Ο όρκος και ο ιδρώτας του Τζόνσον για τις πρόωρες εκλογές

Ο πρωθυπουργός με τη συντομότερη θητεία στην ιστορία της Βρετανίας είναι ο Τζορτζ Κάνινγκ, ο οποίος στις αρχές του 19ου αιώνα, άσκησε τα καθήκοντά του για μόλις 119 ημέρες. Είχε την καλή δικαιολογία ότι πέθανε. Το ρεκόρ του κινδυνεύει να σπάσει αν ο Μπόρις Τζόνσον αναγκαστεί να προκηρύξει εκλογές το φθινόπωρο και οι ψηφοφόροι επιλέξουν να τον στείλουν από εκεί που ήρθε.  Θα βρεθεί στον κάδο απορριμμάτων της Ιστορίας ως ο γελωτοποιός που με νύχια και με δόντια σκαρφάλωσε ως την κορυφή του πασσάλου μόνο και μόνο για να κατακρημνιστεί από εκεί σχεδόν στιγμιαία. Εχει πάντως επαρκή αυτογνωσία για να γνωρίζει ότι αυτή η ατίμωση θα ικανοποιούσε ιδιαιτέρως όχι μόνο ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης που θα θεωρούσε μια τέτοια εξέλιξη ως δίκαιο ξεπλήρωμα της μοίρας, αλλά θα ικανοποιούσε και πολλούς από τους συναδέλφους του.

Οταν ορκίζεται, λοιπόν, ότι δεν έχει καμία πρόθεση να προκηρύξει εκλογές πριν από το τέλος Οκτωβρίου, εγώ σχεδόν τον πιστεύω. Η διαίσθησή μου μού λέει ότι τρέμει και μόνο στην ιδέα να κάνει κάτι τέτοιο. Οπως συμβαίνει σε πολλούς του είδους του, πίσω από τους ψευτοπαλικαρισμούς κρύβεται ένα βουνό από ανασφάλειες. Oι περισσότεροι, πάντως, πείθονται όλο και περισσότερο ότι οι εκλογές έρχονται και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το γιατί. Οι ομιλίες που τον παρουσιάζουν στη χώρα ως τον νέο της πρωθυπουργό δεν μιλούν για έναν άνδρα που ήρθε για να μείνει. Αποπνέουν το άρωμα του ιδρώτα ενός ηγέτη που κάνει ζέσταμα έτοιμος να εφορμήσει, επιδιώκοντας να στήσει έναν διαγωνισμό μεταξύ του θορυβώδους οράματός του για τη «χρυσή εποχή» του «σπουδαιότερου τόπου στη Γη» και της αρνητικότητας των αντιπάλων του, τους οποίους χαρακτηρίζει ως «αμφισβητίες, καταστροφολόγους και σκοτεινούς».

Το να εκμεταλλεύεσαι πάντως την αισιοδοξία ίσως είναι αποτελεσματική τακτική προεκλογικά και οι φανταχτερές υποσχέσεις μπορούν να ξελογιάζουν τους εύπιστους, μόνο όμως ως τη στιγμή που η ρητορική διασταυρώνεται με την πραγματικότητα. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιλογής του νέου τους ηγέτη, κάποιοι μετριοπαθείς Τόρις είτε προσπαθώντας να συμφιλιωθούν με το θέαμα μιας κυβέρνησης Τζόνσον είτε δικαιολογώντας την επιθυμία τους να βρουν μια θέση σε αυτήν, ισχυρίζονταν ότι ο Τζόνσον από τη στιγμή που θα περνούσε το κατώφλι της Ντάουνινγκ Στριτ θα «μαλάκωνε» τη στάση του απέναντι στο Brexit. Δεν υπάρχει όμως η παραμικρή ένδειξη ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Οι φανατικοί του Brexit κατέχουν πλέον κάθε ισχυρό και σχετικό με το Brexit υπουργείο, ενώ ο Τζόνσον έχει διπλασιάσει τα θέλω του ζητώντας η συμφωνία της αποχώρησης να γίνει κομματάκια.

Ο Τζόνσον είναι πιθανό μέσα από πρόωρες εκλογές να επιδιώξει να καρπωθεί το πλεονέκτημα του μήνα του μέλιτος, που όλοι οι καινούριοι πρωθυπουργοί απολαμβάνουν για λίγο. Σύμφωνα με πρόσφατη σφυγμομέτρησή μας, προκύπτουν στοιχεία για την ύπαρξη ενός κύματος υπέρ του Τζόνσον. Οι ψηφοφόροι υπέρ του Brexit επιστρέφουν στους Συντηρητικούς, που παρουσιάζουν άνοδο 7 μονάδων, ενώ ο ίδιος ο Τζόνσον προηγείται με 21 μονάδες έναντι του Κόρμπιν. Υπάρχει όμως και η προοπτική μιας συμμαχίας των δυνάμεων που είναι κατά του Brexit. Kανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το τι θα συμβεί σε περίπτωση εκλογών και ακόμα και για έναν άνδρα, όπως ο Τζόνσον, που αποδεδειγμένα λατρεύει το ρίσκο, αυτό είναι ένα στοίχημα επικών διαστάσεων.

Ο Αντριου Ρόνσλι είναι επικεφαλής πολιτικός σχολιαστής του «Observer»