Τα όνειρα συνεχίζονται στο Τόκιο

«Τα όνειρα δεν σταματούν ποτέ, συνεπώς δεν θα αρνηθώ ότι έχω σκεφτεί τη στιγμή που θα ακουμπάω την πλακέτα επαφής στον τερματισμό και αυτό θα σημαίνει ένα ολυμπιακό μετάλλιο. Είναι το όνειρο κάθε κολυμβητή και φυσικά και το δικό μου».

Λίγες ώρες μετά τον μεγαλύτερο θρίαμβο της αθλητικής του καριέρας (και ενός από τους μεγαλύτερους του ελληνικού αθλητισμού αν αναλογιστεί κανείς τη δυσκολία της κατάκτησης ενός μεταλλίου σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κολύμβησης) το ασημένιο μετάλλιο στα 50 μέτρα ελεύθερο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Γκουαντζού, ο Κριστιάν Γκολομέεβ μιλώντας στα «ΝΕΑ» δεν αρνείται ότι ονειρεύεται ένα ολυμπιακό μετάλλιο.

Υπόσχεση που κράτησε

Πέρυσι μιλώντας και πάλι στα «ΝΕΑ» μετά τον ευρωπαϊκό του άθλο στη Γλασκώβη (ασημένιος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και πάλι στα 50 ελεύθερο) δεν δίστασε να βάλει τον επόμενο στόχο και να πει ότι τώρα θέλει και ένα μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα!

Να, λοιπόν, που ήρθε και αυτό. Τώρα του χρόνου είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Τόκιο. Λες;

«Είναι μια ονειρική διετία από άποψη αποτελεσμάτων. Σιγουρα σηματοδοτεί και το τι θα ζητήσω από μένα και την επόμενη χρονιά. Τουλάχιστον θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου να το πετύχω» απαντάει με σεμνότητα ο πρωταθλητής μας, αλλά γιατί όχι τώρα που του ταιριάζει και η Απω Ανατολή; Από την Γκουαντζού της Νοτίου Κορέας στο Τόκιο της γειτονικής Ιαπωνίας είναι η μεγάλη ευκαιρία: «Θεωρώ ότι θα εξαντλήσω τις πιθανότητες, μακάρι να συμβεί, όμως είναι τόσο ανοιχτό αυτό το αγώνισμα που ποτέ δεν ξέρεις πότε θα αμειφθείς και με τον χρόνο σε συνδυασμό με τη θέση στο βάθρο» λέει ο Κριστιάν Γκολομέεβ που έχει χτυπηθεί σκληρά από τη μοίρα (δεν γνώρισε τη μητέρα του Κριστίνα που πέθανε από ιατρικό λάθος στη γέννα του, ενώ στα 17 του έχασε από καρκίνο και τον πατέρα του Τσβετάν ο οποίος τον είχε μυήσει στην κολύμβηση).

Και όμως αυτό το παιδί είναι πάντα με το χαμόγελο στα χείλη: «Είναι κάτι που είναι χαρακτηριστικό μου. Ισως το ότι ξέρω ότι έχω κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσα πριν και κατά τη διάρκεια της κούρσας μου δίνει την ηρεμία να δεχτώ το οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Κάποια πράγματα έρχονται στη ζωή χωρίς να το περιμένεις και σε κάνουν να είσαι δυνατός. Από εκεί και πέρα εγώ προχωράω και γίνομαι πιο δυνατός» απαντάει με νόημα και φυσικά είναι δεδομένο ότι με το που φόρεσε το (ασημένιο) μετάλλιο στον λαιμό του η σκέψη (όπως και η αφιέρωση) πήγε στον πατέρα του, που σίγουρα θα χαμογελάει από εκεί ψηλά που ο γιος του τον άκουσε και όχι μόνο έγινε κολυμβητής αλλά τον ξεπέρασε κιόλας.

«Του το χρωστάω»

«Πάντα με συνοδεύουν τέτοιες σκέψεις, είναι αναπόφευκτο. Είναι ο άνθρωπος στον οποίο χρωστάω το γεγονός ότι ασχολήθηκα τόσο ενεργά με την κολύμβηση. Δεν θα μπορούσε να μην είναι. Μια ζωή ήταν μέσα στις πισίνες και αγαπούσε το άθλημα μας παρά πολύ. Οπότε και εγώ βρέθηκα στον χώρο από μικρό παιδί λόγω της ενασχόλησής του» λέει και αφιερώνει φυσικά το μετάλλιο στη γυναίκα του Λίντζι, αλλά και στη θεία του Ασια και τον θείο του Κώστα που τον είχαν μετά τον θάνατο του πατέρα του και αυτοί οι τρεις ήταν οι πρώτοι που του τηλεφώνησαν για να μοιραστούν τη χαρά του και να του μεταφέρουν το πιο ωραίο μήνυμα. «Λόγια που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα» λέει συγκινημένος.

Ο ίδιος νιώθει πολύ καλά: «Είμαι σε μια πολύ καλή φάση για το συγκεκριμένο αγώνισμα το οποίο είναι αγώνισμα σώματος και μυαλού. Νιώθω όμορφα γιατί νιώθω ότι έχω ακόμα πολλά να δώσω. Από τη στιγμή που βρέθηκα στον τελικό το μυαλό μου ήταν στο σενάριο να κερδίσω το μετάλλιο. Οπότε ένα κομμάτι του μυαλού μου μάλλον το περίμενε και ήταν κάτι που στόχευα από την αρχή της χρονιάς. Οσο για το τι σημαίνει για μένα, είναι κάτι που δεν ξέρω ακριβώς πώς να το εκφράσω με λόγια. Ισως το χαμόγελό μου να περιγράφει τι ακριβώς σημαίνει μέσα μου. Με κάνει πολύ χαρούμενο πάντως» καταλήγει και αποκαλύπτει πότε ένιωσε ότι ανέβηκε στο βάθρο: «21”45 μετά την εκκίνηση! Μόλις είδα την κατάταξη που έγραφε στον πίνακα»!