Στο ευρωπαϊκό γήπεδο

Η συζήτηση στην ομήγυρη ήταν ολίγον καφενειακού χαρακτήρα, αλλά θα μπορούσε να σταθεί άνετα και σε περισπούδαστες αναλύσεις σε τηλεοπτικό πάνελ: «Εάν όντως ο Τσίπρας και η παρέα του είχαν και κάποιες σταλινικές καταβολές, εν τέλει τα κατάφεραν περίφημα: εγκαθιδρύουν τον μονοκομματισμό!…». Της Νέας Δημοκρατίας, βέβαια. Δεν είναι προσέγγιση που απέχει από τη διαμορφούμενη δημοσκοπική εικόνα. Το άνοιγμα της ψαλίδας στα ανώτατα επίπεδα, προδιαθέτει ουσιαστικά για έναν παίκτη στο πολιτικό γήπεδο μετά την 7η Ιουλίου και για έναν κοινοβουλευτικό χάρτη με αντιπολιτευτικά συμπληρώματα. Οι ενδείξεις για μια σπαρασσόμενη αντιπολίτευση στο μετεκλογικό σκηνικό έχουν αρχίσει ήδη να καταγράφονται, μεγαλώνοντας ακόμη περισσότερο τον ζωτικό χώρο και την περίοδο νιρβάνας του νικητή.

Η ατζέντα Μητσοτάκη για τον Ιούλιο είναι γεμάτη. Από το «επιτελικό κράτος» έως την «ηλεκτρονική διακυβέρνηση» και τις παρεμβάσεις για να διαγραφούν οι «αστοχίες» των προηγούμενων (στον νέο Ποινικό Κώδικα, το πανεπιστημιακό άσυλο, ακόμη και τον εκλογικό νόμο), οι καλοκαιρινές εβδομάδες που ακολουθούν θα δείχνουν εργώδεις – και καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του αρχικού σχεδιασμού. Για τον «πολιτικό καύσωνα» εστίες δροσιάς μπορεί να αναζητεί μόνον ο Τσίπρας. Στο πλάνο της εκκίνησης δεν φαίνεται, ωστόσο, να υπάρχει κάποια ιδιαίτερη αλλαγή πλεύσης για τα εθνικά, παρά τα πολλαπλά μηνύματα – πρωτίστως πέραν του Ατλαντικού – για το ενδεχόμενο ενός θερμού Αυγούστου στη γραμμή που εκτείνεται από το Αιγαίο ώς την κυπριακή ΑΟΖ. Ο συναγερμός στην Πειραιώς για όσα διαδραματίζονται στο φάσμα των ελληνοτουρκικών παρέμεινε χαμηλά, όχι μόνον γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν προβλέπει μια κλιμάκωση της έντασης με την Αγκυρα και θεωρεί υπερβολικές τις πολεμικές ιαχές, αλλά κι επειδή  στη λίστα των εθνικών ζητημάτων σε περίοπτη θέση έβαζε το γαλάζιο επιτελείο μέχρι πρότινος το Σκοπιανό.

Στο επιτελείο Μητσοτάκη, όπως και ο ίδιος, δεν τρέφουν αυταπάτες. Οποιο σχέδιο και να έχει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για το Αιγαίο και την Κύπρο, θα προχωρήσει ανεξάρτητα από την κατεύθυνση που ακολουθεί η κυβέρνηση της Αθήνας, εκείνους που ηγούνται και τα πρόσωπα που τη στελεχώνουν. Εάν υπάρξει μια διαφοροποίηση από ελληνικής πλευράς, αυτή θα έχει να κάνει στη μετατόπιση του θέματος από το στρατιωτικό πεδίο στη διπλωματία. Για τον Μητσοτάκη, η διαχείριση των ελληνοτουρκικών είναι θέμα του υπουργείου Εξωτερικών και όχι του «Πενταγώνου». Ο κεντρικός ρόλος που είχαν αποκτήσει στον άξονα Αθήνας – Αγκυρας ο Ευάγγελος Αποστολάκης με τον Χουλουσί Ακάρ, δεν προκρίνεται ως μοντέλο. Στον νεοδημοκρατικό διπλωματικό κύκλο αναγνωρίζουν ότι αυτό οφείλεται και στον προσωπικό δίαυλο που είχαν ανοίξει ο ναύαρχος με τον στρατηγό, πριν αναλάβουν εκατέρωθεν την πολιτική ευθύνη των υπουργείων Αμυνας, αλλά είναι απόρροια και μιας άτονης κατάστασης στο ΥΠΕΞ, όταν βρέθηκε επί της ουσίας «ακέφαλο» με την αποχώρηση Κοτζιά και την ανάληψη των υπουργικών καθηκόντων σε πρώτη φάση από τον Τσίπρα.

Η εικόνα ότι ο Νίκος Δένδιας προετοιμάζεται για κριθεί και στη διπλωματική σκακιέρα, δεν είναι ασύνδετη με τη νηνεμία που θα επιδιώξει ο Μητσοτάκης στα ελληνοτουρκικά, στοχεύοντας να μεταφέρει το βάρος της γενικότερης διαχείρισης των σχέσεων με την Τουρκία στο ευρωπαϊκό γήπεδο. Το ίδιο λίγο – πολύ θα συμβεί ακόμη κι αν στο νεοκλασικό της Βασιλίσσης Σοφίας εγκατασταθεί ο Κωστής Χατζηδάκης. Αλλά η εμπειρία που απέκτησε ο Δένδιας στα ενδότερα του «Πενταγώνου» φαίνεται πως συνυπολογίζεται. Σε κάθε περίπτωση, ο Νίκος Αναστασιάδης γνωρίζει ήδη τον σχεδιασμό και την ανάγκη η μεγάλη μάχη με την Αγκυρα να δοθεί στις Βρυξέλλες – που περισσότερο από τα ενεργειακά, «καίγονται» για τα 3,5 εκατομμύρια πρόσφυγες που παραμένουν κοντά στα μικρασιατικά παράλια.