«Παπικό» φως{CR}στο μυστήριο{CR}της Εμανουέλας

Ενα από τα μακροβιότερα μυστήρια της Ρώμης, η εξαφάνιση της 15χρονης Εμανουέλας Ορλάντι, το 1983, κόρης υπαλλήλου του Βατικανού, έλαβε νέα τροπή ύστερα από ανακοίνωση των Αρχών σύμφωνα με την οποία ανακαλύφθηκαν δύο ομάδες οστών κάτω από πέτρινο κάλυμμα φρεατίου.

Την περασμένη Πέμπτη, το Βατικανό είχε ανοίξει δύο τάφους που ανήκουν σε γερμανίδες πριγκίπισσες του 19ου αιώνα, στο Τευτονικό Κοιμητήριο, το οποίο βρίσκεται εντός των τειχών του Βατικανού και χρησιμοποιήθηκε για την ταφή ανωτάτων κληρικών και ευγενών γερμανικής και αυστριακής καταγωγής. Στην ενέργεια αυτή οδηγήθηκαν οι Αρχές ύστερα από ανώνυμη επιστολή που έλαβε η οικογένεια της αγνοούμενης Ορλάντι, ότι πιθανώς η σορός της να είχε τοποθετηθεί εκεί. Οι τάφοι όμως βρέθηκαν να είναι εντελώς κενοί, δημιουργώντας επιπλέον ερωτήματα για το πού βρίσκονται τα οστά των δύο πριγκιπισσών.

Οι Αρχές συνέχισαν τις έρευνες για την Ορλάντι και όπως ανακοίνωσε εκπρόσωπος του Βατικανού, «εντοπίστηκαν δύο οστεοφυλάκια, που βρίσκονται κάτω από το έδαφος εντός του Τευτονικού Κολεγίου, σε σημείο που είναι κλεισμένο από ένα κάλυμμα φρεατίου». Ανακοινώθηκε επίσης ότι μετά την ανακάλυψη το σημείο σφραγίστηκε αμέσως και ότι θα ανοίξει και πάλι για τις ιατροδικαστικές έρευνες που θα ξεκινήσουν εντός της εβδομάδας.

Η τελευταία φορά που έγινε κάποια τεχνική εργασία στο κτίριο του Κολεγίου και το κοιμητήριό του ήταν στις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Η Ορλάντι εξαφανίστηκε στις 22 Ιουνίου 1983 όταν έφυγε από το διαμέρισμα της οικογένειάς της στο Βατικανό για να πάει στο μάθημα μουσικής που παρακολουθούσε στη Ρώμη. Ο πατέρας της ήταν υπάλληλος, μη κληρικός, στην Αγία Εδρα.

Με το πέρασμα όλων αυτών των ετών, η εξαφάνιση της Εμανουέλα Ορλάντι έχει συνδεθεί με μια σειρά από υποθέσεις. Είχε υποστηριχθεί για παράδειγμα η θεωρία ότι η νεαρή κοπέλα είχε πέσει θύμα απαγωγής από κάποιους που επεδίωκαν να την ανταλλάξουν με τον τούρκο Μεχμέτ Αλί Αγκτσά, μέλος της οργάνωσης «Γκρίζοι Λύκοι», ο οποίος την 1η Φεβρουαρίου 1979 δολοφόνησε τον τούρκο δημοσιογράφο Αμπντί Ιπεκτσί και στις 13 Μαΐου 1981 αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β’.  Αλλοι συνέδεσαν την εξαφάνισή της με σκάνδαλο που είχε αποκαλυφθεί για σχέσεις της τράπεζας του Βατικανού με την ιταλική μαφία. Σύμφωνα με άλλη θεωρία, η τύχη της Ορλάντι συνδέεται με την υπόθεση του Ενρίκο Ντε Πέντις, μέλους της μαφίας, που είχε δολοφονηθεί το 1990 σε πλατεία της Ρώμης και ενταφιάστηκε σε έναν από τους βασιλικούς ναούς της πόλης. Οι έρευνες όμως που έγιναν το 2012 στον χώρο ταφής του Ντε Πέντις δεν έφεραν κάποιο αποτέλεσμα.

Πέρσι, το όνομα της 15χρονης αγνοούμενης ακούστηκε ξανά, όταν βρέθηκαν οστά κάτω από την πρεσβεία του Βατικανού στη Ρώμη. Τα ιταλικά ΜΜΕ εξέφρασαν την εικασία τα ευρήματα να ανήκουν στην Ορλάντι ή σε ένα ακόμα κορίτσι που είχε επίσης χαθεί την ίδια περίοδο. Ομως τα αποτελέσματα των ιατροδικαστικών εξετάσεων έδειξαν ότι τα ανευρεθέντα οστά ανήκαν σε ανθρώπους που έζησαν προγενέστερα.

«Ηλπιζα πάντα ότι είναι ζωντανή και ότι θα τη βρω ζωντανή. Αν όμως είναι νεκρή και θαμμένη εκεί, είναι δίκαιο ό,τι έχει μείνει κρυφό για τόσα χρόνια να έρθει στο φως» δήλωσε εν αναμονή των νέων ερευνών, ο εξηντάχρονος μεγαλύτερος αδελφός της Εμανουέλας, Πιέτρο Ορλάντι.

Ο αδελφός που δεν {LF}σταμάτησε {LF}να ψάχνει

«Πολλοί μου λένε, άφησέ το, απόλαυσε τη ζωή σου, μην το σκέφτεσαι πια. Δεν μπορώ όμως να το αφήσω να φύγει. Δεν θα μπορέσω να ησυχάσω αν δεν λυθεί», αναφέρει στο BBC ο αδελφός της Εμανουέλας, Πιέτρο Ορλάντι, ο οποίος κατηγορεί τις αρχές του Βατικανού για αδιαφορία. «Γι’ αυτούς η υπόθεση έχει κλείσει. Από τον Πάπα Φραγκίσκο και μετά, ο τοίχος έγινε ψηλότερος. Τον συνάντησα το 2013, λίγες ημέρες μετά την εκλογή του και μου είπε «Η Εμανουέλα είναι ψηλά στον ουρανό». Τότε σκέφτηκα: «ΟΚ, ο Πάπας ξέρει κάτι». Υπέβαλα κάθε είδους αίτημα για να τον δω πάλι και να έχω μια εξήγηση. Ομως εκείνος δεν θέλησε να με συναντήσει ξανά». Ο Πιέτρο μίλησε επίσης για την τελευταία ημέρα που είδε την αδελφή του: «Εκείνη κι εγώ ήμασταν ιδιαίτερα κοντά. Αγαπούσαμε και οι δύο τη μουσική. Προσπαθούσε να μου μάθει ένα κομμάτι του Σοπέν. Κάναμε μόλις δύο σελίδες και μετά έφυγε. Δεν την ξανάδα. Ελπίζω μια μέρα να γυρίσει και να μου μάθει και το υπόλοιπο. Δεν είναι πολύ καλή αυτή η ανάμνηση πάντως. Τσακωθήκαμε. Είχε ζέστη και αρνήθηκα να τη συνοδεύσω. Χτύπησε την πόρτα και έφυγε. Αυτή είναι η ανάμνηση που έχω. Συχνά σκέφτομαι, τι θα γινόταν αν είχα τελικά πάει κι εγώ μαζί της».