Η Συνείδηση της Δημοκρατίας

Η Μάγδα Φύσσα είναι μια δυνατή γυναίκα. Ο τόπος της είναι η βαθιά ψυχή του Πειραιά. Σαλαμίνα, Πέραμα, Κερατσίνι. Εχει έναν άντρα, τον Τάκη, κι ένα παιδί τον Παύλο. Τον Απρίλιο θα έστρωνε τραπέζι στη Σαλαμίνα κι ο Παύλος θα ερχόταν. Θα έκλεινε τα 40, αλλά γι’ αυτήν θα ήταν ακόμη το παιδάκι της. Θα της έπαιζε, ίσως, μουσική. Τα τραγούδια του, όχι τα πιο σκληρά.

Το 2013 της είπε «φέτος είναι η χρόνια μου». Το βράδυ της 18ης Σεπτεμβρίου ο Παύλος έμεινε για πάντα 34 ετών.

«Μια τέτοια μέρα είναι ωραία για να πεθαίνεις

όμορφα κι όρθιος σε δημόσια θέα/

με λένε Παύλο Φύσσα από τον Περαία/

Ελληνας μ’ ό,τι συνάδει αυτό, όχι μια σημαία».

Ολοι νομίζουμε ότι ξέρουμε τι συνέβη εκείνο το βράδυ. Ο Παύλος με την κοπέλα του στην καφετέρια βλέπουν μπάλα. Ο Παύλος είναι για τους χρυσαυγίτες της περιοχής κόκκινο πανί κι αυτοί γι’ αυτόν το ίδιο. Σε ένα τραπέζι 2-3 τέτοιοι τον προκαλούν κι ανταλλάσσουν κουβέντες. Ο ένας ειδοποιεί τον ανώτερό του. Κι εκείνος με τη σειρά του τον δικό του ανώτερο κ.ο.κ. Μέσα σε λίγη ώρα μαζεύεται με SMS ένα τάγμα. Πενήντα με ρόπαλα κατευθύνονται στην καφετέρια Κοράλλι. Ενας αστυνομικός τους παίρνει χαμπάρι, ειδοποιεί ότι βλέπει χρυσαυγίτες να κυνηγάνε κόσμο στην Παναγή Τσαλδάρη. Εκεί βρίσκουν τον Παύλο μαχαιρωμένο στο έδαφος. Προφταίνει και τους δείχνει τον χρυσαυγίτη «στρατιώτη» του τάγματος. Τον Ρουπακιά. Του έβαλαν χειροπέδες.

Τα τηλέφωνα των χρυσαυγιτών εκείνο το βράδυ έχουν πάρει φωτιά και τους προδίδουν. Η «μηχανή» δουλεύει από κάτω προς τα πάνω, από τον στρατιώτη καταλήγει στους βουλευτές και στον Αρχηγό, τον Μιχαλολιάκο. Μια κόπια ναζιστικής οργανωμένης γραφειοκρατίας. Μέσα σε λίγα 24ωρα η Ελλάδα τους παρακολουθεί δεμένους με χειροπέδες να σέρνονται στη ΓΑΔΑ. Ο Αρχηγός σηκώνει τα δεμένα χέρια του, με τα οποία κρατά μια παλιομοδίτικη τσάντα γραφείου, και κοιτάει με μίσος και σφιγμένα δόντια τους φωτορεπόρτερ. Ολοι θυμόμαστε πού ήμασταν όταν είδαμε την εικόνα αυτή εκείνη τη μέρα. Ηταν 28 Σεπτεμβρίου. Αυτή την εικόνα θα βλέπουν κάποτε τα παιδιά και τα εγγόνια σας σε βιβλία ιστορίας.

Κι όμως, κανένας και καμιά μας δεν ξέρει τι ζει η Μάγδα Φύσσα. Ναι, καμιά μας, ακόμη κι οι μάνες αυτές που ξέρουν την απώλεια του παιδιού, που ξέρουν τι πάει να πει να θάβεις το σπλάγχνο σου. Καμιά μας και κανείς δεν ξέρει γιατί καμιά απώλεια δεν είναι το ίδιο. Γιατί κανένας νέος δεν πρέπει να πεθαίνει.

