Παραδείγματα προς αποφυγή

Αρχίζοντας να γράφω αυτό το κείμενο, μου ήρθε στο μυαλό ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον μετά την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου τον Αύγουστο του 2015. Ηταν εκείνος ο περίφημος «οδικός χάρτης» που θα έπρεπε να ακολουθήσει η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Θυμάμαι τον Αλέξη Τσίπρα να χρησιμοποιεί τον τεχνοκρατικό όρο που μόλις είχε αφομοιώσει και να στάζει το στόμα του μέλι. Περασμένα, όχι ακριβώς ξεχασμένα, αλλά τέλος πάντων.

Εναν άλλου είδους «οδικό χάρτη», με αντίθετη διαδρομή, έχει ως προοπτική η νέα κυβέρνηση – δεν αρκεί βέβαια η υπόσχεση της χάραξής του, αλλά και η πραγμάτωση της πορείας με βάση αυτόν. Και αν, κατά κανόνα, ένα καινούργιο κυβερνητικό σχήμα ανακοινώνει τι θα κάνει, τούτο εδώ οφείλει να πει και τι δεν θα κάνει. Πού και πώς θα πορευθεί αντίθετα από τη συριζαϊκή νοοτροπία που ταύτιζε την κυβέρνηση με το κράτος, αντιμετώπιζε τη στελέχωση των υπουργικών γραφείων ως οικογενειακή γιορτή και την εξουσία ως ευκαιρία να ικανοποιηθούν απωθημένα ευδαιμονισμού και σπέκουλας.

Ηδη από την προεκλογική περίοδο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ρίσκαρε να αποφύγει την παροχολογία. Και πριν καν κλείσει 24ωρο ως πρωθυπουργός, προχώρησε σε κάποιες ενέργειες που ελπίζω ότι ο συμβολισμός τους θα αποκτήσει στο άμεσο μέλλον και περιεχόμενο. Το ότι, για παράδειγμα, απομακρύνθηκαν οι κλούβες από την είσοδο της οδού Ρηγίλλης σηματοδοτεί, τουλάχιστον ως πρόθεση, την κατάργηση της σοβιετικού τύπου απομόνωσης της κυβέρνησης από την κοινωνία. Ενώ το ότι θα εξακολουθεί να χρησιμοποιεί, αντί για τις θωρακισμένες πρωθυπουργικές Μπε Εμ Βε, το αυτοκίνητο που είχε στη διάθεσή του ως αρχηγός της αντιπολίτευσης τραβάει κουρτίνα στη θέα της «πολυτέλειας με τα λεφτά των φορολογουμένων». Ναι, αναγνωρίζω ότι δεν είναι αυτά τα φλέγοντα θέματα για την Ελλάδα σήμερα, αλλά, ως γνωστόν, η οικονομία είναι και ψυχολογία.

Τα τόσα παραδείγματα προς αποφυγή είναι «κλειδιά» στα χέρια του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά συγχρόνως δημιουργούν και μεγάλες δεσμεύσεις.