Οι «εμπειρογνώμονες» της πολιτικής καρικατούρας

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Επειδή πολύς λόγος γίνεται για τα ποσοστά του Κινήματος Αλλαγής στις τελευταίες εκλογές και τις ευθύνες της προέδρου κ. Φώφης Γεννηματά στη διαμόρφωσή τους, καλό είναι να θυμηθούμε κάποια πράγματα τώρα, με την ψυχραιμία που μας δίνει ο χρόνος που μεσολάβησε από τη λαϊκή ετυμηγορία. {ARX}
Εχουμε λοιπόν και λέμε: με πολωμένο το κλίμα από τη συμπυκνωμένη αγανάκτηση της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ (δικαιολογημένη, κατά την άποψή μου), ο κόσμος βρήκε εύκολο προσανατολισμό στο σχήμα που οι δημοσκοπήσεις με ιδιαίτερη ευχαρίστηση πρόβαλλαν. Αλλωστε το πολιτικό «ταμπεραμέντο» του εκπαιδευμένου Νεοέλληνα σε κυβιστήσεις εύκολα τον ωθεί στην οσμή της εξουσίας που τον έλκει παθιασμένα. Ξέρετε, η εξουσία δεν ασκεί απλά γοητεία στον τόπο μας, γίνεται διεκδικητική σε σημείο να προσωποποιεί την επιτυχία, έτσι ώστε να θεωρείται απόκτημα με δικαιώματα στο αποτέλεσμα της νίκης… Επομένως, ακόμα και με μια απλή αίσθηση υπεροχής, το πλαδαρό εκλογικό σώμα συσπειρώνεται χωρίς ιδεολογικούς ή κοινωνικούς όρους σαν σμήνος στον εν δυνάμει τροπαιούχο.
Με δεδομένα αυτά τα «ιδεολογικά» χαρακτηριστικά, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας δεν είχε παρά να περιμένει τη λαϊκή ζύμωση δίνοντας υποσχόμενα χαμόγελα και προσέχοντας τις όποιες κακοτοπιές που θα εκμεταλλευόταν ο αντίπαλος. Από την άλλη, έχουμε τους μηχανισμούς εξουσίας να παλεύουν απεγνωσμένα να διατηρήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ σε ανταγωνιστικά επίπεδα, χρησιμοποιώντας ταπεινά κίνητρα παροχών που ευτελίζουν τη δημοκρατική αίσθηση της Αριστεράς. Η τακτική αυτών των παροχών που είθισται γενικότερα να εφευρίσκονται από τους κρατούντες παραμονές των εκλογών, ξεπέρασε όχι μόνο τα Μνημόνια και τις απορρέουσες υποχρεώσεις μας προς αυτά, αλλά δημιούργησε ένα κλίμα ευφορίας που νόμιζες ότι είμαστε μια κανονική χώρα χωρίς επιτήρηση, που έτοιμη ξανά προς τη δόξα τραβά. Βέβαια σ’ αυτό συνετέλεσε και η σιωπηρή ανοχή των θεσμών, δείγμα ανταπόκρισης και ειλικρινούς «φιλίας» για τη μέχρι τώρα στάση υποταγής στις δεσμευτικές απαιτήσεις τους εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και των δεξιών συνεργατών του.
Ετσι από απερίγραπτη πρώτη φορά Αριστερά που διέψευσε το όνομά της κυβερνώντας, φτιάχτηκε το κλίμα για μια δεύτερη φορά σχετική Αριστερά με μικρά γράμματα και χαρακτήρα που προσαρμόστηκε στην ενσωμάτωση των δεξιών υποστηρικτών της. Και όχι μόνο αυτό. Για να αποδείξει ότι αποποιείται πλήρως τον αριστερό της μανδύα, έριξε γέφυρες κατά το γνωστό «έριξα λάσο για να σε πιάσω και μη μ’ αφήσεις ποτέ στον άσο» προς κάθε περιφερόμενο πολιτευτή που την είδε πρωτομάστορας σε Αρτινό Γιοφύρι.
Συνοπτικά αυτά λίγο – πολύ συνέβησαν στο πολιτικό «ντέρμπι» των εκλογών της 7ης Ιουλίου που σημειολογικά μάς παραπέμπουν σε ιουλιανούς ακροβατισμούς. Από την άλλη, στον χώρο που εκφράζει τη μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, το Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού προσεβλήθη πάλι την κρίσιμη ώρα από ιογενή αμφισβήτηση… Ναι, την ώρα που οι άλλοι γυάλιζαν τις παραταξιακές τους πανοπλίες, στο Κίνημα Αλλαγής κάποιοι έβαλαν τα εγώ τους πάνω από την κομματική συνοχή αποχωρούντες. Ξανά στο ίδιο έργο θεατές, πρώτα με τη λαοφιλή – 44% – κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, τώρα με την πρόσφατα εκλεγείσα με μεγάλη πλειοψηφία πρόεδρο του Κινήματος Αλλαγής κ. Φώφη Γεννηματά. Ετσι δεν κάνουμε χωριό. Αν νομίζουμε ότι ο ρόλος της προέδρου είναι σχετικός και οι αποφάσεις της δεν μπορούν να αγγίξουν κάποιους επαΐοντες, αυτό προσβάλλει πέρα από το καταστατικό και όλα τα μέλη που εμπιστεύθηκαν την πρόεδρό τους.
