Το καλοκαίρι σαν θα ‘ρθει…

Αν υπάρχει μια εποχή που μας κάνει ιδιοκτησιακούς, ακόμη κι όταν δεν είμαστε, ενώ ταυτόχρονα είναι μια εποχή που θα τη λογάριαζε κανείς ως μια εποχή απωλειών, είναι αναμφισβήτητα το καλοκαίρι. Το δικό μας νησί, η δική μας παραλία, ένα μονοπάτι που δεν το έχει περπατήσει άλλος κανείς παρά μόνον εμείς, ακόμη και τα κοσμοβριθέστερα μέσα συγκοινωνίας – αυτοκίνητα, πλοία, αεροπλάνα – σαν να έχουν διατηρήσει μια «λεπτομέρειά» τους, μυστική κι απόκρυφη μόνον για εμάς που, περιγράφοντάς την αργότερα σε φίλους και γνωστούς, θα νιώθουμε το λιγότερο ως Χριστόφοροι Κολόμβοι, με αποτέλεσμα για ένα ακόμη καλοκαίρι να έχουμε εκπορθήσει μια παρθενικότητα – στην πραγματικότητα εντελώς ανύπαρκτη.

Με την ψευδαίσθηση ταυτόχρονα ότι το κουτί που μέσα του έχουμε στοιβάξει αποκόμματα εισιτηρίων, μικρά αναμνηστικά, λογαριασμούς εστιατορίων, ένα χαρτάκι με σημειωμένα έναν αριθμό τηλεφώνου και μια διεύθυνση, «παρανόμως», κρατημένα και εν αγνοία της συντροφιάς μας, θα έχει τη δύναμη ν’ αναστήσει το καλοκαίρι όπως ακριβώς υπήρξε, ή μάλλον όπως εμείς φανταζόμαστε να έχει υπάρξει, με τη μορφή που θα του δίνει από δω και μπρος ένα διαρκώς ακμαίο και ποτέ κορεσμένο αίσθημα νοσταλγίας. Είναι αλήθεια αξιοπαρατήρητο με πόση απόλαυση συγκεντρώνουμε οι άνθρωποι αντικείμενα, που όταν συμβεί να τα ξαναπιάσουμε στα χέρια μας, έστω κι αν το χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει είναι ελάχιστο, μας γεμίζουν μελαγχολία και θλίψη.

Ισως γιατί έχοντάς τα θεωρήσει ως αψευδείς μάρτυρες όσων ζήσαμε, τώρα μοιάζει η «φωνή» τους να μην ανασύρει κάτι πρωτότυπο ή μοναδικό, αλλά κάτι το εντελώς κοινότοπο, που ακόμη κι αν δεν το είχαμε ζήσει, δεν θα είχαμε τίποτε στερηθεί. «Ιδιοκτησιακή» εποχή το καλοκαίρι, με τη συνδυασμένη όμως μαζί του απώλεια να καταλήγει σ’ ένα τόσο ιδιότυπο καθεστώς που επειδή ο καθένας το ζει σαν κάτι που συμβαίνει αποκλειστικά στον ίδιο, νιώθει να δοκιμάζονται ακόμη και οι πιο στέρεες και πολύτιμες σχέσεις του, σάμπως να γίνονται ξαφνικά απόμακρες ή ξένες.