» (σ.σ.: το έργο που ανεβάζει ο Γιάννης Χουβαρδάς και πρωταγωνιστεί) βλέπω ότι χάνονται όλοι οι άντρες της ζωής της, πεθαίνουν. Δεν ήξερα σε τι μονοπάτια θα μπω με αυτό το έργο. Πολλά πράγματα βρίσκω μπροστά μου. Είναι τυχαίο ότι βρέθηκα στην Ελλάδα και παντρεύτηκα έναν μεγαλύτερο άντρα;

Τι απαντάτε;

Δεν ήξερα ποιος είναι ο Γιάννης (Χουβαρδάς) όταν ήρθα στην Ελλάδα. Γνώριζα μόνο, ως ονόματα, τον Δημήτρη Καταλειφό και τον Παντελή Βούλγαρη. Οταν ήρθα, επρόκειτο να παίξω σε μια παράσταση με τη φίλη μου Φένια Παπαδόδημα στο Αμόρε. Επρεπε να κάνω ένα σεμινάριο για να προετοιμαστώ. Καλώ γι’ αυτόν τον λόγο τον Καταλειφό και μου λέει ότι δεν έχει χρόνο. Επειτα μου είπαν ότι ο Γιάννης Χουβαρδάς κάνει κάποια σεμινάρια. Θυμάμαι ότι πήρα τηλέφωνο στη σχολή και μου τόνισαν από τη γραμματεία – με αγένεια – ότι «δεν μιλάτε καλά ελληνικά και δεν θα σας πάρει». Αφησα τα στοιχεία μου, μου τηλεφώνησε γιατί του άρεσε το όνομά μου.

Ετσι μείνατε στην Ελλάδα.

Ναι. Είχα ανάγκη να βρω την ελληνικότητά μου, τις ρίζες μου, αλλά και το χαμένο αρσενικό, μια φιγούρα που θα ήταν πατρική, θα ήταν ο άντρας μου. Ισως να μην το αποδίδω σωστά γιατί είναι πολύ ψυχαναλυτικό όλο αυτό. Ηταν μια αδελφή ψυχή. Είμαστε τελείως αντίθετοι άνθρωποι που συγκίνησαν ο ένας τον άλλον. Ηταν πολύ βαθύ και δεν μπορεί ούτε εκείνος ούτε εγώ να το εξηγήσουμε.

Θα συμφωνούσατε αν σας έλεγα ότι αυτός είναι και ο λόγος που εργάζεστε ακόμη μαζί, αν και οι δρόμοι σας έχουν χωρίσει;

Μάλλον ναι. Ολα αλλάζουν. Και κυρίως η σχέση με τον εαυτό μας. Καλούμαστε ν’ αντιμετωπίσουμε διάφορα. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Σήμερα δουλεύουμε μαζί με τον Γιάννη, αύριο μπορεί να μην έχουμε αυτή την ανάγκη. Τώρα θέλουμε να καθρεφτιστούμε, να βρούμε πράγματα, να εξερευνήσουμε ο ένας τον άλλο.

Οταν υπάρχει αγάπη, όλα γίνονται πιο βελούδινα.

Δεν ήταν εύκολο. Ηταν πολύ επώδυνο όπως όλες οι αλλαγές. Αναδύονται στην επιφάνεια πονεμένα κομμάτια που πρέπει ν’ αντιμετωπίσεις. Την τεράστια μοναξιά, το κενό, το χάος ξανά – γιατί όταν είσαι σε μια σχέση, δεν υπάρχει ή δεν είναι τόσο ορατό.

Τώρα με τη «Λούλου»;

Η Λούλου είναι πολλά πράγματα. Μπορεί να τη δει κανείς σαν μια επιφάνεια προβολής επιθυμιών των αρσενικών. Κάθε άντρας που περνάει από τη ζωή της προβάλλει αυτό που θέλει και εκείνη αλλάζει. Αυτό το βρίσκω σοκαριστικό και δείχνει μια ανδροκρατούμενη τάση στα πράγματα.

Δεν το έχετε ζήσει αυτό;

Βεβαίως. Εγώ είχα να παλέψω επίσης και με έναν άντρα που ήταν διανοούμενος, μεγαλύτερος. Πάλευα πάντα για να έχω ρόλο μέσα στη σχέση να μην είμαι προβολή κάποιας επιθυμίας. Επίσης κάναμε θέατρο, ανέβαινα στη σκηνή. Υπήρχαν αντιδράσεις εκ μέρους μου. Φοβόμουν ότι αν με «χειριστεί» πάνω στη σκηνή σημαίνει ότι το ίδιο θα κάνει και στην πραγματική μας ζωή. Υποσυνείδητα συνέβαινε αυτό. Εξηγώ ότι δεν είχαμε πάντα ρόδινες στιγμές.

Πώς το ισορροπήσατε;

Τώρα είναι πιο εύκολο γιατί δεν κάνω αυτές τις προβολές.

Ισως διευκολύνει το ότι δεν είστε πια ζευγάρι.

Ναι, βοηθάει. Από την άλλη είναι τόσο όμορφο και φυσικό όταν είσαι μαζί με κάποιον. Το θέατρο είναι η φυσική συνέχεια της ζωής μας.

Οι συνάδελφοί σας πώς σας αντιμετώπιζαν, δεδομένου ότι ήσασταν η σύζυγος του σκηνοθέτη – άρα ευνοούμενή του;

Ημουν πολύ αφελής και ξαφνικά βίωσα όλη αυτή την ενέργεια. Δεν ήμουν προετοιμασμένη. Ηταν ένα σοκ γιατί δεν γνώριζα πώς λειτουργούν στην Ελλάδα τα πράγματα. Επίσης δεν είχα θέσει όρια: κάνω τη δουλειά μου και δεν με νοιάζει. Εβλεπα αντιδράσεις και έλεγα «μα γιατί συμβαίνει τώρα αυτό; Τι κακό κάνω;». Υπήρχε ένα μεγάλο ερωτηματικό. Αυτό μου στέρησε τη χαρά της δουλειάς για ένα διάστημα. Εκανα μεγάλη προσπάθεια για να κατανοήσω ότι αν έμπαινα κι εγώ σε αυτήν τη «μαύρη τρύπα», θα με ρουφούσε. Δούλεψα πολύ για να αντιληφθώ ότι ο τρόπος που με έβλεπαν – όσοι το έκαναν – ήταν δικό τους θέμα και όχι δικό μου.

Θυμάστε ένα περιστατικό που
να περιγράφει όσα λέτε;

Ναι, στα καμαρίνια. Δεν μπορούσαν να μου πουν καταπρόσωπο πράγματα, αλλά νιώθεις την ατμόσφαιρα. Για να το κάνω πιο ορατό, θα πω ότι δεν υπήρχε συναδελφική συμπεριφορά. Κυρίως από τις γυναίκες. Και αυτό είναι ό,τι χειρότερο. Επίσης υπάρχουν κριτικοί που, ό,τι και να κάνω, θα γράψουν το ίδιο πράγμα! Αλλά πια έχω κερδίσει την ελευθερία να κάνω αυτά που θέλω.