Η ευγένεια είναι αταξική

Υπάρχουν πράγματα που έχουν ειπωθεί από άλλους και τα επαναλαμβάνουμε χωρίς να σκεφτόμαστε αν στέκουν ή δεν στέκουν και πράγματα που τα λέμε εμείς οι ίδιοι και, αν και τα έχουμε σκεφτεί, καλό θα ήταν να μην τα είχαμε εκστομίσει. Είχε γραφεί κατά κόρον περίπου πριν από τρεις μήνες ότι ο τότε πρωθυπουργός όχι μόνο δεν θα έπρεπε να είχε κάνει υπουργό τον Παύλο Πολάκη, αλλά υπό κανονικές και αξιοκρατικές συνθήκες δεν θα τον είχε διατηρήσει ούτε ως κλητήρα σε υπουργείο. Τι άστοχη φράση. Σάμπως εκ προοιμίου ένας κλητήρας να είναι μια υποδεέστερης σημασίας θέση ώστε προπέτης, αμετροεπής, με συμπεριφορά και λόγο βάναυσα και συχνά χυδαία να ήταν δυνατόν σε κάποιο βαθμό να δικαιολογηθούν ενώ είναι ανεπίτρεπτα για έναν υπουργό.

Τρέχει, φαίνεται, μέσα στο αίμα μας ένα είδος ταξικής διάκρισης ώστε να μοιράζουμε τα ελαφρυντικά σύμφωνα με το τι θέση κατέχει κανείς στην κλίμακα της κοινωνικής ιεραρχίας, ενώ αν η συμπεριφορά που περιγράψαμε μας ήταν απεχθής, εξίσου κατακριτέα θα έπρεπε να τη λογαριάζουμε οποιοσδήποτε κι αν την εκφράζει, οδοκαθαριστής ή υπουργός. Ομως η φράση «δεν θα τον διόριζε ούτε κλητήρα σε υπουργείο» αποκαλύπτει επιπλέον έναν αυτοματισμό σε σχέση με τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε, πηγή κάθε αδικίας και, αν όχι αποκλεισμού, τουλάχιστον περιθωριοποίησης καθώς οι ιεραρχικά τοποθετημένοι στις χαμηλότερες βαθμίδες της εργασιακής κλίμακας φαίνεται να διεκδικούν ως αποκλειστικό «προνόμιο» τη χυδαιότητα και την προστυχιά.

Εχουμε όλοι μας συναντήσει υψηλά ιστάμενους πολιτικούς κι αν δεν έχουμε συναντήσει, υποψιαζόμαστε τι μπορεί να συμβαίνει, που θα ευχόμασταν να μην ξανάρθουμε σε επαφή μαζί τους, και κλητήρες που ήταν η αποθέωση της ευγένειας και της ανθρωπιάς. Κανονικά όσο πιο μπλεγμένος είναι με τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς ένας άνθρωπος, καθώς από τη σύστασή τους προκειμένου να συμπλέει άνετα μαζί τους προϋποθέτουν συχνά έναν πλήρη και εξευτελιστικό συμβιβασμό, τόσο πιο ύποπτος θα έπρεπε να μας γίνεται. Αλλά δυστυχώς η κατρακύλα και το κατάντημα όλων μας πια δεν φαίνεται να έχει τέλος καθώς με την επίμαχη φράση για τον υπουργό και τον κλητήρα αυτό που φαίνεται να μας ενδιαφέρει είναι μη τυχόν και το πρόσωπο της μεγάλης εξουσίας αποκαλυφθεί αφτιασίδωτο, ενώ της μικρής ή της ανύπαρκτης, όπως είναι του κλητήρα, ελάχιστα θα ενοχλούσε αν εκδηλωνόταν με έναν τρόπο που θα προσέβαλλε ελάχιστους και όχι μυριάδες όπως θα γινόταν με έναν υπουργό.