Αλλαγή πλεύσης

Η χθεσινή επισημοποίηση του διαζυγίου του Ολυμπιακού με τον Δημήτρη Αγραβάνη, δεν έγραψε μόνο τους τίτλους τέλους της ομάδας με έναν έλληνα διεθνή, αλλά επιβεβαίωσε πως τούτη τη στιγμή ο Ντέιβιντ Μπλατ είναι ο απόλυτος κυρίαρχος στο Λιμάνι. Οχι μόνο γνωρίζει τι θέλει και με ποιους επιθυμεί να προχωρήσει, αλλά έχει και τη βούληση να το κάνει και να περάσει τα πάντα.

Ο κόουτς πήρε κάτι σαν λευκό χαρτί. Εκεί, γράφει όλα τα ονόματα που τον ενδιαφέρουν και λειτουργεί κατά το δοκούν. Την περασμένη σεζόν δεν του άρεσε ο Μάντζαρης, ο έλληνας γκαρντ βρήκε μικρό χρόνο συμμετοχής και τελικά πριν από λίγο καιρό είπε «αντίο» στον Ολυμπιακό. Το ίδιο συνέβη και με τον Αγραβάνη, ακόμη ένα παιδί που έμεινε χρόνια πολλά στο ΣΕΦ και είχε την ατυχία να ταλαιπωρηθεί από τραυματισμούς. Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι αυτοί οι δύο παίκτες ήταν μέλη του λεγόμενου εγχώριου κορμού της ομάδας. Μιας γαλανόλευκης αλυσίδας που κράτησε τον Ολυμπιακό στα δύσκολα. Ουδείς το λησμονεί. Κανένας δεν το προσπερνά. Αλλά σαφέστατα έχουμε πλέον κάτι που μοιάζει με τέλος του συναισθηματισμού. Ο Μπλατ το αφήνει στην άκρη. Το ίδιο κάνουν και στη διοίκηση, καθόσον ακούνε χωρίς δεύτερη κουβέντα τα «θέλω» του προπονητή. Ο Ολυμπιακός φτιάχτηκε αυτό το καλοκαίρι με διαφορετικά υλικά. Ξεκάθαρη αλλαγή πλεύσης. Με λιγότερους Ελληνες και ξένους που δεν είναι ακριβώς στοιχήματα, αλλά ουδείς μπορεί να βεβαιώσει μέχρι πού θα φτάσει η απόδοσή τους και πόσο θα βοηθήσουν. Τουλάχιστον το ρόστερ δείχνει να έκλεισε νωρίς νωρίς, προτού καν μπει ο Αύγουστος. Ολοι οι νέοι στη διάθεση του κόουτς που έχει μπόλικη δουλειά μπροστά του και δεν είναι μυστικό ότι θα ήθελε σφόδρα να πάρει ρεβάνς. Να αξιοποιήσει τη δεύτερη ευκαιρία. Πέρυσι, τα πρόσωπα δεν είχαν τα χαρακτηριστικά που ο ίδιος ζητεί να διακρίνουν τους παίκτες του. Τώρα, όλα είναι αλλιώς.

Ακόμη κι αν ο Ολυμπιακός έστριψε το τιμόνι και χτίστηκε διαφορετικά, αξίζει την προσοχή μας. Με αλτικούς παίκτες που έχουν έφεση στην άμυνα και ζητούν το σουτ, με πληθώρα ψηλών και με τους παλιούς να δίνουν τον τόνο, μάλλον δεν έχει εμφανή κενά. Η Ευρωλίγκα, πιο απαιτητική από ποτέ, τον περιμένει. Αλλά μπροστά της θα δει μια νέα ομάδα. Χωρίς τους έλληνες άσους που αποτελούσαν το σήμα κατατεθέν της, αλλά με μόνιμη δίψα να παλεύει κάθε φάση και κάθε ματς. Γιατί αυτή η νοοτροπία μεταδίδεται από γενιά σε γενιά και από παίκτη σε παίκτη στο Λιμάνι…