Δεν μπορεί την ώρα που όλα δείχνουν ανοδική πορεία που προσδοκά σε διψήφιο ποσοστό, το δηλητήριο της αμφισβήτησης να προβληματίζει τον δημοκρατικό πολίτη και να τον αποτρέπει με την απλοϊκή σκέψη «αυτοί εκεί τρώγονται ακόμα». Και σαν να μη μας έφτανε η χειμαζόμενη εσωστρέφεια στον χώρο, έχουμε και τη «λαϊκή σοφία» να διατυπώνει τα συμπεράσματά της με τον πλέον αδιαφιλονίκητο λόγο για την πρόεδρο. «Δεν τραβάει η Φώφη…». Ναι, ρε φίλε, δεν είναι υποζύγιο για να τραβάει, ιδεολογικός φορέας είναι, τις αξίες του οποίου τις έχει πολλαπλώς διατυπώσει στην κοινωνία. Ασε ο άλλος ο πολιτικός ογκόλιθος που το μειονέκτημα που βρήκε ήταν στην κόμμωση. «Ξέρεις, δεν της πάει το μαλλί έτσι που το έχει ριγμένο… Δεν…». Ακουσον άκουσον. Το μαλλί, πολιτικό μειονέκτημα και ιδεολογική ατέλεια. Ο,τι πεις, καλέ μου άνθρωπε, που έλεγε και ο μεγάλος Θανάσης, η επιστήμη παραδίδει τα όπλα της.
Εκείνο όμως που ξεπερνούσε τα όρια της λεκτικής ανοησίας και φλέρταρε με τη διάκριση του φύλου, αφήνοντας να φανεί το σκοτεινό περιθώριο του ρατσισμού, ήταν η αποστροφή στο πρόσωπο της Γυναίκας. Μάλιστα. Μέγα λάθος να είσαι γυναίκα και να ηγείσαι για τους «εμπειρογνώμονες» της πολιτικής καρικατούρας. Με αυτό το αγλάισμα «ιδεολογικής» απόρριψης και πολιτικού μονοφυσιτισμού, δεν είναι μόνο θέμα δημοκρατίας, αλλά και υδαρής ανθρώπινη έκπτωση. Για να θυμηθούμε τα λόγια του μεγάλου μας ποιητή Γ. Σεφέρη: Δεν μου φταίνε οι θεσμοί και τα συστήματα, αλλά η ικανότητα του Ελληνα να εξευτελίζει κάθε θεσμό και κάθε σύστημα.
Μαγκλάρας Βασίλης
magklarasvas@yahoo.gr

Για τις βουλευτικές εκλογές
Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Σε πρόσφατο άρθρο του (εφημ. «ΤΑ ΝΕΑ», 20-21 Ιουνίου 2019) ο κ. Δημήτρης Σεβαστάκης, τ. βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ άλλων, αποφαίνεται ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ με το σημαντικό ποσοστό του, το 31,5%, αποδεικνύει ότι αυτό δεν είναι κατασκευασμένο, εκβιασμένο ποσοστό, αλλά υπάρχον, που αντιστοιχεί σε μια παραδοχή ευρειών κοινωνικών ομάδων…».{ARX}
Ο αρθρογράφος άθελά του αποκαλύπτει μια αλήθεια και εσκεμμένως αποκρύπτει μια άλλη. Η πρώτη είναι ότι όπως μεταξύ του ποσοστού των ευρωεκλογών του ΣΥΡΙΖΑ (23,5%) και εκείνου των βουλευτικών εκλογών (31,5%) υπάρχει μια αυξητική διαφορά 8%, περίπου, το οποίο είναι εκβιασμένο ως αποτέλεσμα του φόβου και της εξαγοράς που ασκήθηκε στο εκλογικό σώμα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο φόβος προκλήθηκε από τις επίμονες αναφορές, παρά τις διαψεύσεις, όλων των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Τσίπρα ότι η ΝΔ έχει κρυφή ατζέντα, ότι θα προβεί σε απολύσεις από το Δημόσιο, ότι θα κλείσει νοσοκομεία, ότι θα περικόψει συντάξεις, ότι θα καταργήσει τα έκτακτα επιδόματα και τη… 13η σύνταξη και πλείστα άλλα γνωστά και χιλιοειπωμένα. Ο φόβος έπιασε και απέδωσε αυτό το 8%. Χωρίς αυτόν τον πανικό, το ποσοστό των ευρωεκλογών όχι μόνο θα παρέμενε το ίδιο, αλλά θα σμίκρυνε ακόμη ευκρινώς. Αρα ο εκβιασμός υπήρξε πασίδηλος και αποδοτικότατος.
