Ενας αθυρόστομος αρτίστας

^«Κάποτε ήθελα όλος ο κόσμος να με αγαπάει. Πατούσα στο Google το όνομά μου προκειμένου να δω τι λένε για μένα. Τι γράφουν οι δημοσιογράφοι, ο κόσμος». Ο Γιοάν Μολό ήταν πάντα εγωκεντρικός. Από παιδί. Από την ηλικία των 14 ετών, όταν ήταν στη Μαρσέιγ και ζήτησε από τον Ζοσέ Ανιγκό να του δώσει εγγυημένο χρόνο συμμετοχής. Ναι, μόλις 14 ετών. Και ζητούσε εγγυημένο χρόνο συμμετοχής σε… κοτζάμ Μαρσέιγ.

Γεννήθηκε έτσι. Ενας τύπος που δεν τον ενδιέφερε ποτέ τι έλεγε και τι έκανε. Στο γήπεδο έκανε πάντα ό,τι του ερχόταν. Στα μικρόφωνα έλεγε πάντα ό,τι του κατέβαινε στο μυαλό. Πάντα η τελευταία λέξη ερχόταν πρώτη. Δίχως να τη φιλτράρει, χωρίς να τη σκεφτεί.

«Δεν με παίζουν όσο τον Ρομέιν Ανουμά στα δεξιά. Με εκνευρίζει αυτό το γεγονός. Κάθε φορά η ανάπτυξη της ομάδας γίνεται από τα δεξιά. Αν δεν ακουμπάς την μπάλα για δέκα ή 15 λεπτά, βγαίνεις εκτός παιχνιδιού. Κερδίσαμε ένα φάουλ και ξαφνικά ήρθε όλη η ομάδα να το εκτελέσει. Ετσι, όταν έβαλα το γκολ ήθελα να τους δείξω ότι εγώ είμαι ο εκτελεστής εδώ πέρα». Ολα αυτά τα είπε ύστερα από ένα 4-0 της Καέν επί της Νις. Ηταν η μέρα που σκόραρε και όταν οι συμπαίκτες του πήγαν κοντά του, εκείνος τους έδιωχνε. Τους την «έλεγε». Μόνος του και όλοι τους. «Αφού δεν με παίζετε, δεν σας θέλω. Μπορώ και μόνος μου». Θαρρείς και ήταν 10 χρόνων παιδάκι. Ή θαρρείς και είναι ο… Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς με τον οποίο κάποτε τον σύγκριναν για όσα έκανε και έλεγε.

Κυνικός γυρολόγος

«Ενα βράδυ στο Μονακό πέτυχα ένα γκολ και με κατηγόρησαν ότι είμαι εγωιστής. Σταμάτησε τότε να με νοιάζει η γνώμη των άλλων. Είμαι εγωκεντρικός και το έχω αποδεχτεί. Το πιο σημαντικό είναι να είμαι ο εαυτός μου. Γιατί αν δεν είμαι αρκετά καλός δεν μπορώ να βοηθήσω την ομάδα μου», θα πει σε μία από τις άπειρες δηλώσεις που έκανε. Τα media τον κυνηγούσαν συνεχώς. Ο λόγος προφανής. Πάντα είχε να τους δώσει μια είδηση. Μια ίντριγκα. Κάτι για να προσελκύσουν τον κόσμο στα περίπτερα. Με τον Μολό δεν βαριόταν ποτέ κανένας. Ουτε καν οι… γυναίκες, αφού ο ίδιος έχει φροντίσει να μην κρατά καμία περισσότερους από τέσσερις μήνες. Ο λόγος; «Οσο παίζω ποδόσφαιρο έχω τον φόβο ότι μια γυναίκα θα ενδιαφέρεται για μένα μόνο για τα λεφτά μου και όχι για το ποιος είμαι. Το πλεονέκτημα είναι ότι ζω ελεύθερος χωρίς ζήλιες και έγνοιες». Τόσο απλά και τόσο… κυνικά.

Οσο εκείνη την ημέρα που ενώπιον όλης της Ρωσίας έστρεψε το βλέμμα του προς την εξέδρα που τον αποδοκίμαζε και ύψωσε το μεσαία του δάχτυλο. Τόσο απλά και τόσο… κυνικά. Δίχως να τον ενδιαφέρουν οι συνέπειες. Οποιος τον ενοχλούσε, ανταπέδιδε. Αυτός ήταν και ο λόγος που παρά το ομολογουμένως σπάνιο ποδοσφαιρικό του ταλέντο, δεν στέριωσε πουθενά. Μετρήστε: Μαρσέιγ, Μονακό, Καέν, Γρανάδα, Νανσί, Σεν Ετιέν, Σαμάρα, Ζενίτ, Φούλαμ, Αλ Ραγιάν, Σοσό. 11 ομάδες. Και είναι στα 30, τα έκλεισε πριν από 15 μέρες. Ο Παναθηναϊκός γίνεται ο 12ος σταθμός στην καριέρα ενός ποδοσφαιριστή που κανείς δεν έχει πει κακή κουβέντα για την ποδοσφαιρική του αξία. Κανείς δεν έχει αρνηθεί ότι μπορεί μέσα στο γήπεδο να κάνει τη διαφορά. Πως είναι ένας… αρτίστας. Μα και κανείς ποτέ δεν είπε ότι είναι το καλύτερο παιδί. Ούτε καν ο ίδιος. Δεν δήλωσε ποτέ αλάνθαστος. Ηταν πάντα αφοπλιστικά ειλικρινής: «Ποτέ δεν θα πω σε άλλον ότι φταίει. Αν έκανα βλακεία, είναι λάθος μου. Τα βάζω μόνο με τον εαυτό μου πλέον. Είμαι αυτός που είμαι».