Το νέο «νέο στοίχημα» της ΕΡΤ

Το σλόγκαν της λαϊκής σοφίας λέει ότι δεν φτιάχνει η θέση τον άνθρωπο. Αλλά εδώ που φτάσαμε δεν φτιάχνει και ο άνθρωπος τη θέση. Αφήνοντας πίσω του τη θητεία ως διευθυντής Γραφείου Τύπου του Κυριάκου Μητοστάκη ο Κωνσταντίνος Ζούλας δίνει εξετάσεις πριν πιάσει δουλειά στο Ραδιομέγαρο. Δεν πρόκειται καν για την αυτόματη καχυποψία στο δημοσιογραφικό σινάφι όταν ένας «από εμάς» γίνεται μέρος της είδησης. Ούτε καν για την πρώτη – αναμενόμενη – ρουκέτα από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος σε ανακοίνωσή του καλεί πολίτες και δημοσιογραφικές ενώσεις να αντιδράσουν στην επιλογή του νέου επικεφαλής. Το πραγματικό στοίχημα, που μόλις αρχίζει, είναι η ΕΡΤ που παραλαμβάνει ο Ζούλας και η ΕΡΤ που θέλει να παραδώσει. Αν δηλαδή εκεί που το κρόουλ έγραφε «αποκλειστική συνέντευξη» με τον Νίκο Παππά τώρα θα γράφει «αποκλειστική με τον Κυριάκο Πιερρακάκη». Κι αν η ποσόστωση την οποία κατακεραύνωνε ο ίδιος επί των ημερών ΣΥΡΙΖΑ – τόσο η κάλυψη για την κυβέρνηση, τόσο για τη ΝΔ – αλλάξει απλώς φορείς.

Αλλά προφανώς ο Κ. Ζούλας δεν οδεύει στο Ραδιομέγαρο για να κάψει το μετριοπαθές πολιτικό του κεφάλαιο, να δώσει προσχήματα στην αντιπολίτευση και καύσιμη ύλη στις διαδικτυακές φυλές των τρολ. Η αμυντική γραμμή που είχε χτίσει απέναντι στην «κυβερνητική ΕΡΤ» του ΣΥΡΙΖΑ ήταν τόσο διακριτή, ώστε να λειτουργεί σήμερα ως το απόλυτο μέτρο σύγκρισης. «Αν θέλουν να στήσουνε… τηλεοπτικό μαγαζί ας το πληρώνουν οι ίδιοι και ας το στήσουν στο Μαξίμου» είχε δηλώσει πέρσι για τους Νίκο Παππά και Δημήτρη Τζανακόπουλο.

Σαρξ εκ της σαρκός της ελεύθερης ενημέρωσης, αρθρογράφος που εξέφραζε το αίτημα του «μεσαίου χώρου» για επιστροφή στην κανονικότητα, ο Ζούλας αναλαμβάνει ένα νευραλγικό κέντρο στη νέα διακυβέρνηση. Νευραλγικό όχι μόνο ως προς την παραγωγή, το φιλτράρισμα και τη μετάδοση της είδησης. Αλλά και για το μοντέλο διοίκησης στην κρατική ραδιοτηλέοραση. Ο νέος επικεφαλής παραλαμβάνει έναν εν μέρει απαξιωμένο φορέα, που έχει αφήσει να τρέξει πολύ νερό στο αυλάκι του φεουδαρχικού συνδικαλισμού. Παραλαμβάνει μία ΕΡΤ, η διοίκηση της οποίας έφτασε να ζητήσει συγγνώμη τον περασμένο Ιούνιο, επειδή στο βραδινό δελτίο ειδήσεων έπαιξε την προεκλογική ομιλία Τσίπρα χωρίς να προβάλει «με τα ανάλογα ρεπορτάζ τις λοιπές ειδήσεις της ημέρας».

Το στοίχημά του δεν είναι κατ’ ανάγκη ένα BBC στη «Δανία του Νότου». Ο μαξιμαλισμός δεν είναι η καλύτερη συνταγή όταν οι σύμβουλοι απλώσουν μπροστά σου τις άμεσες οικονομικές ανάγκες ή τα έξοδα για τη μετάδοση τηλεοπτικών αγώνων χωρίς αντίκρισμα σε διαφημιστικά έσοδα. Και κυρίως όταν πρέπει να δώσεις από την αρχή νόημα σε λέξεις που έχουν παραπέσει κάπου μεταξύ προχειρότητας, προπαγάνδας και βολονταρισμού: «δημόσια», «ενημέρωση» και «πολυφωνία». Είναι ήδη πολλά για αρχή.

Διάλειμμα για διαφημίσεις

Ο Κωνσταντίνος Ζούλας γνωρίζει ότι εισέρχεται στον χώρο που είχε «νομιμοποιήσει τον καλφαγιαννισμό», κατά τη δήλωση του πρώην προέδρου της Διονύση Τσακνή, ο οποίος εξαναγκάστηκε σε παραίτηση το 2017. Γνωρίζει πως μπαίνει στο προαύλιο με το μνημείο των εργαζομένων «όταν έπεσε το μαύρο». Οι συμβολισμοί παραμονεύουν και περισσεύουν, αλλά το 2019 δεν είναι 2013. Δεν μπορεί να ανεβεί κανείς στα κάγκελα για να εξαργυρώσει την αγανακτισμένη οργή. Δεν μπορεί να διεκδικήσει πολιτική καριέρα συμμετέχοντας σε συναυλίες συμπαράστασης. Και η απειλητική ερώτηση «εσείς τι κάνατε όταν έκλεινε η ΕΡΤ;» ηχεί ήδη πολύ μακρινή. Σαν φευγαλέα εντύπωση από μεταμεσονύχτιο θρίλερ. Το νέο στοίχημα ταυτίζεται – και σ’ αυτή την περίπτωση – με ένα αναπτυξιακό business plan. Με άλλα λόγια, διάλειμμα για διαφημίσεις.