Μιχάλης Αργυρίου

Τα Σαββατοκύριακά μου ως μαθητή ήταν εξαίσια, αν εξαιρέσει κανείς ότι αργά το βράδυ της Κυριακής έπρεπε να προετοιμάσεις τα μαθήματα της Δευτέρας. Κυριαρχούσαν το παιχνίδι, οι καφετέριες, τα πάρτι, το σινεμά και καμιά φορά εκδρομές με τους γονείς ή αργότερα με φίλους.

Τα επόμενα χρόνια ως φοιτητής, με εξαίρεση τις υποχρεωτικές παρουσίες στα μαθήματα, η ζωή μου κάθε μέρα ήταν Σαββατοκύριακο: μπουάτ, ταβέρνες, συναυλίες, εκθέσεις και πολλή λογοτεχνική ενασχόληση. Τώρα ακριβώς το αντίθετο… Πλέον όποιες εκκρεμότητες δεν έχω διεκπεραιώσει μέσα στην εβδομάδα προσπαθώ να τις τακτοποιήσω μέσα στο Σαββατοκύριακο. Ωστόσο αυτό το 48ωρο αποτελεί τη μοναδική ευκαιρία για κοινωνική και πολιτισμική επαφή…

Κάθε Σάββατο και Κυριακή το πρωί θα περάσω να δω τους ασθενείς μου που είναι πρόσφατα χειρουργημένοι. Στην πράξη αποδεικνύεται ότι αυτό είναι απαραίτητο και για τους ασθενείς αλλά και για μένα. Επίσης, είναι και οι μοναδικές ημέρες που μπορείς να συζητήσεις με τους συναδέλφους χωρίς την πίεση του χρόνου ή των εργασιών, όχι μόνο για τα δρώμενα στην κλινική ή στον χώρο μας, αλλά και για οτιδήποτε άλλο, όπως πολιτική, ποδόσφαιρο κ.λπ.

Εάν όλα αυτά τελειώσουν νωρίς, ακολουθεί μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία ή σε μαγαζιά προκειμένου να πάρω κάτι που εκ των προτέρων ξέρω ότι μου λείπει. Ενας επιπλέον καφές, είτε στο Κολωνάκι είτε στον Φάρο Ψυχικού, με τη σύζυγο, χαζεύοντας την πολύβουη κίνηση του κόσμου, είναι απαραίτητος.

Προγραμματισμός. Η σύζυγός μου έχει αναλάβει εξ ολοκλήρου και τον προγραμματισμό της απογευματινής – βραδινής μου ενασχόλησης. Εάν έχουμε κανονίσει με φίλους φαγητό το βράδυ του Σαββάτου, θα φάμε κάτι πρόχειρο το μεσημέρι. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το κανόνισμα με ενοχλεί ιδιαίτερα. Απαιτεί συνεννόηση τουλάχιστον τρεις με τέσσερις ημέρες πριν και στη συνέχεια μια σειρά τηλεφωνημάτων για τη διαθεσιμότητα τραπεζιού. Συνήθως οι επιλογές μας αφορούν την Πλατεία Προσκόπων στο Παγκράτι, τον Χολαργό ή το κέντρο. Λόγω αποστάσεων αποφεύγουμε τα βόρεια ή τα νότια προάστια. Η αλήθεια είναι ότι έτσι μας δίνεται η μοναδική ευκαιρία να συναντήσουμε επιστήθιους φίλους που δυστυχώς συναντούμε σπάνια είτε λόγω εργασιακού φόρτου είτε λόγω απόστασης κατοικίας.

Η άλλη και πιο συχνή επιλογή για τα απογεύματα του Σαββάτου είναι πιο ιδιαίτερη. Εχουμε κανονίσει είτε θέατρο (Νέος Κόσμος, κέντρο κ.λπ.) είτε κάποια παράσταση στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος ή στο Μέγαρο Μουσικής. Δυστυχώς και αυτό απαιτεί αρκετά έγκαιρο προγραμματισμό – η σύζυγός μου έχει φροντίσει να κάνει κράτηση εισιτηρίων τουλάχιστον 10 ημέρες νωρίτερα… Μετά την παράσταση απαιτείται ανασκόπηση αυτής και αυτό διενεργείται είτε στο City Link είτε στο By the Glass, στο Ρουφ ή και πάλι στην Πλατεία Προσκόπων.

Αργά, κατά τον γυρισμό το βράδυ του Σαββάτου, ακολουθεί υποχρεωτικά αγορά των κυριακάτικων εφημερίδων με όλα τους τα ένθετα από το Σύνταγμα. Οι Κυριακές είναι ακόμα καλύτερες, μιας και ο πρωινός καφές διαρκεί ώρες διαβάζοντας τις εφημερίδες.

Υποχρεώσεις. Τα κυριακάτικα μεσημέρια είναι αποκλειστικά για φαγητό έξω. Στην Κάντζα, στο Περιστέρι, στο Νέο Ψυχικό ή στο Χαλάνδρι κρεατοφαγία και στην Καισαριανή, στο Νέο Ψυχικό ή στα Βριλήσσια για ψάρι. Η Κυριακή είναι και η μοναδική ημέρα της εβδομάδας κατά την οποία επιτρέπεται η σιέστα.

Και επειδή η βραδινή προβολή ταινιών στον κινηματογράφο έχει συνήθως τον λιγότερο κόσμο, την επιλέγουμε τις περισσότερες Κυριακές, μιας και τα αθλητικά δεν είναι στα ενδιαφέροντά μας.

Ωστόσο, πολλές φορές αυτό το πρόγραμμα δεν είναι εφικτό καθώς υποχρεώσεις όπως συνέδρια, ομιλίες, διαλέξεις απαιτούν χρονοβόρα προετοιμασία τα Σαββατοκύριακα αλλά και τη φυσική παρουσία μου εκτός Αθήνας ή και εκτός Ελλάδας.

Αυτό όμως που πραγματικά θα έλεγα ότι μου λείπει είναι ένας χώρος όπως τα παλιά καφενεία, όπου κάθε Κυριακή απρογραμμάτιστα συναντιούνται φίλοι και γνωστοί φλυαρώντας ασκόπως και εκφράζοντας απόψεις επί παντός επιστητού.