Χριστίνα Σουγιουλτζή

Με το σώμα περισσότερο… στον αέρα παρά στη γη περνώ τις περισσότερες ώρες της ημέρας τα Σαββατοκύριακά μου: μαθήματα ακροβατικών σε ενηλίκους, διδασκαλία χορού και πρόβες καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου. Και έτσι σχεδόν δεν καταλαβαίνω πότε τελειώνει αυτό το 48ωρο που για τον υπόλοιπο κόσμο σηματοδοτεί ώρες ξεκούρασης και διασκέδασης.

Αλλωστε, οι χορευτές έχουμε συνηθίσει να χωρίζουμε τον χρόνο σε μεγαλύτερους κύκλους: δεν αλλάζει κάτι όταν τελειώνει ένα Σαββατοκύριακο ή μια εβδομάδα, συνήθως μετράμε με έναν κύκλο εμφανίσεων ή σεζόν: Οκτώβριο – Νοέμβριο παράσταση, Ιανουάριο – Φεβρουάριο πρόβες, Μάρτιο ξεκούραση κ.ο.κ.

Το Σάββατο αρχίζει κατά τις εννιά. Σηκώνομαι από το κρεβάτι – είμαι από εκείνους που δυστυχώς δεν τρώνε πρωινό -, πίνω έναν καφέ και η μέρα ξεκινά.

Κατά τις 11 έχω φτάσει στο θέατρο Ροές. Εκεί με βρίσκουν τα τελευταία χρόνια τα πρωινά του Σαββάτου καθώς ξεκινάμε το μεγάλο μάθημα της ομάδας: ακροβατικά ενηλίκων. Αρχίζουμε με χορό, συνεχίζουμε με ακροβατικά εδάφους – στηρίξεις, κυβιστήσεις, ρόδες – κι έπειτα ακολουθούν εναέρια ακροβατικά. Το μάθημα είναι ανοιχτό. Σε αυτήν τη φάση μαζευόμαστε περίπου 25 άτομα και με τα χρόνια έχουμε φτιάξει μια μεγάλη οικογένεια. Μου αρέσει αυτή η στιγμή της ημέρας. Είναι ωραίο να βλέπεις ανθρώπους που δεν είχαν ασχοληθεί ποτέ πριν με την κίνηση να μαθαίνουν, όπως μαθαίνει ένα γατάκι να ανεβαίνει στο δέντρο…

Εχει πάει περίπου 3 το μεσημέρι όταν τελειώνουμε. Κι αμέσως μετά έχω ανάγκη χαλάρωσης. Αν δεν έχω πάρει φαγητό από το σπίτι, θα παραγγείλω κάτι από αυτά τα «καταπληκτικά» τυποποιημένα φαγητά των delivery και θα πάρω μια ανάσα για το υπόλοιπο της ημέρας.

Φέτος, τα Σαββατοκύριακα είναι ημέρες παραστάσεων. Οπότε, πριν καλά καλά το συνειδητοποιήσω, φτάνουν οι ώρες της προετοιμασίας. Από τις 9 ως τις 11 είμαι στο σανίδι. Και μετά, γεμάτη υπερένταση… Μέχρι να ξεστήσουμε τα σκηνικά και να πούμε μια κουβέντα με τους συναδέλφους, στο τέλος της ημέρας ούτε ως σκέψη δεν υπάρχει μια βραδινή έξοδος. Ενα κρασί με τους συνεργάτες μου στο θέατρο είναι το περισσότερο που μπορώ να κάνω εκείνη την ώρα.

Είναι τόσο γεμάτο το Σάββατο που κάποιες φορές με πιάνει φόβος ότι δεν θα αντέξω. Η επαφή με τον κόσμο θέλει τρομακτική ενέργεια. Ομως τις περισσότερες φορές καταφέρνω να παίρνω ενέργεια από το κοινό…

Το πρωί της Κυριακής είναι ελεύθερο, αλλά υπό προϋποθέσεις: να μην υπάρχουν πρόβες στη σχολή, να μην έχω έξτρα πρόβες για παραστάσεις ή για μαθητές μας που δίνουν εξετάσεις. Και το βράδυ ακολουθεί πάλι παράσταση.

Η ζωή μου είναι αρκετά κλειστή, όπως μπορεί να διαπιστώσει κάποιος διαβάζοντας το Σαββατοκύριακό μου. Ο ελεύθερός μου χρόνος ουσιαστικά περιορίζεται ανάμεσα στις πρόβες και στις παραστάσεις και παρέες μου είναι οι συνεργάτες μου. Είναι μια ζωή – πρωταθλητισμός. Με τα καλά του και τα κακά του…

Ομως δεν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να κάνω και δεν το κάνω. Αντιθέτως, ορισμένες φορές αυτό που μου λείπει είναι η «μη δράση»: να βρεθώ με τους ανθρώπους μου που θεωρώ ότι στερούμαι, να υπάρξω μαζί τους, να ησυχάσω μαζί τους.

Κάπως έτσι συνεχίζονται τα Σαββατοκύριακά μου μέχρι τον Αύγουστο που η ομάδα μας, το Κάτι Κινείται, ξεκουράζεται για λίγο. Και δεν ξέρω για πόσα χρόνια ακόμη θα συνεχιστεί έτσι, ποτέ δεν τολμώ να σκέφτομαι το μέλλον…

Μπορεί να ακούγεται εξουθενωτικό, όμως για μένα αυτό το πρόγραμμα είναι απελευθερωτικό. Μάλιστα, θεωρώ τον εαυτό μου προνομιούχο. Προνομιούχο γιατί είμαι έξω από τους νόμους της εργασίας έτσι όπως τους εννοεί ο περισσότερος κόσμος, γιατί έχω ένα πρόγραμμα που δεν «καταλαβαίνει» καθημερινές και Σαββατοκύριακα και που τελικά σε απελευθερώνει από το ωράριο του σχολείου, το οποίο για τους περισσότερους συνεχίζεται και στην ενήλικη ζωή…