Τον Αύγουστο δεν υπάρχει άσυλο

Φτάνει πάντοτε μέσα στον ενιαύσιο κύκλο εκείνη η στιγμή που οι δημοσιογράφοι οφείλουν να ξορκίσουν – χωρίς να αδικήσουν – τον κανόνα του Ουμπέρτο Εκο ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Και η στιγμή αυτή έφτασε με διαφορά μίας ημέρας, καθώς από σήμερα εισερχόμαστε αισίως στην πολλοστή μάχη για την κατάργηση (ή «αποκατάσταση», όσοι προτιμάτε την αργκό) του πανεπιστημιακού ασύλου. Αν στραγγίξουμε το ζουμί των πληροφοριών από το υπουργείο Παιδείας, η ρύθμιση που αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή φέρνει μια μεγάλη διαφορά: με βάση τον τελευταίο νόμο Γαβρόγλου, για να μπει η Αστυνομία σε πανεπιστημιακό χώρο όταν γίνονται έκτροπα, πρέπει να δοθεί πρώτα εντολή από την πρυτανική αρχή. Με τη νέα ρύθμιση θα μπορεί η Αστυνομία να κινείται αυταπάγγελτα, ενώ θα μπορεί να παρεμβαίνει και η Πυροσβεστική, όταν κρίνεται απαραίτητο.

Η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως μοιάζει σαν έτοιμη από καιρό για την αποκατάσταση – έστω – του ασύλου. Το ίδιο έτοιμες θα πρέπει να φανταστούμε και τις διαφορετικές φυλές της αντιπολίτευσης, που θα ανακαλύψουν πεδίο δόξης λαμπρό για ολίγη επαναστατική γυμναστική εν μέσω ραστώνης πάντως. Να πέσει η κασέτα με τα σουξέ της Μεταπολίτευσης, παρακαλώ: «το μαχόμενο φοιτητικό κίνημα» που δεν ξεχνά να εκφράζει τη μαχητικότητά του όχι τόσο για την παραγωγή ιδεών εντός του ελληνικού πανεπιστημίου όσο για την καταμέτρηση ψήφων στις φοιτητικές εκλογές. Η «μπροστάρισσα στους αγώνες νεολαία», όπου ο μαλλιαρισμός της έκφρασης λειτουργεί σαν προπέτασμα καπνού για την αντιδραστικότητα που εμφανίζει ακριβώς η νεολαία σε οποιαδήποτε επερχόμενη μεταρρύθμιση. Η όλη Αριστερά προετοιμάζεται για τον επόμενο υπέρ πάντων αγώνα, ταις πρεσβείας των Νίκου Μπίστη, Γιάννη Ραγκούση, Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου, οι οποίοι θα πρέπει να ξεχάσουν τι έλεγε ο νόμος Διαμαντοπούλου: «σε αξιόποινες πράξεις που τελούνται εντός των χώρων των ΑΕΙ εφαρμόζεται η κοινή νομοθεσία».

Είναι έτοιμοι όλοι, λοιπόν για τη μάχη των μαχών; Ακόμη και το ΚΙΝΑΛ που θα πρέπει να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει; Ακόμη και αν είναι όλοι έτοιμοι, δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει τη «συγκρατημένη αδιαφορία» της κοινωνίας. Οχι τόσο επειδή δεν θέλει ειδήσεις τον Αύγουστο. Αλλά επειδή κουράστηκε να εμφανίζεται κάθε τόσο «επαναστατική» ή «τρομοκρατημένη», «νοικοκυραία» ή «προοδευτική» για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά του πανεπιστημιακού campus. Επειδή κουράστηκε να προσθέτει και να αφαιρεί ιδεολογικά πρόσημα στον μόνο χώρο που δεν θα έπρεπε να έχουν κράτος και εξουσία τα πρόσημα. Στον μόνο χώρο που θα έπρεπε να επιτρέπει χωρίς κανέναν αστερίσκο τη φιλοξενία ενός ντιμπέιτ για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Οποιαδήποτε ημέρα του χρόνου, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Η ασυλία μιας λέξης

Υπάρχει ένα αόρατο νήμα που διαπερνά τη συζήτηση για το άσυλο, τα Εξάρχεια, ακόμη και τον εξευγενισμό της γειτονιάς πέριξ του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Και αυτό δεν είναι άλλο από την «κανονικότητα». Εν έτει 2019 ξορκίζουμε ακόμη φαντάσματα, επειδή συζητάμε με όρους 1974, 2008 και 2012. Η προοδευτικότητα έχει αντικαταστήσει τη γνώση εντός του πανεπιστημιακού χώρου και η «βιοποικιλότητα» το αίσθημα ασφάλειας στο αστικό κέντρο. Αυτή τη φορά, ωστόσο, φαίνεται πως το κέντρο θα αντέξει, με την άδεια του Γέητς. Χάθηκε ήδη πολύς χρόνος για την ασυλία μιας λέξης. Θα είναι μεγαλύτερο λάθος αν ξοδευτούν πολλές λέξεις αναζητώντας τον χαμένο χρόνο της πανεπιστημιακής μεταρρύθμισης.