Ασκήσεις αντιπολιτευτικής ισορροπίας στη Βουλή

Η παρουσία του Κινήματος Αλλαγής στη Βουλή, με τη νέα σύσταση της κοινοβουλευτικής ομάδας, έχει μέχρι τώρα σημαδευτεί από ένα «όχι» και ένα «ναι». Το πρώτο αφορούσε το νομοσχέδιο για το επιτελικό κράτος και το δεύτερο τις φορολογικές ελαφρύνσεις που πρότεινε η κυβέρνηση. Η ισορροπία δεν είναι τυχαία, ούτε είναι εύκολη. Στην Κεντροαριστερά στοχεύουν στην προγραμματική αντιπολίτευση, που από τη μια θα ασκεί σκληρή κριτική στην κυβέρνηση και από την άλλη θα στηρίζει τις «προοδευτικές μεταρρυθμίσεις» ή θα αντιπροτείνει θετικές αλλαγές που θα μπορούσαν να υιοθετηθούν από την κυβέρνηση. Αυτό, επί της ουσίας, απαιτεί ψυχραιμία και καλή προετοιμασία, έτσι ώστε το Κίνημα Αλλαγής να πετύχει ένα ξεκάθαρο σοσιαλδημοκρατικό στίγμα, χωρίς να φαίνεται πως «μπατάρει» είτε προς τον ΣΥΡΙΖΑ είτε προς τη ΝΔ. Κυρίως, όμως, απαιτεί κάθε σημείο των καινούριων νομοσχεδίων να εξετάζεται από την αρχή.

Συναίνεση και διαφωνίες. Από την πρώτη στιγμή, το νομοσχέδιο για το επιτελικό κράτος λειτούργησε ως ευκαιρία για «μεταρρυθμιστική» κριτική, ειδικά στα σημεία που ο Πρωθυπουργός φαίνεται να συγκεντρώνει υπερεξουσίες. Από την άλλη, το φορολογικό ήταν ένα σημείο κοινής αποδοχής – ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ, έστω και διστακτικά, το υπερψήφισε. Το επόμενο νομοσχέδιο που περιέχει πολλά διαφορετικά σημεία και διατάξεις διάφορων υπουργείων είναι πιο περίπλοκο. Οι αλλαγές στον Κλεισθένη δεν βρήκαν σύμφωνη τη Χαριλάου Τρικούπη, ενώ αντίθετα, στην περίπτωση του ασύλου, ο φορέας είναι περισσότερο θετικός. «Η διάταξη που παρουσίασε προς διαβούλευση το υπουργείο Παιδείας είναι θετική ως προς την κατοχύρωση του ακαδημαϊκού ασύλου και της ελευθερίας διακίνησης των ιδεών και από εμάς γίνεται αποδεκτή», ανέφεραν σε ενημερωτικό σημείωμα από το Κίνημα Αλλαγής, σημειώνοντας ότι υπάρχει πρόβλημα στη διατύπωση της τρίτης παραγράφου της διάταξης, που χρησιμοποιεί τη λέξη «επεμβάσεις». «Στόχος μας πρέπει να είναι η αντιμετώπιση των παράνομων πράξεων, χωρίς τον κίνδυνο αστυνομοκρατίας εντός των ΑΕΙ», επισημαίνουν από τον κεντροαριστερό φορέα, διευκρινίζοντας πως δεν πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο «επιθυμεί το οιοδήποτε κόμμα του συνταγματικού τόξου». Εναλλακτικά, προτείνουν η τρίτη παράγραφος να αλλάξει («χωρίς να απαιτείται προηγούμενη έγκριση οιουδήποτε οργάνου Ανωτάτου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος»), χωρίς όμως να αλλάξει η ουσία της διάταξης που, έτσι κι αλλιώς, θυμίζει έντονα τον νόμο Διαμαντοπούλου. Αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, όμως και αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση. Ο τρόπος που το Κίνημα Αλλαγής χειρίζεται το άσυλο, πέρα του ότι δείχνει μια ξεκάθαρη στάση, δίνει, αν μη τι άλλο συμβολικά, το περιθώριο διαφοροποίησης και από τον τρόπο αντίδρασης του ΣΥΡΙΖΑ, που, ενώ θέλει να κλείσει το μάτι στη σοσιαλδημοκρατία, ξεκαθάρισε ότι δεν διατίθεται να υπερψηφίσει τη διάταξη.

Αντίδοτο στην πίεση. Εντός του Κινήματος Αλλαγής, υπάρχουν οι φωνές εκείνες που πιστεύουν πως η διπλή πίεση που νιώθει ήδη ο φορέας αντιμετωπίζεται μόνο με αυτόν τον τρόπο: με την εξισορρόπηση ανάμεσα σε μια ΝΔ που «κάποια στιγμή δείξει το συντηρητικό της πρόσωπο», αλλά και έναν «ανεύθυνο» ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθεί ακόμα να βρει τον βηματισμό του, σχεδιάζοντας το στήσιμο ενός νέου σοσιαλιστικού προφίλ με στόχο την ηγεμονία του χώρου. Η πολιτική καθαρότητα, εξηγούν, ακόμα κι αν απαιτεί λεπτούς χειρισμούς, μπορεί να εξηγήσει τη χρησιμότητα του τρίτου πόλου.