Η αλήθεια που αποκρύπτει είναι εκείνη της εξαγοράς συνειδήσεων, τόσο σε πολιτικά στελέχη όσο και σε πολίτες – ψηφοφόρους. Το «περίφημο» άνοιγμα της νεοσύστατης Προοδευτικής Συμμαχίας που προσείλκυσε πολιτικούς με ισχνό έως ανύπαρκτο πολιτικό εύρος και κύρος, αλλά και αθρόες μεταγραφές από ΑΝΕΛ με ταυτόχρονη εξαγορά υπουργικών θώκων ή άλλους γυρολόγους της πολιτικής, όχι μόνο δεν απέδωσε τα προσδοκώμενα πολιτικά οφέλη, αλλά άφησε έντονο αποτύπωμα αποστασίας του 1965, με το δέλεαρ των υπουργοποιήσεων για πολιτική καριέρας.
Η κορύφωση, όμως, της επαίσχυντης εξαγοράς συνειδήσεων έγινε με την ψήφιση των επιδομάτων της έκτακτης προσφοράς οικονομικής ενίσχυσης αδύναμων κοινωνικών ομάδων. Αυτό ήταν ένα καλοστημένο εφεύρημα του ΣΥΡΙΖΑ, με πρόφαση την καλή υπεραπόδοση της οικονομίας και την ανάγκη οικονομικής στήριξης των οικονομικά αδύναμων ομάδων της κοινωνίας. Τα μέτρα αυτά αναγκάστηκαν να τα ψηφίσουν όλα τα κόμματα της Βουλής, γιατί δεν ήθελαν να εισπράξουν το πολιτικό κόστος της καταψήφισής τους, όπως θα ήταν το σωστό και το πρέπον. Δεν είναι δυνατόν να διανέμονται 1,2 δισ. παραμονές των εκλογών, με το πρόσχημα της δήθεν υπεραπόδοσης πλεονασμάτων και την ενίσχυση των οικονομικά αδυνάμων. Αυτή η άθλια εξαγορά των συνειδήσεων όχι μόνο δεν καταγγέλθηκε από κανέναν πολιτικό χώρο, όχι μόνο δεν αποδοκιμάστηκε από τον δημοκρατικά ανεξάρτητο ελληνικό Τύπο, αλλά συγκαλύφθηκε και σκοπίμως αγνοήθηκε από έγκριτους πολιτικούς αναλυτές. Εφτασαν σε σημείο να καταβάλλουν συντάξεις και νόμιμες επιχορηγήσεις σε γεωργοκτηνοτρόφους μία εβδομάδα πριν από τις εκλογές για δελεασμό ψηφοθηρίας και εξαγορά εκείνων που υπέκυψαν τελικά, ενώ υπήρξαν και εκείνοι που, ενδεείς ασφαλώς, δεν ξεπούλησαν τη συνείδησή τους.
Μπροστά σ’ αυτό το φαινόμενο, οι εκλογές Βίας και Νοθείας του 1961 αποτελούν πλέον, βασίμως, απλό πταίσμα, αφού τόσος πανικός, φόβος και εξαγορά συνειδήσεων δεν έχει υπάρξει ούτε έχει επιχειρηθεί ουδέποτε μέχρι σήμερα.
Η μέγιστη, όμως, πολιτική αθλιότητα που επιχειρήθηκε με κατάφωρο αντισυνταγματικό τρόπο ήταν η παράταση της βουλευτικής θητείας με νόμο από τη Βουλή για να διατηρεί τη δεδηλωμένη η απελθούσα κυβέρνηση, χωρίς αυτό το πολιτικό πραξικόπημα να καταγγελθεί από όλους εκείνους τους συνταγματολόγους που, ως ειδικοί επιστήμονες, οφείλουν να υπερασπίζονται τα θεσμοθετημένα. Ετσι, φτάσαμε να διαθέτει την εμπιστοσύνη της Βουλής μια κυβέρνηση, όχι μέσα από τους εκπροσώπους της λαϊκής κυριαρχίας, αλλά μέσα από τη νομοθεσία εκείνων που παρανομούν, ψηφίζοντας οι ίδιοι την παράταση της βουλευτικής τους θητείας για ίδιον όφελος.
Μιχάλης Μπότσαρης