Στυλ

Είδαμε τη νέα κυβέρνηση, αλλά ακριβώς επειδή είναι νέα δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να πω.

Σε βάθος χρόνου θα φανεί αν οι «πολιτικοί» διαθέτουν τεχνογνωσία. Οπως θα φανεί αν οι «τεχνοκράτες» σκαμπάζουν από πολιτική.

Και τα δυο είναι προς απόδειξη.

Ο Μητσοτάκης φυσικά δεν έφτιαξε μια δεξιά κυβέρνηση. Εφτιαξε μια κυβέρνηση Μητσοτάκη με ό,τι αυτό σημαίνει σε πρόσωπα, προτεραιότητες και αντιλήψεις.

Υποθέτω ότι καταλαβαίνει πως χρειάζεται να μετατρέψει την πολιτική, ιδεολογική και κοινωνική πλειοψηφία που τον έφερε στην εξουσία σε ηγεμονική κυβερνητική δύναμη. Σε μια δύναμη με εύρος, βάθος και διάρκεια.

Κακά τα ψέματα, ο Μητσοτάκης είναι ο ισχυρότερος Πρωθυπουργός μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου, το 1981.

Ολες οι εξουσίες είναι στα χέρια του, το τοπίο μοιάζει απόλυτα καθαρό, η ατζέντα δεν κρύβει ανυπέρβλητες δυσκολίες και ουσιαστικά αντιπολίτευση δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει σύντομα.

Επιπροσθέτως ο Μητσοτάκης είναι ο πρώτος Πρωθυπουργός από το 1974 που επικράτησε χωρίς μεγάλα λόγια κι αβάσιμες υποσχέσεις. Αυτό θα το εξαργυρώσει.

Ακόμη κι έτσι όμως η ισχύς στην πολιτική είναι παροδικό μέγεθος. Το ζητούμενο είναι να την ανανεώνεις συνεχώς και κατά προτίμηση σε καινούργια βάση.

Από την πείρα μου μπορώ να πω ότι αυτό είναι το δυσκολότερο πράγμα για έναν Πρωθυπουργό.

Αφενός επειδή κάθε περίοδος έχει «γεγονότα» – εκείνα που ο Χάρολντ Μακμίλαν θεωρούσε ότι αποτελούν τον χειρότερο εχθρό κάθε κυβέρνησης… Να το πω καθαρά: η διαχείριση των γεγονότων είναι κορυφαίο ζήτημα για κάθε ηγεσία.

Αφετέρου επειδή στην Ελλάδα δεν υπάρχει soft power. Να το πω επίσης καθαρά: για να καταλάβει ο κόσμος ποιος είναι ο ισχυρός πρέπει να βλέπει τον άλλον κρεμασμένο στο τσιγκέλι.

Αλλά ο Μητσοτάκης δεν είναι νέος στην πολιτική. Αυτά τα ξέρει από το σπίτι του. Οποιος τον θεωρεί του χεριού του, μάλλον θα διαψευστεί.

Ακόμη περισσότερο που μια διακυβέρνηση δεν είναι μόνο γεγονότα ή τσιγκέλια. Είναι και στυλ.

Οι «συμμέτοχοι των κοινωνικών αγώνων» έδωσαν τη θέση τους στα βαριά βιογραφικά. Τα «ανοιχτά πουκάμισα» στις γραβάτες. Και το συνεχές τσαμπουκάλεμα σε πιο ήπιες και κόσμιες συμπεριφορές.

Δεν έχω δηλαδή την αίσθηση ότι ανέβηκε στην εξουσία μια κυβέρνηση κοινωνικής μοχθηρότητας που φοβάται διαρκώς ότι περικυκλώνεται από εχθρούς.

Αλλωστε δεν περικυκλώνεται.

Ακόμη και σε όσους γκρινιάζουν για το 31,5% του Τσίπρα πρέπει να θυμίσω ότι δεν έχει 31,5%, αλλά πήρε 31,5% την περασμένη Κυριακή.

Προς το παρόν έχει απλώς 86 βουλευτές, 6 ευρωβουλευτές, κάτι ελάχιστους δημάρχους κι ούτε ένα συνδικάτο της προκοπής.