Ποιος MVP; Το χρυσό!

^«Αν θα άλλαζα τον τίτλο του MVP; Φυσικά με το χρυσό μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ της Κίνας»!

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο φοράει και πάλι – μετά το υποχρεωτικό διάλειμμα του περασμένου καλοκαιριού λόγω τραυματισμού – τη φανέλα της Εθνικής και δεν κρύβει τον ενθουσιασμό του μιλώντας στα «ΝΕΑ» ακριβώς έναν μήνα πριν από το πρώτο τζάμπολ κόντρα στο Μαυροβούνιο στο μεγάλο ραντεβού του καλοκαιριού.

Είναι απλός και προσιτός, όπως πάντα, στο πρόσωπό του διακρίνεις μια νηφαλιότητα και μια απίστευτη ηρεμία στο να διαχειριστεί ότι αποτελεί την ατραξιόν όχι μόνο αυτής της εθνικής ομάδας αλλά ίσως και της ίδιας της διοργάνωσης. Δεν είναι και λίγο πράγμα να παίζει o MVP του ΝΒΑ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, δηλαδή ο κατά τεκμήριο καλύτερος παίκτης του κόσμου, καθώς έχει πάρει τον τίτλο του κορυφαίου στο πιο δύσκολο και πιο διάσημο πρωτάθλημα μπάσκετ της υφηλίου.

Μάλιστα για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης, ο πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος του ΝΒΑ θα δώσει το «παρών» στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Αλλωστε έτσι και αλλιώς οι Αμερικανοί άρχισαν να στέλνουν τους επαγγελματίες από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης και έπειτα, όταν και εμφανίστηκε η πρώτη (και αυθεντική) ντριμ τιμ.

Μάλιστα τόσο το 1998 στην Αθήνα, όσο και το 2002 στην Ινδιανάπολη δεν είχαν κατεβάσει καν την καλύτερη δυνατή ομάδα. Ομως έστω και έτσι ο MVP του ΝΒΑ αυτή τη φορά θα είναι στην κορυφαία διοργάνωση για πρώτη φορά και είναι και Ελληνας.

Χωρίς άγχος

«Δεν το ήξερα, το έμαθα σήμερα, μου το είπε ένας κύριος πριν από λίγο ότι για πρώτη φορά θα συμμετέχει ο MVP του ΝΒΑ στη διοργάνωση. Είναι σίγουρα κάτι ξεχωριστό, αλλά εγώ ειλικρινά το έχω αφήσει πίσω και εστιάζω σε αυτό που με ενδιαφέρει, το να βοηθήσω την εθνική ομάδα όσο μπορώ»  μας λέει ο σούπερ σταρ της εθνικής μας ομάδας, που ακόμα και από την πρώτη συνάντηση με τους έλληνες δημοσιογράφους στη media day πήρε μια μικρή γεύση για το τι τον περιμένει και στην Κίνα όπου όλα τα βλέμματα και των διεθνών ΜΜΕ θα είναι στραμμένα σε αυτόν.

Εδώ χθες και είχαν στείλει οι Κινέζοι κανάλι στην Αθήνα για να καλύψει την παρουσίαση της ελληνικής εθνικής ομάδας.

«Εχω συνηθίσει πλέον, δεν με αγχώνει. Ξέρω ότι τα φώτα και τα μάτια θα είναι πάνω μου, αλλά δεν υπάρχει πίεση. Ισως στην αρχή γινόταν αυτό, αλλά πλέον είναι πιο εύκολο. Εγώ ξέρω αυτό που έκανα πάντα σαν Γιάννης και με αυτό έφτασα ως εδώ που είμαι και το ίδιο θα επιχειρήσω και τώρα. Τι είναι αυτό; Μα να είμαι ο εαυτός μου και να δώσω το 101% των δυνάμεών μου για την ομάδα», τονίζει ο μεγαλύτερος πρεσβευτής της χώρας μας στον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ.

Και όμως, όσο και αν έκανε… παπάδες στον μαγικό κόσμο του κορυφαίου πρωταθλήματος, το συναίσθημα όταν φοράει τη γαλανόλευκη δεν το αλλάζει με τίποτε.

«Νιώθω πάντα κάτι ξεχωριστό όταν παίζω για την Εθνική. Οταν είναι να ξεκινήσει ο πρώτος αγώνας και ακούς τον εθνικό ύμνο τα συναισθήματα δεν περιγράφονται, μετά το πρώτο καλάθι, οι πρώτες μπαλιές, είναι απίστευτη εμπειρία και κάθε φορά νιώθω τόσο περήφανος σαν να είναι η πρώτη φορά.

Το συναίσθημα να νικάς με την Εθνική είναι απίστευτο και έχω ξαναπεί ότι θα είμαι πάντα δίπλα της, αρκεί να είμαι καλά, όπως εφέτος το καλοκαίρι».

Τίποτα λιγότερο

Από την πρώτη στιγμή που έπαιξε μπάσκετ, με την παρέα του στα Σεπόλια, ο Γιάννης το απολαμβάνει, του άρεσε αυτό που έκανε και ακριβώς αυτό συνεχίζει να εφαρμόζει τώρα στο υψηλότερο επίπεδο, καθώς όπως λέει:

«Μυστικά δεν υπάρχουν αλλά το βασικό είναι να κάνουμε το παιχνίδι μας και να το απολαύσουμε. Το λέω πάντα, αν δεν απολαμβάνεις αυτό που κάνεις δεν αποδίδεις το ίδιο καλά και αυτό θεωρώ ότι είναι το κλειδί της επιτυχίας».

Δεν τον έχουμε ρωτήσει καθόλου για τον τίτλο του MVP και προχωράμε στην κλασική – πλην όμως ιντριγκαδόρικη – ερώτηση για το άν θα άλλαζε αυτόν τον τίτλο για ένα μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και χωρίς να το σκεφτεί λέει ναι, αλλά με έναν άλλο τίτλο!

«Με το χρυσό μετάλλιο, ναι θα άλλαζα τον τίτλο του MVP» λέει με έμφαση ο Γιάννης, αλλά για να συμβεί αυτό θα πρέπει να νικήσουμε και τους Αμερικάνους. Λες;

Κλείνοντας και βλέποντας λίγο πιο δεξιά του τον αδελφό του Θανάση και λίγο πιο δίπλα και τον άλλο του αδελφό τον Κώστα δεν μπορούμε να μη ρωτήσουμε για τη σχέση τους και μέσα στην Εθνική.

«Η αλήθεια είναι ότι δεν πειράζουμε ο ένας τον άλλο. Προσπαθούμε απλά να ενθαρρύνει ο ένας τον άλλο και να τον βοηθάει να γίνει καλύτερος. Είναι απίστευτο το συναίσθημα να είμαστε και οι τρεις μαζί, έχουμε δουλέψει πολύ σκληρά για να φτάσουμε ως εδώ και να το πετύχουμε αυτό. Γι’ αυτό και ξέρω ότι η μητέρα μας είναι περήφανη, το ίδιο και ο πατέρας μας που είμαι σίγουρος ότι καμαρώνει από εκεί ψηλά που μας βλέπει.

Μακάρι κάποια στιγμή να καταφέρει να φτάσει μέχρι την Εθνική και ο Αλεξ. Ποιος ξέρει μπορεί μάλιστα και σε λίγα χρόνια να πετύχει και μια διάκριση».

Η συνέχεια επί της οθόνης (για όσους δουν τα παιχνίδια από την τηλεόραση) και επί του παρκέ για τους διεθνείς μας.