Ο παρονομαστής της επιτυχίας

Ρώτησαν κάποτε τον άνθρωπο που κατά πολλούς ήταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που είδε ανθρώπου μάτι, τον Αλφρέδο ντι Στέφανο:

«Δάσκαλε, ποιος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μιας ομάδας;».

«Τα θυμιατά παιδί μου. Τα θυμιατά», είπε δίχως να το σκεφτεί δευτερόλεπτο.

Τα αρωματικά λιβάνια και οι λευκοί καπνοί είναι ο πιο ύπουλος εχθρός για τις καλές ομάδες. Παραπλανούν, ζαλίζουν και στο τέλος αποπροσανατολίζουν.

Στην Ποδοσφαιρική Ιστορία μόνο δύο ομάδες κατάφεραν να αποφύγουν τη «Θεία Λειτουργία» και τα θυμιατά και να παραμείνουν πιστές στον στόχο τους: η Βραζιλία του 1970 και η Μπαρτσελόνα του 2011.

Στο ποδόσφαιρο ο τρόπος αντιμετώπισης των λιβανιστηριών αποτελεί δείκτη σοβαρότητας της ομάδας.

Δεν θα σταθώ στην ευρεία νίκη του Ολυμπιακού επί της Βικτόρια Πλζεν. Ηταν αυτονόητη στον βαθμό που οι βλέψεις της ομάδας είναι οι όμιλοι του Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλωστε η θέση των Ερυθρόλευκων δεν είναι στα προκριματικά, αλλά πληρώνουν τις αμαρτίες του ελληνικού ποδοσφαίρου και της νοοτροπίας της «πενθήμερης» που έχουν οι υπόλοιπες ομάδες στις ευρωπαϊκές τους υποχρεώσεις.

Θα αναφερθώ ωστόσο στην αυτοκυριαρχία που επέδειξαν οι πρωταγωνιστές της ευρείας νίκης και κυρίως ο Σεμέδο.

Ενας παίκτης που μου θυμίζει έντονα τον Μάρτιν Νοβοσέλατς στη σύγχρονη εκδοχή του έκανε κάτι σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα. Οι λέξεις που χρησιμοποίησε αμέσως μετά τα τέσσερα γκολ και την πρόκριση επί της Πλζεν ήταν «δουλειά», «προετοιμασία», «βήμα – βήμα».

Το αποτέλεσμα της συμπύκνωσης αυτών των λέξεων καταλήγει σε ένα μόνο αποτέλεσμα: σοβαρότητα.

Το αν ο Ολυμπιακός θα κάνει 10 ή 30 τελικές, αν θα βάλει γκολ από στημένα ή αντεπιθέσεις, το αν θα έχει κατοχή μπάλας 60% ή αν θα τρέξει περισσότερο από τους αντιπάλους του είναι αγωνιστικοί αριθμητές ενός κλάσματος στο οποίο η σοβαρότητα, ως παρονομαστής καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα.