Μάνατζερ με πνεύμα ραθυμίας;

Είναι ζήτημα χρόνου. Πόσο να αργήσει πια η ημέρα που θα γράψει κάποιος στα σόσιαλ μίντια ότι αυτή είναι μια «κυβέρνηση μανατζαραίων» για να τσιμπήσει τον όρο ο στρατός των τρολ και να τον σπείρει στην αχανή επικράτεια του Διαδικτύου; Για πόσο να ξεγλιστρήσει ο ceo της κυβέρνησης από μια τέτοια στάμπα; Φιλελέδες; Σιγά την προσβολή. Νεοφιλελεύθεροι; Κάπως διανοουμενίστικο. Τεχνοκράτες; Πολύ τεχνικός όρος. Αυτό είναι, μανατζαρέοι. Μανατζαραίοι υπό την καθοδήγηση ενός αρχιμάνατζερ.

Δεν θα δυσκολευόταν να εφεύρει κανείς τον όρο. Από τους μπλε φακέλους που περιέχουν το χρονοδιάγραμμα με τους βασικούς στόχους έως το καμπανάκι που θα χτυπάει σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί κάποιος από αυτούς τους στόχους εντός των χρονικών ορίων, η λογική είναι αυτή της κυβέρνησης που λειτουργεί σαν πολυεθνική στις συνθήκες του πιο σκληρού ανταγωνισμού. Το εργασιακό περιβάλλον δείχνει εξαιρετικά απαιτητικό. Και μπορεί η ιδιότητα του ανώτατου στελέχους να προσφέρει πάντα την αίγλη που προσφέρει, αλλά αυτή τη φορά η αίσθηση που δίνεται είναι πως το μη αποδοτικό στέλεχος όχι μόνο μπορεί να βρεθεί από τη μία ημέρα στην άλλη στον δρόμο, αλλά να βρεθεί απαξιωμένο και χωρίς αποζημίωση. Ενας μάνατζερ ξεζουμισμένος και πολιτικά πένητας.

Είναι ένα ερώτημα, με άλλα λόγια, εάν μπορεί στην πολιτική να δουλέψει ένα τέτοιο μοντέλο. Εάν οι μανατζαραίοι υπουργοί θα επιδείξουν το μανατζαραίικο πνεύμα που ζητάει ο επικεφαλής τους ή εάν θα δουλέψουν με το πνεύμα της δημοσιοϋπαλληλίας που διαπνέει τη δημόσια διοίκηση από την τελευταία βαθμίδα έως τα μεσαία στρώματα για να φτάσει τελικά στην κορυφή της. Κάπως πρόθυμα στην αρχή, ρουτινιάρικα όσο περνούν οι ημέρες και εντελώς ράθυμα στο τέλος. Ράθυμοι ανώτατοι υπάλληλοι ενός ράθυμου και αργοκίνητου κράτους.

Από αυτήν την άποψη, ο Μητσοτάκης έχει βάλει ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσει πρώτα στο εσωτερικό της κυβέρνησής του. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο. Το ομαδικό πνεύμα που ζήτησε, προσκρούει στην κουλτούρα του βιλαετιού που μάλλον κυριαρχεί στο πολιτικό προσωπικό. Οι πολιτικές φιλοδοξίες δεν μανατζάρονται εύκολα. Κι όσο και αν προσπαθήσει κανείς, δύσκολα θα θυμηθεί μάνατζερ που ξεκινάνε την ημέρα τους στα κανάλια.

Από τους πολλούς εξωκοινοβουλευτικούς, μπορεί να συμπεράνει κανείς πως αυτός είναι ένας κίνδυνος που μάλλον είχε προβλέψει ο επικεφαλής της κυβέρνησης. Ακόμη κι έτσι, όμως, ο κίνδυνος ποτέ δεν μπορεί να εκλείψει εντελώς. Κι έπειτα, η επιχείρηση δεν είναι αυτό που η αγορά θα έλεγε «στρωμένη». Η κυβέρνηση των μανατζαραίων καλείται να τρέξει μια χώρα με πολλά προβλήματα. Και καλείται να την τρέξει έχοντας απέναντί της πολιτικές δυνάμεις που στους μάνατζερ, αυθεντικούς και πολιτικούς, θα την έχουν πάντα στημένη.

Μήνυμα

Πότε ετοιμάστηκαν οι μπλε φάκελοι; Πότε φτιάχτηκε το οργανόγραμμα; Πότε μοιράστηκαν οι αρμοδιότητες σε υπουργούς και υφυπουργούς; Ασφαλώς όχι μέσα σε δύο ημέρες. Από την ταχύτητα αντιλαμβάνεται κανείς πως τουλάχιστον από ένα σημείο και μετά, προεκλογικό σημείο, ο Μητσοτάκης δεν εργαζόταν για να γίνει Πρωθυπουργός. Εργαζόταν ήδη ως Πρωθυπουργός. Από αυτή την άποψη, στο Υπουργικό Συμβούλιο έστειλε ένα μήνυμα υπεραποδοτικότητας. Ηταν το μήνυμα ενός CEO. Και αυτό που μένει να φανεί είναι εάν τα στελέχη θα αποδειχθούν εξίσου εξασκημένα στην υπεραποδοτικότητα όσο μοιάζει να είναι ο ίδιος.