Αν ο θάνατος του Παύλου ήταν η μεγάλη Υβρις της Χρυσής Αυγής, τότε η Μάγδα Φύσσα είναι η Τίσις και η Νέμεσίς τους μαζί, η συντριβή και η θεία δίκη που έρχεται αναπόφευκτα, ακόμη και αν φτάνει, καμιά φορά, καθυστερημένη. Κι είναι για όλους μας που τη γνωρίσαμε μαυροφορεμένη, η Μάνα στον «Επιτάφιο» κι η πενθούσα Νιόβη του μύθου, που τη μεταμορφώνουν οι θεοί σε βράχο που στάζει δάκρυα. Είναι η ζώσα Συνείδηση της Δημοκρατίας.

Από τον Απρίλιο του 2015, κάθε μέρα της δίκης ο βράχος Μάγδα Φύσσα είναι εκεί και το ζει ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Και περιμένει. Στην αρχή κάπως μόνη, σε μια αίθουσα μικρή που δεν χωράει κόσμο. «Δεν με νοιάζει, εγώ δεν πάω εκεί για να κάνω παρέα» είπε.

Η Ελλάδα εν τω μεταξύ παρακολουθούσε τον Αρχηγό και τα γρανάζια τη μηχανής του να εξακολουθούν να προσποιούνται τους βουλευτές. Να φοράνε σακάκια και γραβάτες το πρωί στη Βουλή και να το παίζουν χριστιανοί κι ελληνόπουλα, ενώ στο δικαστήριο κάθε μέρα δικάζονται οι αληθινοί εαυτοί τους, αυτοί που φοράνε μαύρα και οπλίζονται και που καμαρώνουν τα κατορθώματα του Χίτλερ.

Παρά τους νεκρούς και τους κυνηγημένους, τον Παύλο και τον Σαχζάτ, τα επίσημα στοιχεία που γέμισαν τις οθόνες και τα φύλλα των εφημερίδων, βρέθηκαν γύρω στους 390.000 να τους ψηφίσουν ξανά και ξανά.

Η προηγούμενη Κυριακή ήταν η μέρα της. Στις 7 Ιουλίου 2019, κι ενώ η δίκη είναι, επιτέλους, έπειτα από 4 χρόνια, στο στάδιο των απολογιών, η Χρυσή Αυγή πετάχτηκε έξω από τη Βουλή κι ο κύκλος της κλείνει σαν κλοιός που πνιγεί τις κραυγές τους. Αυτό που μένει να κλείσει είναι η πληγή των ετών που πέρασαν. Το πώς επιτράπηκε σε μια συμμορία να καβαλήσει το κύμα του αντιμνημονίου και μιας εχθροπάθειας που βόλεψε πολιτικά πολλούς, ώσπου εισχώρησε σαν παρασιτικός ιός μέσα στους θεσμούς ενός πολιτεύματος που είναι πολύ μεγάλο για τα μέτρα τους. Η Χρυσή Αυγή δύει, σβήνει και πλησιάζει το σκοτάδι στο οποίο της αξίζει να βυθιστεί. Η επούλωση θέλει ακόμη δουλειά.

«Ολοι μαζί καταφέραμε κάτι πολύ μεγάλο. Είναι εκτός Βουλής. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Θα σταματήσουμε να βλέπουμε αυτές τις χυδαιότητες που βλέπαμε μέσα στη Βουλή» λέει η Μάγδα Φύσσα. «Ας γλιτώσει η κοινωνία» λέει σαν ευχή, γνωρίζοντας ότι αυτό θα ήθελε και το παιδί της. Κι ας ήταν μόνο το πρώτο βήμα. Το χρέος στη Μάγδα, στη Δημοκρατία, δεν έχει πληρωθεί ακόμη.