Δύο βήματα πίσω και ένα μπρος για τον ΣΥΡΙΖΑ

Δύο αποχωρήσεις απ’ το Κοινοβούλιο (μία για την άρση ασυλίας του Παύλου Πολάκη και μία για τις εξπρές τροπολογίες Βρούτση), υψηλοί τόνοι αλλά και στιγμές αιφνιδιασμού. Ολη η εβδομάδα που πέρασε δεν ήταν μόνο ένα κρας τεστ για την κυβέρνηση και τα νομοθετήματα που έφερε και ψηφίστηκαν. Ηταν και μια πρώτη σοβαρή δοκιμασία για την αξιωματική αντιπολίτευση και τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα. Κι αυτό αφού μπορεί να οργάνωσε την πολεμική του αρκετά πιο προωθημένα από το πρώτο μούδιασμα των προγραμματικών δηλώσεων, δεν είναι όμως λίγοι εκείνοι που τον βρήκαν αμήχανο, άσφαιρο σε σημεία και ακόμη όχι αποτελεσματικό στην αποδόμηση της κυβερνητικής πολιτικής – και παρά τη λαβή που πήρε από το βεβιασμένο των τροπολογιών Βρούτση.

Η εικόνα ενός Αλέξη Τσίπρα να επιχειρεί και για το επιτελικό κράτος αλλά και για το διυπουργικό πολυνομοσχέδιο να σταθεί στο ύψος των νέων περιστάσεων δεν ήταν η καλύτερη, λένε όσοι γνωρίζουν από τα της Βουλής και της πολιτικής σημειολογίας. Σε αυτό μέτρησε επίσης πολύ πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε το κρυφό χαρτί του συγκροτημένου Γιώργου Γεραπετρίτη που με ευσύνοπτο τρόπο απαντούσε στα πυρά της αντιπολίτευσης – ενώ στις επιτροπές δεν δίστασε να κάνει και τροποποιήσεις αδειάζοντας την πολεμική των αντιπάλων του.

ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΒΟΛΕΣ. Ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ είχαν προφανώς οργανώσει μια στρατηγική «πολεμικής νομιμότητας» εντός Βουλής. Αυτό διαφάνηκε από την ταχύτητα που σχηματίστηκε η δική τους σκιώδης κυβέρνηση και την προσπάθεια να μαρκάρουν υπουργούς και νομοσχέδια όλο το προηγούμενο διάστημα. Δύσκολο όμως το κοστούμι της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Μια παράμετρος που επίσης έχει ενδιαφέρον είναι πως αυτός ο πρώτος κύκλος αντιπαράθεσης διεξήχθη – εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ – σε μια συγκυρία όπου όχι μόνο το κόμμα δεν έχει αποκρυσταλλώσει τον νέο του βηματισμό, αλλά και όπου οι διεργασίες για τα χαρακτηριστικά που θα λάβει ήδη εκτυλίσσονται μέσω προειδοποιητικών εσωκομματικών βολών.

Τελευταίο κρούσμα ήταν αυτό απ’ τον Ανδρέα Ξανθό – που απηχεί τις θέσεις και τις τάσεις των 53 – που σε συνέντευξή του («ΕφΣυν») «χτύπησε». «Το αντίδοτο στον κίνδυνο της πασοκοποίησης είναι η συλλογική πολιτική λειτουργία, οι κανόνες και οι αρχές, η λογοδοσία των στελεχών, δηλαδή η δημοκρατία» είπε, ενώ μίλησε και για δικλίδες ασφαλείας στην πορεία για το συνέδριο, κάτι που απέχει από τη λογική ενός μαζικά ανοιχτού κόμματος που πολλοί θέλουν.

Αυτή ακριβώς η αντιπαράθεση – που θα κλιμακωθεί προσεχώς – δεν είναι στενά κομματική, αλλά συνδέεται και με το είδος της αντιπολίτευσης που θα επιλέξει ή θα καταφέρει να κάνει το επόμενο διάστημα ο Αλέξης Τσίπρας και η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ εντός Βουλής. Προγραμματική και σκληρή, λένε πηγές της Κουμουνδούρου. Πιο κινηματική ταυτόχρονα – αν και δύσκολο -, λένε οι πιο αριστερόστροφοι.

ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΟΣ. Πάντως τα επόμενα νομοθετήματα είναι στο μενού άμεσα. Οπως αυτό για τον συνδικαλιστικό νόμο, στο οποίο πάντως ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και την εβδομάδα που πέρασε, δεν θα είναι εύκολο να βρει συμμάχους σε πολιτικό και κοινωνικό πεδίο ώστε να σφυροκοπήσει πιο ποιοτικά την κυβέρνηση. Η σχέση του, για παράδειγμα, με τις άλλες δυνάμεις της αντιπολίτευσης (ΚΚΕ, ΜέΡA25) δεν είναι καλή, ενώ και οι δύο δυνάμεις υπενθυμίζουν σε κάθε ευκαιρία τις ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνησης για τη σημερινή επιθετική στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας. «Απομονωμένος», σύμφωνα με μια ανάγνωση, δεν θα είναι λίγες οι φορές που θα αναγκάζεται να λογοδοτεί για το κυβερνητικό του έργο, παρά προωθητικά να φτιάχνει γραμμές αντεπίθεσης στην αυτοδύναμη κυβέρνηση Μητσοτάκη.