Το άσυλο και οι προφάσεις

Η απόφαση της κυβέρνησης να καταργήσει την επαναφορά του πανεπιστημιακού ασύλου, δηλαδή του θεσμικού πλαισίου που έχει οδηγήσει στο ακαταδίωκτο εγκληματικων ενεργειών οι οποίες τελούνται εντός ΑΕΙ, αποτελεί ένα πρώτο αναγκαίο βήμα, προκειμένου να στηριχτεί, να θωρακιστεί και να αναβαθμιστεί η δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση στη χώρα μας.

Το ακαδημαϊκό άσυλο θεσμοθετήθηκε το 1982, όταν οι μνήμες από την εισβολή των τανκς στο Πολυτεχνείο ήταν ακόμη νωπές. Οι πληγές από το τυραννικό καθεστώς της δικτατορίας ήταν ανοιχτές και ο συμβολισμός της διάταξης, τόνωσε το δημοκρατικό φρόνημα των πολιτών, παρέχοντας την αναγκαία θεσμική διαβεβαίωση, ότι ποτέ ξανά στη χώρα μας δεν θα φιμωθούν ιδέες και πρόσωπα.

Εκτοτε άλλαξαν πολλά και ο θεσμός του πανεπιστημιακού ασύλου βαθμιαία  εκφυλίστηκε, συνιστώντας το απόλυτο άλλοθι για την ατιμωρησία και το ακαταδίωκτο εγκληματικών ενεργειών που τελούνται εντός των Πανεπιστημίων.

Αποτελεί κατά συνέπεια δημοκρατικό αίτημα η περιφρούρηση και προστασία του δημόσιου χώρου των ΑΕΙ, των καθηγητών και φοιτητών τους, από την τραμπούκικη και αντιδημοκρατική δράση κάθε λογής θρασύδειλων, οι οποίοι οχυρωμένοι πίσω από τις διατάξεις του ασύλου καταστρέφουν, λεηλατούν και τραυματίζουν πολίτες, ανενόχλητοι και κυρίως ατιμώρητοι.

Το ζήτημα της ασφάλειας γενικότερα και πολύ περισσότερο μέσα στα Πανεπιστήμια που χρηματοδοτεί ο έλληνας φορολογούμενος και στα οποία φοιτούν κατά κανόνα τα παιδιά οικογενειών που δεν έχουν την πολυτέλεια να σπουδάσουν στο εξωτερικό, είναι ζήτημα δημοκρατίας.

Η προτεινόμενη διάταξη πρέπει να υπερψηφισθεί χωρίς αστερίσκους, επιφυλάξεις και ενστάσεις για το θεαθήναι.

Ασφαλώς και πρέπει να θυμόμαστε ότι η αρχή έγινε το 2011 με τον νόμο 4009/11, τον οποίο κατήργησε αμέσως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η εμμονή όμως στην επαναφορά και ψήφιση της διάταξης του άρθρου 3 του νόμου 4009/11 με αυτούσιο το περιεχόμενό της, με το επιχείρημα μάλιστα ότι η παρούσα διατύπωση αφήνει περιθώρια προληπτικής δράσης στα Πανεπιστήμια, θυμίζει τη χαριτωμένη ατάκα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου «στρίβειν δια του αρραβώνος».

Για να σοβαρευτούμε, η επίκληση του κινδύνου της αστυνομοκρατίας και της συνακόλουθης ενδεχόμενης απειλής εναντίον των ακαδημαϊκών ελευθεριών, στερείται βάσης, επιχειρεί να διαστρεβλώσει το περιεχόμενο του δίπολου πρόοδος – συντήρηση και εντέλει συμβάλλει στη διατήρηση μιας μείζονος   παθογένειας της ελληνικής δημοκρατίας, που δεν είναι άλλη από την ανοχή στη βία της καθημερινότητας. Ενας ιδιότυπος μιθριδατισμός κυριαρχεί εδώ και πολλά χρόνια απέναντι στην ανομία και τον τραμπουκισμό.

Σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα δεν νοείται ατιμωρησία και ανοχή απέναντι σε τραμπούκους, τους οποίους απαραδέκτως αποκαλούμε συλλογικότητες.

Το άσυλο πρέπει να καταργηθεί. Η μηδενική ανοχή στη βία μέσα στα Πανεπιστήμια συνιστά σήμερα δόγμα προόδου και δημοκρατίας.

Ολα τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού…

Η Μιλένα Αποστολάκη είναι πρώην υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης