Υπολήψεις

Τους έβαλαν στην πρώτη σελίδα και τους δέκα, εκείνη την ημέρα του Φεβρουαρίου του 2018, σε «αποκαλυπτικές» πόζες. Πρώτος από τα αριστερά ο Σαμαράς, προκλητικά αδιάφορος. Δίπλα του ο Βενιζέλος, να σκουπίζει τον ιδρώτα του. Στο ίδιο μέγεθος ο Γεωργιάδης και ο Λοβέρδος, να φωνασκούν. Πιο μικροί, και κάπως πιο ουδέτεροι, οι άλλοι έξι «εμπλεκόμενοι». Ο τίτλος εξόχως ειρωνικός: «Φταίει ο Χατζηπετρής!». Και η είδηση παραπλανητική: «Παραπέμπονται και οι δέκα».

Ενα άλλο πρωτοσέλιδο, πάντα «αριστερής» χροιάς, φιλοξενούσε μόνο τους τέσσερις από τους δέκα: εδώ, όμως, όλες οι φωτογραφίες τούς έδειχναν να κραυγάζουν, ήταν σαφές ότι είχαν χάσει την ψυχραιμία τους επειδή τους έπιασαν με το δάχτυλο στο μέλι. Ο εμπνευσμένος τίτλος ήταν «Τζάμπα μαγκιές, ακριβά φάρμακα». Στο άλλο ιδεολογικό άκρο, πάλι, μια εφημερίδα περιοριζόταν σε δύο «εμπλεκόμενους», ίσως για να τους εξευτελίσει καλύτερα. Ο τίτλος ήταν αυτή τη φορά τσωρτσιλικού τύπου: «Δάκρυα [του Πικραμμένου] και Ιδρώτας [του Βενιζέλου] για τη Novartis». Σε σύγκριση μ’ αυτούς τους τίτλους, ο πρωτοσέλιδος «Επαιρνε μάτι τις γειτόνισσες με κρυφές κάμερες» έδειχνε ήπιος, πολιτισμένος, έγκυρος.

Ενάμιση χρόνο μετά, η υπόθεση Novartis έχει τεθεί στο αρχείο «ελλείψει στοιχείων» για τα περισσότερα από τα πολιτικά πρόσωπα που έχουν εμπλακεί, ενώ αναμένεται να γίνει σύντομα το ίδιο και για τους υπόλοιπους. Ο πολιτικός που δικαιώθηκε χθες ήταν και ο πιο οργισμένος απ’ όλους. Ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έχει κάνει πολύ κακό στον τόπο με τις ακραίες θέσεις του για το Μακεδονικό. Στη συγκεκριμένη υπόθεση, όμως, όπου μίλησε από την αρχή για σκευωρία και συμμορία και κατέθεσε μηνύσεις εναντίον όλων εκείνων που έλαβαν μέρος στην εκστρατεία ενοχοποίησής του, η ακραία αντίδραση ήταν, όπως αποδείχθηκε, επιβεβλημένη.

«Μα δεν πρέπει η Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της;» αναρωτιόντουσαν ακόμη και μερικοί καλοπροαίρετοι παρατηρητές. Φυσικά. Οι έρευνες όμως που ενδεχομένως καθίστανται αναγκαίες ύστερα από τις καταθέσεις κάποιων προστατευομένων μαρτύρων δεν νομιμοποιούν υπουργούς να μιλούν για το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους. Ούτε δικαιολογούν ειρωνικά σχόλια, επιθετικούς υπαινιγμούς και χυδαία πρωτοσέλιδα. Τα παιδιά των ανθρώπων που στοχοποιήθηκαν, λοιδορήθηκαν και κρεμάστηκαν από τα μανταλάκια χωρίς αποδείξεις απαιτούν, αν μη τι άλλο, μια συγγνώμη.

Γιατί μια υπόληψη δεν καθαρίζει με την αρχειοθέτηση μιας δικογραφίας. Πάντα θα κρέμεται μια υποψία, μια αμφιβολία, μια δυσπιστία πάνω από τα κεφάλια εκείνων που κάποτε «παραπέμφθηκαν». Πάντα κάποιοι θα κουνούν το κεφάλι τους και θα μιλούν για τη δικαιοσύνη που δεν αποδόθηκε επειδή οι πολιτικοί τα έκαναν πλακάκια με τους δικαστές. Πάντα κάποιοι θα γελούν ειρωνικά, όπως έκανε μέσα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου εκείνος ο ανεκδιήγητος υπουργός μπροστά στην ταραχή ενός έντιμου κρατικού λειτουργού.

Ενδιαφέρον έχει βέβαια και το ποιοι θα γελάσουν τελευταίοι. Η συνέχεια αυτής της υπόθεσης θα έχει πολύ ζουμί.