Διαχρονικές ανακολουθίες

Το πόσο επιπόλαιοι, αυτοσχεδιαστικοί και άκρως αυθαίρετοι είμαστε ως λαός, αποδεικνύεται καθημερινά σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας συμπεριφοράς μας, ζητώντας συνήθως τα «ρέστα» από τους άλλους και ποτέ από τους εαυτό μας. Και μάλιστα σε θέματα σοβαρά, ιδεολογικής και ηθικής τάξεως, σάμπως και μπορούμε να είμαστε αζημίωτα και το ένα και το άλλο και το κυριότερο σάμπως να μη χρειάζεται να αποφασίσουμε για όλη μας τη ζωή πού επιτέλους ανήκουμε αλλά μπορούμε να έχουμε έως θανάτου το ένα μας πόδι από δω και το άλλο από κει. Αυτός ο διαρκής υπαρξιακός μετεωρισμός που εκφράζεται ως μια ανέξοδη παλινδρομική μετακίνηση μ’ έναν παιδιάστικο μάλιστα τρόπο, είναι που δεν μας αφήνει να ωριμάσουμε κι ενώ, ως κάτι το απρόβλεπτο, έχει τις ευεργετικές συνέπειές του στον χώρο της τέχνης – ιδιαίτερα στον χώρο της ποίησης, με την αυθαιρεσία που προϋποθέτει προκειμένου να καταπιαστεί κανείς μαζί της – στην κοινωνική μας έκφραση προκαλεί τραγελαφικές συμπεριφορές κι έναν πρωτογονισμό σαν να μην έχει υπάρξει μια στοιχειώδης σκέψη για πολύ βασικά πράγματα.

Διαβάζουμε σε στεφάνια κηδειών που συμβαίνει να έχουν σταλεί από «επωνύμους», από ανθρώπους δηλαδή που λόγω ακριβώς της «επωνυμίας» τους, γνωρίζουμε, γιατί έχει τύχει να τις διαβάσουμε, τις θέσεις και τις απόψεις τους ως προς το πόσο άθεοι ή μάλλον μη θρησκευόμενοι είναι – το ακριβώς αντίθετο – κατευόδια και ξεπροβοδίσματα του τύπου «καλή αντάμωση», «καλό ταξίδι» και διάφορα παρεμφερή. Μα καλά είναι δυνατόν να εύχεσαι «καλό ταξίδι» όταν αναγνωρίζεις ως προορισμό του ανθρώπου που «έφυγε» το μηδέν, ή «καλή αντάμωση» όταν έχεις καταργήσει με την απιστία σου, που δεν την έχεις κρατήσει ως προσωπική σου υπόθεση, αλλά έχεις επιχειρήσει θεωρητικά δημόσια να τεκμηριώσεις, κάθε προοπτική μιας εκ νέου συνύπαρξής σου με τον άνθρωπο που ξεπροβοδίζεις; Θα αντιτείνει κανείς πως όσο κι αν μάχεται τις συμβάσεις, την ώρα του θανάτου, λόγω του αμετάκλητου γεγονότος, είναι υποχρεωμένος να τις σεβαστεί. Ακριβώς λόγω της σοβαρότητάς του, θα έπρεπε να αναδεικνύεται η σημασία ενός «πιστεύω» και όχι να πιστοποιείται απλά το πόσο ευάλωτο είναι.