«Eβλεπες να περπατάνε άνθρωποι καμένοι»

Συγκλονιστικές μαρτυρίες κατέγραψαν τα «ΝΕΑ» ακριβώς ένα χρόνο από την τραγωδία στο Μάτι. Οι κάτοικοι εκεί δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν την απώλεια, αδυνατούν να ελέγξουν τα συναισθήματα οργής για την εγκατάλειψη. Αλλά ταυτόχρονα, ελπίζουν ότι το Μάτι θα αναγεννηθεί για να ζήσουν εκεί τα παιδιά τους.

Περπατώντας στο Μάτι ακριβώς έναν χρόνο μετά θα σκεφτείς πολλά, αλλά θα καταλήξεις σε ένα συμπέρασμα… «Η γη καίει ακόμη».

Καίει μέσα από την οργή των κατοίκων που βλέπουν ακόμη και σήμερα τα καμένα σπίτια τους, καίει μέσα από όσους κάθε καλοκαίρι πήγαιναν για μπάνιο με τις οικογένειές τους και πια δεν μπορούν, καίει, καίει, καίει… γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να ξεχάσει.

Ο κύριος Γιάννης και ο κύριος Μιχάλης πίνουν τον καφέ τους στον Ναυτικό Ομιλο Ματιού (ΝΟΜΑ) και κουβεντιάζουν. «Σώθηκα για μερικά λεπτά. Εφυγα από το σπίτι μου και κατέβηκα στη θάλασσα. Εμεινα στο νερό για περίπου 5 ώρες» μας λέει ο γενικός γραμματέας του ΝΟΜΑ Γιάννης Οικονομίδης, ο οποίος ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να βρει απαντήσεις σε μερικά απλά ερωτήματα. «Γιατί ποτέ δεν χτύπησε η καμπάνα της εκκλησίας; Γιατί δεν άκουσα ποτέ στην τηλεόραση πως απειλείται το Μάτι, πως πρέπει να φύγω», αναρωτιέται και με κοιτά στα μάτια, ψάχνοντας ακόμη για απάντηση.

Τη νύχτα της 23ης Ιουλίου 2018 υπήρχε μόνο ησυχία και τίποτα άλλο.

Σειρήνες που δεν χτύπησαν ποτέ, συναγερμοί που δεν «κοκκίνισαν» τη στιγμή που έπρεπε και άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φωνάξουν για προειδοποίηση.

Η περιγραφή το αποδεικνύει: «Η φωτιά είχε σαρώσει τα πάντα. Στους δρόμους έβλεπες να περπατάνε άνθρωποι καμένοι. Εβλεπες μόνο ζόμπι και υπήρχε μία ανήσυχη… ησυχία που ακόμη και σήμερα έρχεται στον ύπνο μου και με ξυπνάει» ανέφερε ο κ. Μιχάλης. «Τι κι αν ήταν καμένοι, τραυματισμένοι, όλοι στέκονταν ήσυχοι σε μία γωνιά του Ναυτικού Ομίλου. Αντί να ουρλιάζουν από τον πόνο, άκουγα μόνο ανθρώπους να φωνάζουν τα ονόματα των δικών τους», συμπλήρωσε ο κ. Γιάννης.

Στην ερώτηση ποιοι ήταν τελικά εκείνοι που βοήθησαν περισσότερο μετά την τραγωδία στην κατεστραμμένη περιοχή του Ματιού και της Ραφήνας και οι δύο θα σου πουν οι… άνθρωποι της. «Το μόνο θετικό ήταν η ανθρώπινη αλληλεγγύη και η αγκαλιά» ανέφερε ο κ. Γιάννης, ενώ ο κ. Μιχάλης προσθέτει ότι… ήταν τόσο μεγάλη η τραγωδία που μετά το πέρασμα της φονικής φωτιάς ο λιγότερος καμένος βοηθούσε τον περισσότερο καμένο.

Ακουσα με τα ίδια μου τα αυτιά πυροσβέστες να λένε «Δεν έχουμε άλλες σακούλες. Δεν είχα φανταστεί πως θα χρειαστούμε πάνω από 50. Ακόμη και την επόμενη μέρα πολλοί δεν είχαν καταλάβει για τι καταστροφή μιλάμε».

Μια συγγνώμη. Είναι φανερό πως οι περισσότεροι κάτοικοι προσπαθούν ακόμη και σήμερα να σταθούν ξανά μόνοι στα πόδια τους. Ωστόσο αυτό που περιμένουν χωρίς ανταπόκριση είναι μία συγγνώμη. «Η αλήθεια είναι άχαστη. Ενα χρόνο μετά και δεν έχουμε ακούσει από την κυβέρνηση ένα συγγνώμη. Δεν έχουμε ακούσει καν ένα “κάναμε λάθος”. Μετά από αυτήν τη συμπεριφορά καταλάβαμε πού βρισκόμαστε εμείς και πού το κράτος», κατέληξαν οι δύο κάτοικοι.

Εκτός από το ηθικό κομμάτι, πίσω έχουν μείνει και οι διαδικασίες αποκατάστασης του Ματιού. Τα αυθαίρετα ακόμη δεν έχουν πέσει, οι προσβάσεις στη θάλασσα είναι κλειστές και οι οικοδομικές άδειες ανέγερσης έχουν μείνει πίσω. Οι κάτοικοι προσπαθούν να ξεχάσουν. Αλλά ένα χρόνο μετά υπάρχουν ακόμη πολλά πράγματα που τους θυμίζουν όλα όσα έγιναν τη νύχτα της 23ης Ιουλίου. Υπάρχει ακόμη αυτή η ανήσυχη σιωπή στο Μάτι. Αυτή η σιωπή που έγινε ένα με τον βουβό πόνο.

Ενα όμως ζητούν: «Μην μας ξεχάσετε, πρέπει να ξανασταθεί αυτός ο τόπος στα πόδια του. Πρέπει τα παιδιά μας να δουν ότι το Μάτι δεν πέθανε…».