Αυτοκρατορικά

Στο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα» ραφτάδες ράβουν αόρατα ρούχα από αόρατα υφάσματα με αόρατες κλωστές. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας, ένα fashion victim της εποχής του, προσποιείται ότι τα βλέπει διότι τον έχουν πείσει ότι μόνο για τους χαζούς και τους τεμπέληδες τα ρούχα αυτά είναι αόρατα. Και αφού τα βλέπει εκείνος, τα βλέπουν και οι υπήκοοί του. Μόνο όταν παρελαύνει ολόγυμνος και ενώ το πλήθος αποθεώνει την καινούργια «φορεσιά» του, ένα παιδί – που προφανώς δεν ξέρει τι σημαίνει ζωτικό ψεύδος – αναφωνεί «Ο βασιλιάς είναι γυμνός».

Ο δανός παραμυθάς καταπιάνεται εδώ με τη συνθήκη αλήθειας και ψέματος γενικά και, ειδικά, με το ψέμα και την αυταπάτη της εξουσίας. Ολοι σε πιστεύουν όταν είσαι αυτοκράτορας. Ή προσποιούνται ότι σε πιστεύουν. Δεν κάνει διαφορά, στο πηλίκο το ίδιο καταγράφεται. Και από αυτήν την κίβδηλη αυτοπεποίθηση προκύπτει η αλαζονεία της εξουσίας. Την οποία οι περισσότεροι χειροκροτούν και αποθεώνουν. Οχι μόνο από φόβο. Ο αλαζόνας ηγέτης είναι πολύ ευδιάκριτος ρόλος και μπορεί να περιέχει ακόμη και δόσεις γοητείας.

Το παραμύθι δεν έχει sequel. Ούτε making of. Δεν ξέρουμε λοιπόν τι έγινε όταν ο αυτοκράτορας έχασε τον θρόνο του. Αν εξακολουθούσαν, δηλαδή, κάποιοι να προσποιούνται ότι τον βλέπουν ντυμένο. Και κυρίως πώς έβλεπε ο ίδιος τον εαυτό του στον καθρέφτη. Για την οικονομία του μύθου, όταν αντίκριζε τον εαυτό του γυμνό, θα συνειδητοποιούσε την ψυχική του γύμνια, θα συνερχόταν και θα απεκδυόταν την αλαζονεία του. Για να ξαναφορέσει κανονικά ρούχα. Η αλαζονεία όταν χάνει τον θρόνο της χάνει κάθε ίχνος γοητείας.

Αρκετά με τα παραμύθια, ας έρθουμε στα καθ’ ημάς με τα διδάγματά τους όμως. Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την εξουσία, η αλαζονεία του Αλέξη Τσίπρα, η απόλυτη βεβαιότητά του για την αγάπη του λαού του, η αυτοπεποίθηση των πρωτοκλασάτων στελεχών του, η ιδέα πως ό,τι έκαναν ήταν καλώς καμωμένο και ουδείς θα μπορούσε να το κάνει καλύτερα, όχι μόνο γοήτευαν και έπειθαν τους δικούς τους αλλά προκαλούσαν αμφιβολίες και στους απέναντι. «Βρε λες να έχουν δίκιο;».

Οι εκλογές όμως έγιναν και ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την εξουσία. Μαζί και τη γοητεία της αλαζονείας του. Διότι η αλαζονεία του χαμένου δεν μπορεί παρά να είναι θλιβερή. Εδώ και τρεις εβδομάδες ακούω είτε τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα είτε στελέχη όπως η Ολγα Γεροβασίλη και ο Δημήτρης Τζανακόπουλος να αντιμετωπίζουν την ήττα ως ατύχημα. Οτι κάποιος παραβίασε το στοπ κι έπεσε επάνω τους. Και την αντιπολιτευτική τους στρατηγική να περιορίζεται σε χρησμούς για τη βροχή ακριδών που θα φέρει η αλλαγή της κυβέρνησης. Αυτή η υπέρμετρη βεβαιότητα είναι τόσο διάφανη και τόσο αποκαλυπτική όσο και τα ανύπαρκτα ρούχα του αυτοκράτορα.