Με τα δείγματα στις βαλίτσες

Οι κάλπες είναι ακόμη νωπές για να μη γυρίζει το ρολόι πίσω. Για να μη γυρίσει, ας πούμε, στον Φεβρουάριο του 2015 όταν η περιοδεία του νεοεκλεγέντος τότε πρωθυπουργού στην Ευρώπη δεν είχε καν τον χαρακτήρα εξόρμησης αλλά κανονικής εκστρατείας. Τον χαρακτήρα όριζε ο στόχος. Ο Αλέξης Τσίπρας εκστράτευσε πρώτα στη Ρώμη κι έπειτα στο Παρίσι για να συγκροτήσει τη συμμαχία του Νότου. Επέστρεψε από την ευρωπαϊκή του εκστρατεία με μια γραβάτα που του προσέφερε συμβολικά ο Ματέο Ρέντσι και ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη που του χάρισε παρηγορητικά ο Φρανσουά Ολάντ.

Αν λείπει κάτι από την περιοδεία με την οποία θα εγκαινιάσει τη δική του θητεία στο Μαξίμου ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αυτός είναι ο μαξιμαλισμός του στόχου. Ο σημερινός Πρωθυπουργός πηγαίνει στο Παρίσι αυτήν την εβδομάδα και στο Βερολίνο στο τέλος του μήνα για να δειγματίσει απλώς την πολιτική του. Δεν εκστρατεύει ως γενναίος του Μπρανκαλεόνε. Περιοδεύει ως πλασιέ ενός αναπτυξιακού και ενός φορολογικού νομοσχεδίου, των δυο πυλώνων μιας πολιτικής που υποτίθεται πως θα δώσει στην ελληνική οικονομία την ώθηση που ψάχνει και στην ελληνική κυβέρνηση την αξιοπιστία που της λείπει.

Ο στόχος δεν είναι μαξιμαλιστικός όσο εκείνος της συμμαχίας του Νότου. Δεν παύει όμως να είναι φιλόδοξος. Ο Μητσοτάκης θα δειγματίσει μέσα στον μήνα δύο νομοσχέδια για να εισπράξει κάποια στιγμή στο μέλλον μια μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος. Θα δώσει την υπόσχεση ενός, όχι ενδεχομένως φρενήρους, αλλά πάντως υποσχόμενου ρυθμού ανάπτυξης της οικονομίας, για να πάρει τη λογική απάντηση πως ένας τέτοιος ρυθμός μπορεί να αφήσει περιθώρια σε αυτό που, μετά και τη δήλωση στήριξης της αντιπολίτευσης, απέκτησε πλέον περιωπή εθνικού στόχου.

Αν η μία διαφορά ανάμεσα στις δύο περιοδείες βρίσκεται στον στόχο, μια δεύτερη βρίσκεται στη διαδρομή και μια τρίτη στα πρόσωπα. Στην περιοδεία Μητσοτάκη δεν περιλαμβάνεται η Ιταλία, όχι μόνο επειδή ο Αλέξης Τσίπρας της είχε δώσει μάλλον μεγαλύτερο βάρος από εκείνο που της αναλογούσε τότε, αλλά κι επειδή σήμερα δεν έχει λόγο να περάσει κανείς ούτε καθ’ οδόν από τη Ρώμη του Ματέο Σαλβίνι. Η πρώτη περιοδεία Μητσοτάκη περιλαμβάνει αντίθετα την Ολλανδία του Μαρκ Ρούτε, έναν μάλλον απαραίτητο σταθμό για να κάμψει κανείς τις βασικές αντιστάσεις του ευρωπαϊκού Βορρά.

Ωραία, αλλά όταν τελειώσει το 15ημερο της περιοδείας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, τι θα έχει στις βαλίτσες του ο Πρωθυπουργός; Η αλήθεια είναι πως οι δειγματισμοί φέρνουν σπανίως απτά αποτελέσματα. Η περιοδεία Μητσοτάκη δεν χάνει όμως τη σημασία της. Οι τετ α τετ επαφές  είναι το ιδανικό περιβάλλον όχι μόνο για να ανταλλαγούν απόψεις, αλλά και να για αναπτυχθεί η κατάλληλη χημεία ανάμεσα στα πρόσωπα. Κι έπειτα, ο στόχος της μείωσης του πρωτογενούς πλεονάσματος, όπως μαρτυρά και ο φιλόδοξος χαρακτήρας του, είναι μακροπρόθεσμος. Θα ήταν μάλλον αφελές να πιστέψει κανείς ότι θα μπορούσε να επιστρέψει από την Ευρώπη με τη μείωση του πλεονάσματος στις αποσκευές του – όσο αφελές θα ήταν να πιστέψει πως με μια επίσκεψη στη Ρώμη και άλλη μία στο Παρίσι θα μπορούσε να συγκροτήσει τη συμμαχία του Νότου.

Αυτή όμως δεν είναι η εποχή της αυταπάτης, είναι η εποχή του ρεαλισμού. Με πιο απλά λόγια, ο πρώτος στόχος για έναν πλασιέ είναι πάντα να του ανοίξουν την πόρτα.