Αντιπολίτευση στην κουζίνα του Μποτρίνι{CR}

Δεν είναι τόσο το καταρχήν σοκ να βρεθείς από τα ψηλά στα χαμηλά. Οσο η αντικειμενική δυσκολία να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα. Να ανταποκριθούν ο Αλέξης κι ο ΣΥΡΙΖΑ γενικότερα στον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το να κάνεις αντιπολίτευση την πενταετία 2010-15 ήταν ευκολάκι. Εκκλησία έκλεβες. Τι πιο εύκολο να χαϊδεύεις αφτιά; Να λες στον άλλον αυτό που θέλει να ακούσει. Και δεν ήταν ένας και δύο αυτοί που εκμεταλλεύθηκαν τις περιστάσεις. Ο λαϊκισμός στα καλύτερά του. Ο Αλέξης που πούλησε ελπίδα, ξεπούλησε. Καταρχήν σκαρφάλωσε στο 16% και στη συνέχεια εκτινάχθηκε στο 36%. Ο Καμμένος που πούλησε πατριωτισμό, ξεπέρασε το 10%. Η Χρυσή Αυγή με την ξενοφοβία άγγιξε το 7%.

Φασαρία

Εύκολο να σκίζεις τα Μνημόνια. Να φωνάζεις «go back, madam Merkel». Να καταργείς τον ΕΝΦΙΑ. Να υπόσχεσαι κατώτατο μισθό 751 ευρώ και 12.000 αφορολόγητο. Αναδιάρθρωση του χρέους. «Σεισάχθεια», με διαγραφή μέρους χρεών για φτωχούς οφειλέτες. Αναστολή των πλειστηριασμών για κατοικίες έως 300.000 ευρώ. Αν ζούσε ο Μινχάουζεν, θα έσκιζε τα πτυχία του. Οι εποχές όμως αλλάζουν. Κι αν στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν ανέτοιμοι για να κυβερνήσουν, είναι εξίσου ανέτοιμοι να ανταποκριθούν στον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το 2019 δεν είναι 2015. Τα συντρόφια ωστόσο, εγκλωβισμένα στη δικιά τους, εικονική πραγματικότητα, αδυνατούν να προσαρμοστούν. Τα συνθήματα, τα μεγάλα λόγια, οι φωνές και η φασαρία δεν πουλάνε πια.

Δάκρυα

Το αφήγημα για τους καλούς αριστερούς και τους κακούς δεξιούς κρίθηκε στις εκλογές. Και απορρίφθηκε. Με τη χώρα δεμένη χειροπόδαρα στις μνημονιακές δεσμεύσεις, τη διαφορά την κάνει η ικανότητα στη διαχείριση. Στο πρόβλημα της ΔΕΗ, στις επενδύσεις (βλέπε Ελληνικό), στο ξεμπλοκάρισμα της κρατικής μηχανής, στην καθημερινότητα. Εκεί όπου ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε παταγωδώς. Ποια είναι λοιπόν η αντιπολίτευση που ασκεί σήμερα; Το πτυχίο του επικεφαλής της ΕΥΠ Π. Κοντολέοντος. Ο σύζυγος της Ν. Κεραμέως. Κάτι που έχει γράψει ο Κ. Λούλης. Τα κροκοδείλια δάκρυα για τη Β. Θάνου. Η «πολιτική δίωξη» του Πολάκη. Με συγχωρείτε, τρίχες κατσαρές. Ασχολούνται δηλαδή παραπάνω από τρεις στους 100 συμπολίτες μας με το πτυχίο του κ. Κοντολέοντος;

Αμηχανία

Η αμηχανία του ΣΥΡΙΖΑ είναι εμφανής. Από τη μία βλέπεις μια κυβέρνηση που τρέχει κι έναν Πρωθυπουργό που δίνει τον τόνο. Με έτοιμη ατζέντα. Το τι ψάρια θα πιάσει, το τι θα καταφέρει, θα φανεί στην πορεία. Από την άλλη, μια αξιωματική αντιπολίτευση αιφνιδιασμένη. Που στερείται στρατηγικής κι έχει ξεμείνει από ρεπερτόριο. Που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στον ρόλο της. Καθώς δεν είχε ασχοληθεί τα τέσσερα προηγούμενα χρόνια με τα σπουδαία και τα σοβαρά, στέκεται στις λεπτομέρειες. Το να λέει ο Πολάκης στη Βουλή ότι οι Γερμανοί επί Κατοχής, είχαν σεβαστεί το πανεπιστημιακό άσυλο είναι για γέλια. Το να ανάγει η Αχτσιόγλου σε μείζον θέμα την κουζίνα του Μποτρίνι στην Κέρκυρα και να αναζητεί κυβερνητικές ευθύνες είναι αντιπολίτευση της πυρκαγιάς.